BUDOWNICTWO I GEODEZJA ›
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ›
2010-5 |
| |
|
Publikacja: Badanie wpływu połączeń na wzrost współczynnika strat liniowych λ oraz współczynnika chropowatości bezwzględnej k dla rur instalacyjnych z polipropylenu
Autor: Florian G. Piechurski  Dawid Wanot
Transport cieczy w przewodach jest nieodłącznym elementem
życia i rozwoju ludzkości. Występuje zarówno w procesach przemysłowych
na ogromną skalę, jak i w codziennym życiu każdego
człowieka. Systemy przesyłu wody umożliwiają zapewnienie podstawowych
potrzeb życiowych człowieka. W dzisiejszych czasach
branża rynku systemów instalacyjnych została zdominowana przez
tworzywa sztuczne. Wpływ na popularność tych systemów instalacyjnych
ma niewątpliwie szereg zalet, które charakteryzują tworzywa
sztuczne. Do najważniejszych zalet tworzyw sztucznych można
zaliczyć ich trwałość, która wynosi około 50 lat oraz całkowitą odporność
na korozję. Dużą zaletą instalacji z tworzyw sztucznych
dla wykonawców jest łatwość w transporcie i montażu ze względu
na mały ciężar. Nie bez znaczenia dla użytkowników jest fakt, iż
instalacje z tworzyw sztucznych nie wymagają żadnych zabiegów
konserwujących.
Obecnie w dobie wzrostu cen energii najważniejszym czynnikiem,
jakim powinno się kierować podczas wyboru systemu instalacyjnego,
jest jego energooszczędność. W systemach instalacyjnych
zaoszczędzić można wybierając system o dobrej izolacyjności termicznej
oraz najmniejszych współczynnikach strat. Decydując się
na konkretną technologie instalacyjną projektant powinien znać
wszystkie wady i zalety danego typu instalacji.
Brak znajomości współczynników strat może być przyczyną błędów
obliczeniowych podczas projektowania instalacji, co w efekcie
znacznie podnosi ceny eksploatacji instalacji.
Dobrze zaprojektowana i wykonana instalacja jest więc inwestycją,
która może przynosić oszczędności przez wiele lat eksploatacji.
Obecnie w polskich normach [3,4] nie ma żadnych danych
o współczynnikach strat, jakie powinno przyjmować się do projektowania
instalacji z tworzyw sztucznych. Informacje podawane
przez producentów mogą odbiegać od rzeczywistości, dlatego niezależne
badania parametrów systemów instalacyjnych z tworzyw
sztucznych mogą okazać się bardzo przydat[...]
|
Prenumerata
|
|
Analiza porównawcza wielkości maksymalnego strumienia gazu przepływającego w przyłączu
|
|
|
Jolanta Szoplik
|
Wyznaczenie prawidłowej lub prawdopodobnej wielkości strumienia
gazu przepływającego w przyłączu budynku wielorodzinnego
jest bardzo trudne, ale jego znajomość jest niezbędna do
oszacowania obciążenia poszczególnych odcinków tworzących
sieć gazową. Obciążenie odcinków sieci gazociągowej może być
oszacowane za pomocą symulacji przepływu, czyli eksperymentu
wykonanego z pomocą odpowiedniego algorytmu i komputera.
Do przeprowadzenia symulacji przepływu gazu w sieci niezbędna
jest znajomość wielkości strumieni w węzłach obciążonych
(przyłączach) oraz nadciśnienia gazu wprowadzanego do sieci za
pośrednictwem redukcyjnej stacji gazowej. W wyniku symulacji
można uzyskać szczegółowe informacje o rozkładzie strumieni
gazu w każdym odcinku sieci, kierunku przepływu gazu oraz nadciśnieniu
gazu na początku i końcu każdego rurociągu. Znajomość
rozkładu tych wielkości pozwala przeprowadzić analizę obciążenia
sieci, wykorzystania zdolności przesyłowej rur, wskazać obszary,
gdzie występują rezerwy gazu w sieci oraz sprawdzić poprawność
doboru średnic rur tworzących sieć.
