ELEKTRONIKA, ENERGETYKA, ELEKTROTECHNIKA ›
WIADOMOŚCI ELEKTROTECHNICZNE ›
2010-6 |
| |
|
Publikacja: Rzecznik Bezpieczeństwa Elektrycznego Zdzisław Jankiewicz – jednoosobowa instytucja
Zdzisław Jankiewicz urodził się 15 stycznia 1937 roku w Krzeszowie
na Wołyniu. Inżynier-elektryk o specjalności elektrotechnika
przemysłowa. Pierwszą pracę zawodową podjął w Dolnośląskich
Zakładach Wytwórczych Maszyn Elektrycznych DOLMEL
we Wrocławiu, jednak bardzo szybko rozpoczął swoją przygodę
z energetyką. Już we wrześniu 1962 r. był jednym z organizatorów
laboratorium wysokich napięć uruchomionej właśnie elektrowni
Turów. W latach 1968-1971 kierował sekcją rozwoju sieci w Zakładach
Energetycznych Słupsk (Rejon w Sławnie), a następnie
przez 13 lat pracował na różnych stanowiskach w Pomorskim
Przedsiębiorstwie Budowy Elektrowni i Przemysłu w Szczecinie,
uczestnicząc w wielu realizowanych przez to przedsiębiorstwo inwestycjach
przemysłowych, m.in. w budowie największych elektrowni
w kraju (Dolna Odra, Opole) i za granicą (Janschwalde k.
Cottbus i Homs w Libii). W tym czasie odnotował pierwsze sukcesy
zawodowe, owocujące awansami na kolejne stanowiska kierownicze,
nagrodami i odznaczeniami (m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi
za pracę przy budowie elektrowni Dolna Odra). Od 1983 r. w Państwowej
Inspekcji Pracy w Szczecinie przeszedł wszystkie szczeble
awansu zawodowego - od inspektora poprzez głównego specjalistę,
naczelnika wydziału, do zastępcy Okręgowego Inspektora
Pracy (przez kilka miesięcy pełnił jego funkcję). W ramach swoich
obowiązków służbowych przewodniczył - z ramienia Głównego
Inspektora Pracy - komisjom badającym okoliczności i przyczyny
poważnych wypadków.
Po 48 latach pracy zawodowej, w tym ostatnich 18 lat w Państwowej
Inspekcji Pracy, w 2002 r. przeszedł na emeryturę, ale od
1 czerwca 2009 r. znowu - za zgodą Głównego Inspektora - podjął
pracę na pół etatu w charakterze głównego specjalisty. Od 1969 r.
jest członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, w którym po
przejściu na emeryturę znalazł duże pole dla swej aktywności. Jako
członek, sekretarz, a następnie wiceprezes Zarządu Oddziału Szczecińskiego
SEP prz[...]
|
Prenumerata
|
|
100 lat Wyższej Szkoły Technicznej we Wrocławiu
|
|
Krystian Leonard Chrzan 
|
Politechnika Wrocławska rozpoczęła działalność w październiku
1910 roku jako Technische Hochschule Breslau. Była
to już jedenasta wyższa szkoła techniczna w ówczesnych
Niemczech. Wcześniejsze politechniki w Niemczech powstały
w Karlsruhe (1825), Monachium (1827), Dreźnie (1828), Hanowerze
(1831), Stuttgarcie (1832), Braunschweigu (1835),
Darmstadzie (1838), Aachen (1870), Berlinie (1884) i Gdańsku
(1904). Otwarcie Politechniki Gdańskiej było związane
z rozwojem przemysłu stoczniowego, a Politechniki Wrocławskiej
- z przemysłem hutniczym i górniczym.
Utworzenie Politechniki było rezultatem wieloletnich starań
władz Prowincji Śląskiej i Magistratu Wrocławia, rozpoczętych już
w 1897 roku, a poprzedzonych dyskusjami podczas Dni Przemysłu
Śląskiego w 1962 i 1894 roku [1]. Po pięciu latach budowy, 1 października
1910 roku, Królewska Wyższa Szkoła Techniczna rozpoczęła
swoją działalność.