W wielu pracach [1-6] wskazuje się na nierównomierny rozkład
obciążenia sieci, który zmienia się w cyklu rocznym, tygodniowym
oraz dobowym, co powoduje, że sterowanie pracą sieci jest
bardzo utrudnione, a wykorzystanie jej potencjalnych możliwości
przesyłowych czasami nieefektywne. Przyjmowanie do obliczeń
symulacyjnych założonych wielkości strumieni gazu pobieranego
z sieci, jest z pewnością uproszczeniem obliczeń, lecz wyniki takich
symulacji obarczone są dużym błędem. W zależności od wielkości
tych strumieni można uzyskać zupełnie różne informacje o rozkładzie
strumieni gazu przepływającego w poszczególnych odcinkach
sieci.
Celem niniejszego artykułu jest porównanie wyników obliczeń
maksymalnego strumienia gazu pobieranego z sieci, uzyskanych
trzema różnymi sposobami. Pierwszy sposób będzie polegał na
zastosowaniu do obliczeń równania proponowanego w monografii
Bąkowski[...]
|
|
|
|
Analiza zużycia wody w osiedlach miejskich o zróżnicowanym wyposażeniu mieszkań
|
|
|
Alicja Puszkarewicz
|
Zasoby wody, czyli dziedziczone dobro, które musi być bronione
i chronione, nie są nieograniczone. Dlatego też celem kierunkowym
właściwego gospodarowania zasobami wodnymi, zgodnie
ze Strategią Gospodarki Wodnej, jest zaspokojenie potrzeb ludności
i gospodarki, przy poszanowaniu zasad zrównoważonego rozwoju,
tj. takiego, w którym nie narusza się równowagi przyrodniczej
[1, 6]. Działania zapewniające ochronę i oszczędne gospodarowanie
wodą, a także zapobieganie marnotrawstwu wody, powinny być podejmowane
począwszy od najmniejszych jednostek podziału administracyjnego
państwa jakim są gminy. Władze lokalne (powiatowe,
gminne) zobowiązane są do działań organizujących i stymulujących
ochronę i racjonalne użytkowanie wód. Osiąganie przyjętych celów
możliwe jest dzięki podstawowym instrumentom legislacyjno
- prawnym (ustawy i rozporządzenia) i finansowym (opłaty) [3, 5].
Z początkiem lat 90-tych obserwuje się znaczący spadek zużycia
wody przez odbiorców, a każdy czynnik wpływający na oszczędniejsze
gospodarowanie wodą zasługuje na uwagę i wdrożenie.
Można przypuszczać, iż przeciętna konsumpcja wody zmniejszyła
się ze względu na wzrost taryf, instalację wodomierzy i stosowanie
opłat za wodę pokrywających koszty działalności usług wodociągowych
[2]. Niestety, polskie unormowania prawne związane z tym
zagadnieniem, nie nadążają za zmianami przeciętnego zużycia
wody, co niekiedy bardzo utrudnia pracę projektantom [...]
|
|
|
|
Kryteria doboru armatury sanitarnej: baterii i wyposażenia instalacji wodnych w aspekcie ochrony zdrowia i jakości życia jej użytkowników
|
|
|
Agnieszka Raźna
|
Odpowiednio dobrana armatura jest ozdobą wnętrza, niewłaściwie
dobrana przysporzy właścicielom kłopotów, a czasem
i niespodziewanych kosztów. Dlatego przed dokonaniem zakupu
warto zastanowić się nad kryteriami, którymi należy kierować się
przy wyborze armatury sanitarnej, aby stała się funkcjonalnym
elementem wyposażenia oraz zapewniała bezpieczeństwo użytkowania.
W normach dotyczących armatury sanitarnej zaznaczono, że
wszystkie elementy armatury wchodzące w kontakt z wodą pitną
o temperaturze do 90°C, nie powinny powodować żadnych zagrożeń
dla zdrowia człowieka. Nie powinny one ujemnie wpływać
na jakość wody przeznaczonej do picia, pod względem wyglądu,
zapachu i smaku oraz zmiany jakości środków spożywczych.
W warunkach użytkowania materiały nie powinny ulegać jakimkolwiek
zmianom powodującym pogorszenie działania armatury.
Materiały niedostatecznie odporne na korozję powinny mieć dodatkowe
zabezpieczenie, natomiast części narażone na działanie
ciśnienia powinny wytrzymać obciążenia w stosownych dla nich
obciążeniach.
Analiza norm i przepisów dotyczących armatury
sanitarnej
W 2008 r. zostały zatwierdzone i opublikowane nowe wersje
norm dotyczących armatury sanitarnej:
 PN-EN 817:2008 "Armatura sanitarna. Baterie mechaniczne
(PN 10). Ogólne wymagania techniczne." (oryg.)