Zgodnie z nadanym przez cesarza Wilhema II statutem, szkoła
miała początkowo trzy oddziały: Oddział Chemii i Hutnictwa (Abteilung
fuer Chemie und Huettenkunde), Oddział Nauk Ogólnych
(Abteilung fuer Allgemeine Wissenschaften) oraz uruchomiony rok
później Oddział Budowy Maszyn i Elektrotechniki (Abteilung fuer
Maschineningenieurwesen und Elektrotechnik). Zarówno w Gdańsku,
jak i we Wrocławiu zorganizowano Instytuty Elektrotechniczne,
co wynikało ze wzrostu znaczenia energii elektrycznej na początku
XX wieku [2].
TH Breslau (1910-1945)
Naukę w pierwszym roku akademickim rozpoczęło 57 studentów,
23 słuchaczy i 38 gości, maksymalną liczbę 928 osób osiągnięto
w roku 1927. Studenci płacili za każdy semestr 10 marek, słuchacze
- 5, a goście - 1 markę. Dla studentów z zagranicy opłaty były
znacznie większe: 50 marek za semestr [3].
W roku akademickim 1922/1923 wprowadzono strukturę wydziałową,
a w 1928 roku otwarto nowy Wydział Budownictwa (Fakultaet
fuer Bauwesen). Stało się to możliwe dzięki rozbudowie gmachu
głównego A-1, zakończonej w czerwcu 1928 ro[...]
|
|
|
|
Analiza cieplna napędu z liniowymi silnikami indukcyjnymi
|
|
|
Piotr Szymczak Krystian Czyżewski Jarosław Rojek
|
Projektowanie napędu elektrycznego wymaga analizy i oceny
stopnia spełnienia zadanych wymagań. Wśród nich szczególnie
ważne są zagadnienia termiczne [1-8]. Analiza zjawisk
cieplnych pozwala na wyznaczenie rozkładu pola temperatury
i przyczynia się tym samym do lepszego wykorzystania
materiałów konstrukcyjnych silnika.
W silnikach indukcyjnych liniowych (SIL) występują specyficzne
zjawiska, które zmieniają charakterystykę procesu nagrzewania
w porównaniu do analogicznych maszyn klasycznych. Są to: niemożność
samowentylacji, zwłaszcza przy niedużych prędkościach,
występowanie dodatkowych strat wskutek niesymetrii prądów fazowych
i efektów końcowych, niejednakowe warunki chłodzenia
uzwojeń i odcinków rdzenia z powodu otwartego obwodu magnetycznego
oraz stałe opuszczanie przez część wtórną (CzW) aktywnego
obszaru pod induktorem [3, 4, 7, 9].
Projektant napędu z SIL w wielu przypadkach powinien umieć
ocenić wzajemny wpływ parametrów konstrukcyjnych na prędkość
narastania temperatury poszczególnych elementów SIL, a zwłaszcza
CzW, uzwojeń oraz rdzenia. Natomiast przy eksploatacji SIL należy
zwrócić szczególną uwagę na przyrosty temperatury w różnych stanach
pracy, aby nie dopuścić do przekroczenia temperatur dopuszczalnych
dla danej klasy izolacji. Bardzo ważna jest zatem analiza
procesów cieplnych SIL w stanach ustalonych i przejściowych.
Metody analizy SIL
W pierwszym etapie badań procesów cieplnych w stanach ustalonych
SIL posłużono się metodą polową. Badania symulacyjne
procesów cieplnych prowadzono w środowisku QuickField. Obejmowały
one wyznaczenie pól temperatury i przebiegów temperatury
silnika liniowego z magnetowodem klasycznym, wykonanym
z blachy elektrotechnicznej, oraz proszkowym typu STX H1 SMC
firmy SIMTEX [10].
W drugim etapie, przy badaniu procesów ciepln[...]
|
|
|
|
Analiza pracy silnika indukcyjnego 15-fazowego z przekształtnikiem
|
|
|
Paweł Stec Marcin Morawiec
|
Ze względów ekonomicznych najpopularniejszymi silnikami
prądu przemiennego są silniki trójfazowe. Zrozumiałe
są powody, dla których wprowadzono system napięć trójfazowych,
lecz obecne możliwości przekształcania energii
pozwalają wyjść poza te ograniczenia. Szybki rozwój energoelektroniki
wyzwolił zapotrzebowanie na wysokosprawne
układy napędowe o regulowanej prędkości obrotowej wału.
W tym wypadku sięgnięcie po dostępne i tanie w eksploatacji
silniki indukcyjne stało się zrozumiałe.