 PN-EN 200:2008 "Armatura sanitarna. Zawory wypływowe
i baterie mieszające do systemów zasilania wodą typu 1 i typu 2.
Ogólne wymagania techniczne." (oryg.)
 PN-EN 1112:2008 "Armatura sanitarna. Wyloty natrysków do
armatury sanitarnej do systemu zasilania typu 1 i 2. Ogólne wymagania
techniczne." (oryg.)
 PN-EN 1113:2008 "Armatura sanitarna. Przewody natryskowe
do armatury sanitarnej do systemu zasilania typu 1 i 2. Ogólne
wymagania techniczne." (oryg.)
Normy PN-EN 200, PN-EN 1112 i PN-EN 1113 dotyczą armatury
używanej w systemach zasilania wodą typu 1 i 2. Różnice między
typem 1 i 2 dotyczą w szczególności zakresu ciśnie[...]
|
|
|
|
Metodyka wprowadzania chemicznego usuwania fosforu ze ścieków w pracujących oczyszczalniach ścieków przemysłowych
|
|
|
Krzysztof Chmielewski
|
Zlecenie opracowania technologii usuwania fosforu ze ścieków
powstających głównie po myciu urządzeń wpłynęło do Kemipolu
w 2007 roku. Ścieki zawierały > 40 mg/l fosforu zawartość dopuszczalna
wynosi 12 mg/l.
Metodyka doboru chemikaliów
W pierwszej fazie klient dobierał dawki PIX 113 samodzielnie
korzystając z wypożyczonego flokulatora. Celem było jedynie redukcja
fosforu do wartości 12 mg/l.
W drugiej fazie ścieki były przesyłane do Kemipolu. W laboratorium
Kemipolu wykonano szereg prób z doborem różnych rodzajów
koagulantów oraz koagulacji wspomaganej flokulantami
organicznymi.
Postępowanie krok po kroku:
1. Dobór dawki PIX 113 zapewniającej właściwe kłaczkowanie,
oraz klarowną ciecz.
2. Dobór innych koagulantów, jako wzór stosowano wyniki na
PIX113
3. Dobór blendów na osnowie różnych koagulantów
4. Dobór flokulantów organicznych do wspomagania koagulacji.
W wyniku badań laboratoryjnych ustalono, że usuwanie fosforu
może być najefektywniejsze jeśli zastosujemy koagulację wspomaganą
flokulantem nieorganicznym[...]
|
|
|
|
Mobilność metali ciężkich w osadach ściekowych kondycjonowanych chemicznie
|
|
|
Jarosław Gawdzik
|
Terminem "mobilność pierwiastków" określamy zdolność pierwiastka,
lub którejś z jego form chemicznych, do przemieszczania
się w środowisku.
Określanie mobilności jest ważne przy ocenie ryzyka wiążącego
się z wprowadzeniem do środowiska substancji zawierających
składniki niebezpieczne, np. metali ciężkich.
Mobilność metali ciężkich wiąże się z pojęciem frakcjonowania.
Pojęcie to określa proces rozdziału analitu lub grupy analitów z danej
próbki według właściwości fizycznych (np.: rozmiar cząstek)
lub chemicznych (np.: reaktywność chemiczna).
2. Metody analityczne
Większość metod chemii analitycznej nie ma wystarczającej
czułości, by były użyte do analizy specjacyjnej. Problem polega
na tym, iż w tych badaniach oznaczamy poszczególne formy pierwiastków
- o wartościach (udziałach) śladowych.
Główne przyczyny trudności w takich analizach to [1]:
● zanieczyszczenia przy pobieraniu próbki;
● nietrwałość i zmienność form pierwiastków - między pobraniem
próbki, a momentem jej analizowania, forma pierwiastka może
ulec samoistnym zmianom;
● bardzo nieznaczna różnica sygnałów analitycznych poszczególnych
form specjacyjnych tego samego pierwiastka;
● możliwość zakłóceń pierwotnej formy występowania pierwiastków
w trakcie operacji analitycznych;
● występowanie w próbie wielu form specjacyjnych tego samego
pierwiastka o bardzo podobnych właściwościach i budowie.
Najpopularniejszą metodą uzyskiwania próbek do badań specjacji
metali jest ekstrakcja sekwencyjna, która polega na ługowaniu
z próbki różnych form metali przy pomocy specjalnych procedur.
Istnieje kilka sposobów przeprowadzania tego procesu. Różnią się
one rodzajem użytych odczynników, czasem reakcji czy też temperaturą
dodawanych ekstrahentów. W tab. 1 przedstawiono ogólne
zalecenia dla dwóch metod ekstrakcji, będących modyfikacjami
opracowanej w 1979 r. metody Tessier’a [7].
Problem specjacji jest istotny z punktu widzenia oszacowania
[...]
|
|
|
|
Przepraszam, ja z zapytaniem…
|
|
|
Jerzy M. Sawicki
|
Pieczone gołąbki same nie lecą do gąbki" - prawda to znana
i dość powszechnie akceptowana. Gdy więc pragniemy czegoś miłego,
to dla osiągnięcia celu trzeba się nieco pomęczyć. Ale przywołane
przysłowie należy też stosować w drugą stronę. Gdy mianowicie
zagraża nam coś przykrego, odpędzenie zmory również wymaga
wysiłku.
Świetną okazję do przećwiczenia takiego manewru daje tekst
"Czyja formuła jest poprawna??", popełniony przez Pana Augustyna
Jelonka, dostępny w periodyku "Gaz, Woda i Technika Sanitarna"
z grudnia 2009 roku.
Należy owa elukubracja do tej nieszczęsnej kategorii tekstów,
formalnie stanowiących (wedle słów Noblisty) "pomieszanie dobrego
i złego", zaś merytorycznie - do głębi błędnych oraz kłopotliwych,
i to podwójnie. Z jednej bowiem strony szczegółowe wykazanie
poziomu ich surrealizmu wymaga większej objętości tekstu,
niż samo [...]
|
|
|
|
Stan rozwoju gazownictwa - statystyczne spektrum
|
|
|
Mirosław Gorczyca
|
Gaz sieciowy to jeden z najpowszechniej wykorzystywanych
nośników energii cieplnej. Jego wygodny w stosowaniu oraz ekologicznie
czysty charakter spalania stanowią, że jest on coraz powszechniej
wykorzystywany w gospodarce narodowej oraz przez
ludność w gospodarstwach domowych. Powszechności jego stosowania
sprzyja rozbudowa infrastruktury gazowniczej, w tym
przede wszystkim sieci gazociągów. Chociaż głównie dotyczy to
przeszłości, sprzyjała temu wysoka konkurencyjność cenowa
w stosunku do innych nośników energii. Stąd też, przedstawiony
w tym artykule, dynamiczny rozwój urządzeń infrastruktury
i zużycia gazu sieciowego w naszym kraju.
Bilans gazu ziemnego
Polska nie jest krajem zasobnym w gaz ziemny. Stąd też ogromna
zależność od jego importu, potrzeby jego dywersyfikacji oraz
konieczność racjonalnego jego zużywania. Wszak (tab. 1) tylko
bez sieci gazowej obejmuje tylko najmniejsze z nich, z ludnością
poniżej 20 tys. i to w coraz mniejszej liczbie.
Stan urządzeń infrastruktury gazowniczej
W końcu 2008 r. w kraju było prawie 130 tys. km sieci gazowej
(tab. 3), z czego 85,2% stanowiła sieć rozdzielcza, decydująca
o dostawach gazu do odbiorców. Większość przewodów sieci
gazowej znajdowała się na terenie wsi, na którą przypadało jej
58,6% oraz 83,1% sieci przesyłowej i 54,4% rozdzielczej. Udział
poszczególnych regionów i województw w łącznej długości sieci
- tak przesyłowej, jak rozdzielczej - jest mocno zróżnicowany. Zależy
on od lokalnych warunków, w tym - przede wszystkim - od
warunków intensywności zabudowy, co w szczególności odnosi
się do sieci rozdzielczej, doprowadzającej gaz sieciowy bezpośrednio
do odbiorców. Stąd tak wysoki udział sieci gazowej na terenie
wsi o ekstensywnej zabudowie.