Ograniczenie kosztów inwestycji powoduje w wielu wypadkach
brak możliwości sięgania po nowe rozwiązania układów napędowych,
w tym znikome poszukiwanie rozwiązań dla silników
o liczbie faz większej niż trzy. Najczęściej spotykane zastosowania
silników wielofazowych to układy bardzo dużej mocy. W takich
przypadkach koszt modułów energoelektronicznych wykorzystanych
do budowy układu napędowego jest bardzo wysoki a w niektórych
przypadkach wręcz niemożliwy do zrealizowania w danej
aplikacji. Zastosowanie silnika wielofazowego powoduje, że prąd
fazowy silnika jest mniejszy, więc koszt budowy przekształtnika
maleje, pomimo zwiększenia liczby modułów.
Drugą zaletą silników wielofazowych jest zmniejszenie strat związanych
z przepływem prądu w uzwojeniu silnika. Dzięki temu silnik
przeznaczony do pracy w wysokich temperaturach otoczenia nie wymaga
tak rozbudowanego systemu chłodzenia jak silnik trójfazowy.
Rozpatrując korzyści wynikające z budowy silnika wielofazowego
należy również rozpatrywać mniejszy hałas [1] oraz zmniejszenie
pulsacji momentu [2], a przede wszystkim większą niezawodność
układu napędowego [3, 4].
Silniki wielofazowe znalazły już zastosowanie w układach zasilających
na statkach [5], w lokomotywach elektrycznych [6]
oraz w pojazdach autonomicznych [7]. Dotychczas opisane silniki
wielofazowe miały jednak stosunkowo niewielką liczbę faz
m≤6, a publikacje opisujące doświadczenia z maszynami o liczbie
faz mͰ[...]
|
|
|
|
CO PISZĄ INNI
|
|
Konserwacja
generatorów energetycznych.Linton J. i in.: Generator maintenace, inspection
and test programmes. CIGRE
Electra 2009 August. Opracował - Witold
Bobrowski.
Konserwacja, przeglądy oraz programy
testujące wielkich turbogeneratorów chłodzonych
wodorem i wodą stanowią znaczne
koszty dla przedsiębiorstw elektroenergetycznych
na całym świecie. CIGRE przeprowadziło
ankietę wśród użytkowników
i producentów turbogeneratorów na temat
stosowanych metod konserwacji, inspekcji
oraz badania turbogeneratorów o mocy
powyżej 250 MW. W ankiecie wzięli udział
użytkownicy turbogeneratorów z 11 krajów,
w tym 4 kraje podały również odpowiedzi
na ankietę producentów turbogeneratorów.
W sumie na ankietę odpowiedzieli użytkownicy
423 turbogeneratorów o mocy od
250 MW do 800 MW oraz producenci, w sumie
72 turbogeneratorów rocznie, o tym samym
zakresie mocy.
Potwierdza się, że przestoje turbogeneratorów
można podzielić na:
● małe - o ograniczonym czasie trwania,
obejmujące naprawę znanych uszkodzeń
lub planowe przeglądy i konserwację zapobiegawcze,
● duże - o długim czasie trwania, obejmujące
naprawy z koniecznością rozmontowywania
turbogeneratorów i wymianą podzespołów.
Czasy trwania przestojów turbogeneratorów
charakteryzują się dużym rozrzutem.
Przestoje małe trwają średnio około 2 tygodni,
natomiast przestoje duże zwykle od 5
do 7 tygodni. Remonty wiążące się z wyjmowaniem
wirnika zdarzają się znacznie
rzadziej, średnio okres pomiędzy remontami
wynosi około 8 lat. Bardzo często terminy
remontów turbogenerato[...]
|
|
|
|
Projekty badawcze (granty) z zakresu elektrotechniki finansowane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego w 38. konkursie
|
|
Tytuł projektu Kierownik projektu/Instytucja Kwota
[zł]
Analiza skuteczności ekranowania piorunowego impulsu
elektromagnetycznego za pomocą ekranów siatkowych
dr hab. inż. Karol Aniserowicz
Politechnika Białostocka
Wydział Elektryczny
52 600
Modelowanie pola elektromagnetycznego układów ze wzbudnikiem
wewnętrznym w procesie nagrzewania indukcyjnego
dr hab. inż. Jerzy Barglik
Politechnika Śląska
Wydział Inżynierii Materiałowej i Metalurgii
327 875
Prądnica synchroniczna z magnesami trwałymi z możliwością
regulacji napięcia wyjściowego
dr inż. Jakub Bernatt
Branżowy Ośrodek Badawczo-Rozwojowy
Maszyn Elektrycznych Komel
365 000
Modelowanie i symulacje procesu hipertermii magnetycznej
oraz hipertermii z zastosowaniem magnetycznych nanocząstek
dr inż. Dagmara Dołęga
Politechnika Śląska
Wydział Inżynierii Materiałowej i Metalurgii
674 250
Analiza procesu ograniczania prądów udarowyc[...]