Rozdzielcza sieć gazowa, licząca w końcu 2008 r. 110,4 tys.
km, miała bardzo różną długość przewodów w poszczególnych
regionach i województwach (tab. 4). Wyjątkowo silna była dyferencjacja
intensywności jej występowania w poszczególnych[...]
|
|
|
|
Usuwanie azotu ze ścieków przez tlenowy osad granulowany
|
|
|
Agnieszka Cydzik-Kwiatkowska
|
Pomimo wieloletnich badań nad usuwaniem azotu ze ścieków,
w praktyce eksploatacyjnej nadal spotyka się problemy z utrzymaniem
właściwych wartości wskaźników zanieczyszczeń w ściekach
oczyszczonych. W większości oczyszczalni ścieków usuwanie azotu
jest oparte na autotroficznej nitryfikacji oraz heterotroficznej denitryfikacji.
Procesy te wymagają odmiennych warunków pokarmowo-
tlenowych. Denitryfikacja to proces anoksyczny, polegający na
redukcji utlenionych związków azotu do azotu gazowego w obecności
źródła węgla organicznego. Nitryfikacja zachodzi w warunkach
tlenowych przy niskim obciążeniu biomasy ładunkiem zanieczyszczeń.
Oba procesy często realizuje się w wydzielonych komorach
bądź też w reaktorach, w których panują zmienne warunki
substratowo-tlenowe. Szereg badań wykorzystujących osad czynny
wskazuje, że odpowiedni dobór parametrów technologicznych procesu
oczyszczania ścieków umożliwia jednoczesne zachodzenie
procesów nitryfikacji i denitryfikacji w reaktorze [4], czyli tak zwaną
symultaniczną nitryfikację i denitryfikację (SND).
W ciągu ostatnich kilku lat dynamicznie rozwijają się badania
nad granulacją osadu czynnego w warunkach tlenowych. Mikrobiologiczna
granulacja jest procesem wymagającym interakcji
pomiędzy komórkami bakterii biorących udział w usuwaniu zanieczyszczeń
ze ścieków. [7] porównali granule do zwartych i gęstych
agregatów mikroorganizmów o kulistym kształcie. Różnice w morfologii
pomiędzy osadem granulowanym oraz kłaczkami osadu
czynnego przedstawia rys.
Niemal powszechnie tlenowe granule hodowane są w sekwencyjnych
reaktorach porcjowych (SBR), przy zakresie obciążeń re-
Rys. 1. Zdjęcie mikroskopowe granuli (a) oraz kłaczka osadu czynnego
(b)
24 GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ MAJ 2010
aktora dochodzącym do 15 kg ChZT·m-3·d-1, w obecności takich
źródeł węgla jak glukoza, octan, etanol, fenol, gliceryna odpadowa
z produkcji biodiesla czy ścieki syntetyczne ([3], praca przeglądowa).[...]
|
|
|
|
Usuwanie formaldehydu ze ścieków metodami utleniania chemicznego
|
|
|
Jeremi Naumczyk Małgorzata Kucharska Agata Krzysztoszek Paweł Kowalik
|
Formaldehyd (FA) jest jednym z najbardziej aktywnych chemicznie
związków występujących w ściekach przemysłowych. Jest
on powszechnie stosowany, m.in. do produkcji żywic mocznikowo-,
fenolowo-, melaminowo- i poliacetylowo-formaldehydowych.
Znajdują one zastosowanie jako kleje i spoiwa przy wytwarzaniu
płyt wiórowych, paździerzowych i pilśniowych oraz sklejek. Żywice
mocznikowo-formaldehydowe poddane procesowi spieniania
służą także do produkcji pianki termoizolacyjnej.
Formaldehyd jest ponadto ważnym produktem w syntezie organicznej,
głównie w syntezie pochodnych acetylenowych. Stosowany
jest np. do produkcji tarnoformu, czyli kopolimeru acetalowego,
otrzymywanego przez polimeryzację trioksanu (trimer FA). Stosuje
się go do wytwarzania metodą wtrysku wyrobów o obniżonym
współczynniku tarcia oraz ścieralności takich, jak koła zębate, łożyska
ślizgowe itp. Znajduje też zastosowanie w produkcji klejów,
barwników, farb i lakierów. Ma on zdolności sieciowania celulozy,
co ma zastosowanie w procesach uszlachetniania tkanin bawełnianych.