|
|
|
|
Przystosowanie silnika indukcyjnego dużej mocy do trudnych warunków eksploatacyjnych poprzez modernizację wirnika klatkowego
|
|
|
Maciej Bernatt Wojciech Poprawski
|
Silniki klatkowe wysokiego napięcia (6 i 10 kV) załączane są
zwykle bezpośrednio na sieć. Uderzenie prądu rozruchowego
w momencie załączania wywołuje w silniku udary i naprężenia
mechaniczne. Przepływ prądu rozruchowego powoduje
szybkie nagrzewanie się uzwojenia stojana, ale przede
wszystkim szybkie i nierównomierne nagrzewanie uzwojenia
klatkowego wirnika [1, 2]. Narażenia wirnika występujące
przy rozruchu bezpośrednim są głównymi czynnikami
prowadzącymi do zużycia silnika lub wprost do jego awarii.
Silniki przewidziane do eksploatacji przy częstych lub długotrwałych
rozruchach, a także przy szybkozmiennym (pulsującym)
obciążeniu na wale, powinny mieć wirniki projektowane
i wykonywane specjalnie.
W Ośrodku Komel opracowano metody obliczeń naprężeń mechanicznych
i termicznych występujących w uzwojeniach stojana
i klatkach wirnika silników indukcyjnych podczas ich rozruchu lub
rewersu. Korzystając z tych metod zaprojektowano wiele silników,
które doskonale znoszą nadzwyczaj trudne warunki eksploatacyjne.
W wielu przypadkach dla dostosowania silnika do najtrudniejszych
warunków rozruchowych wystarcza odpowiednie zaprojektowanie
i staranne wykonanie klatki wirnika z dotrzymaniem wymaganych
luzów i tolerancji wymiarowych. W artykule opisano takie właśnie
trzy wybrane przypadki.
Silnik 515 kW, 3000 obr/min
Silnik napędza pompę podającą wodę do tzw. kotła odzysknicowego,
przechwytującego ciepło odpadowe wydzielające się podczas
procesu świeżenia stali w konwertorach tlenowych jednej z krajowych
hut. Pełny cykl pracy konwertora wynosi ok. 30 minut, podczas
każdego cyklu woda powinna być podawana przez ok. 10 minut.
Urządzenie pracuje na trzy zmia[...]
|
|
|
|
SEP przygotowuje się do XXXV Walnego Zjazdu Delegatów
|
|
|
Jerzy Barglik
|
Piszę te słowa do czerwcowego numeru "Wiadomości Elektrotechnicznych" - na
nieco ponad sześć tygodni przed XXXV Walnym Zjazdem Delegatów Stowarzyszenia
Elektryków Polskich, który odbędzie się w dniach 25-26 czerwca 2010 roku w salach
Teatru im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Zjazd jest świętem Stowarzyszenia.
Jako najwyższa władza stowarzyszeniowa podsumuje działalność SEP w minionych czterech latach, dokona wyboru
władz naczelnych i organów na kolejną kadencję oraz uchwali program działalności Stowarzyszenia na kolejne
cztery lata.
Przygotowując się do kolejnego Walnego Zjazdu Delegatów warto podjąć próbę odpowiedzi na kilka pytań. Czym
jest nasze Stowarzyszenie obecnie? Jaką rolę ogrywa w kraju i za gra[...]
|
|
|
|
Siedemdziesięciolecie urodzin profesora Bronisława Draka
|
|
|
Tadeusz Glinka
|
Profesor Politechniki Śląskiej dr hab. inż. Bronisław Drak należy
do kilkuosobowej grupy naukowców w Polsce, którzy studia techniczne
ukończyli na wydziałach mechanicznych, a stopnie doktora
i doktora habilitowanego uzyskali na wydziałach elektrycznych.