W tym przypadku FA jest stosowany w formie pośredniej
w postaci różnych połączeń i pochodnych, zawierających pewne
ilości wolnego FA. Jest on także składnikiem kąpieli stosowanych
w przemyśle włókienniczym. Bywa także stosowany w przemyśle
papierniczym, fotograficznym, garbarskim, gumowym, rafineryjnym,
odlewniczym i w budownictwie. W medycynie i biologii FA
jest stosowany w postaci formaliny lub paraformaldehydu (trimeru
uwalniającego monomer FA po rozpuszczeniu w wodzie) w celach
dezynfekcyjnych oraz jako środek konserwujący i utrwalający preparaty
medyczne i biologiczne. Służy również do dezynfekcji gleby
i zaprawiania ziarna. Niekiedy FA dodaje się do żywności i kosmetyków
w celu ich konserwacji.
Związek ten oddziaływuje toksycznie na organizmy żywe, hamując
fizjologiczną działalność komórek przez tworzenie trwałych
połączeń z grupami aminowymi białek. FA powoduje też uszkodzenie
DNA, mutacje u [...]
|
|
|
|
Wytrzymałość zawiesiny pokoagulacyjnej podczas transportu – rola odczynu
|
|
|
Jolanta Gumińska Waldemar Sawiniak
|
Naturalna materia organiczna (Natural Organic Matter) to heterogeniczna
mieszanina związków organicznych, zazwyczaj o dużej
masie cząsteczkowej, składająca się z wielu grup funkcyjnych,
które wpływają na ich chemiczne właściwości. Wskaźnikiem, który
z jednej strony umożliwia określenie rodzaju związków organicznych
występujących w wodzie, a z drugiej strony służy do oceny
efektywności usuwania tychże związków podczas uzdatniania jest
SUVA (Specific Ultraviolet Absorbance) [1, 2]. Wskaźnik ten jest
ilorazem wartości absorbancji mierzonej przy długości fali 254 nm
(wyrażonej w m-1) oraz wartości DOC (mierzonej w mg/L). Równanie
to ma postać:
Kluczowym parametrem technologicznym podczas koagulacji
NOM jest odczyn, gdyż parametr ten wpływa na ładunek grup funkcyjnych.
W procesie tym dodatnio naładowane produkty hydrolizy
koagulantu mogą neutralizować ujemnie naładowane grupy funkcyjne
materii organicznej wytrącając osad Al-NOM, który może
być oddzielony w dalszym etapie procesu technologicznego. Zazwyczaj
ładunek elektryczny grup funkcyjnych jest 10-100-krotnie
większy niż ładunek elektryczny cząstek nieorganicznych [1]. Na
rys. 1. przedstawiono zależność pomiędzy pH a potencjałem dzeta
różnych frakcji NOM i badanej wody surowej [3]. Z wody surowej
poprzez sorpcję wyizolowano związki o charakterze hydrofobowym
(HPOA) oraz hydrofilowym (HPIA) [4]. Hydrofobowe frakcje
zostały poddane dalszej separacji poprzez obniżenie odczynu
do pH = 1. W ten sposób strącono osad zawierający kwasy humusowe
(HAF), woda nadosadowa zawierała kwasy fulwowe (FAF).
Pozostałe frakcje zostały określone jako hydrofilowe substancje
niebędące kwasami (HPINA). Wyniki badań wykazały istotne różnice
pomiędzy frakcjami hydrofilowymi i hydrofobowymi. Biorąc
jako punkt odniesienia wodę surową zauważono, iż potencjał dzeta,
szczególnie w środowisku silnie kwaśnym, jest kontrolowany przez
frakcje hydrofobowe, głównie kwasy fulwowe.
Podczas transportu zawiesiny poko[...]
|
|
|
|
Z ŻYCIA PZITS
|
|
Nowy Sekretarz Generalny PZITS
W dniu 15 marca 2010 roku Zarząd Główny
Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych
przyjął uchwałę o powołaniu pana mgr
inż. Pawła Jasińskiego na funkcję sekretarza generalnego
Stowarzyszenia.
Paweł Jasiński urodził się w 1960 roku w Warszawie.
W 1984 roku ukończył Wydział Inżynierii
Sanitarnej i Wodnej (specjalność zaopatrzenie w
wodę i oczyszczanie ścieków) Politechniki Warszawskiej.
W latach 1984-1993 zawodowo zajmował
się projektowaniem instalacji do oczyszczania
ścieków i przetwarzania osadów. Na początku
lat dziewięćdziesiątych projektował i nadzorował
pionierskie realizacje oczyszczalni ścieków z
pełnym usuwaniem biogenów w Nowym [...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