Rodzice profesora pochodzili z Medyni Głogowskiej (kilkanaście
kilometrów na północ od Łańcuta), w 1937 roku przenieśli się do
Wierzbnej (5 km na zachód od Jarosławia). 2 stycznia 1940 roku
urodził się im syn Bronisław - najmłodszy w rodzinie. Rodzice profesora
byli rolnikami, a ojciec - Wojciech Drak - był także uznanym
rzeźbiarzem ludowym. Jego rzeźby w drewnie były prezentowane
na wystawach krajowych i zagranicznych, obecnie znajdują się
w różnych muzeach, u przyjaciół Profesora oraz w rodzinie.
Jubilat naukę w szkole podstawowej rozpoczął w 1946 roku. Sześć
klas ukończył w Wierzbnej, gdyż tylko tyle było w szkole, a siódmą
klasę ukończył w sąsiednim Ożańsku. W latach 1953-1957 uczył się
w Liceum Ogólnokształcącym w Jarosławiu. W latach 1957-1962
studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach.
Studia ukończył w 1962 roku, uzyskując stopień magistra
inżyniera mechanika w specjalności obrabiarki, narzędzia i technologia
budowy maszyn.
Bezpośrednio po studiach rozpoczął pracę na Wydziale Elektrycznym
Politechniki Śląskiej na etacie asystenta, w ówczesnej Katedrze
Maszyn Elektrycznych, której kierownikiem był prof. Zygmunt Gogolewski,
a w skład której wchodził Zespół Części Maszyn. Prowadził
zajęcia dydaktyczne z przedmiotów: rysunku technicznego,
geometrii wykreślnej i podstaw konstrukcji maszyn.
Od początku zatrudnienia brał czynny udział w realizacji prac dla
przemysłu, głównie w zakresie prac projektowych i metod pomiaru
wielkości nieelektrycznych w maszynach elektrycznych. Współpracował
m.in. z: Centralnym Biurem Konstrukcyjnym Maszyn
Elektrycznych w Katowicach (obecny BOBRME Komel), Fabryką
Silników Elektrycznych CELMA w Cieszynie i Zakładami Wytwórc[...]
|
|
|
|
Wibroakustyka i badania wibroakustyczne silników bezszczotkowych prądu stałego o magnesach trwałych
|
|
|
Jerzy Podhajecki Sławomir Szymaniec
|
Powstawanie nowych konstrukcji maszyn spowodowało
wzrost niezamierzonych skutków tego rozwoju. Między innymi
wzrósł poziom drgań i hałasów towarzyszących procesom
wytwarzania i eksploatacji maszyn [1, 14]. Złożoność tych
zjawisk doprowadziła do wykrystalizowania się dyscypliny
nauki - wibroakustyki maszyn [1], na którą składają się elementy
akustyki fizycznej, teorii drgań, elektrotechniki, mechaniki
i dynamiki maszyn.
Wibroakustyka maszyn opiera się na badaniach zjawisk wibroakustycznych
(procesów wibroakustycznych), które towarzyszą każdemu
procesowi wytwórczemu i eksploatacyjnemu [1]. Procesem
wibroakustycznym (WA) jest każdy proces dynamiczny zachodzący
w maszynie w zakresie drgań strukturalnych i zjawisk akustycznych,
których zakres częstotliwości leży w granicach od ułamka Hz
do kilkudziesięciu MHz [1].
Projektowanie maszyn elektrycznych jest procesem iteracyjnym.
W celu redukcji kosztów i czasu na wykonywanie prototypu, coraz
częściej w projektowaniu stosuje się symulacje numeryczne. Najczęściej
do symulacji używa się programów wykorzystujących metodę
elementów skończonych (MES).
Rozwój możliwości obliczeniowych komputerów oraz metod numerycznych
wykorzystywanych do projektowania skutkuje powstawaniem
konstrukcji maszyn, które są zoptymalizowane ze względu
na różne kryteria, takie jak: maksymalna wartość momentu elektromagnetycznego,
minimalny poziom generowanych strat czy emitowanego
poziomu drgań i hałasu [9, 16].
Identyfikacja źródeł drgań i hałasu oraz próby ich ograniczania
w maszynach elektrycznych stały się celem szczegółowych badań
od lat czterdziestych XX wieku. Wraz z rozwojem nowych rodzajów
maszyn, które znajdowały zastosowanie w aplikacjach dla
zmiennych prędkości obrotowych, zainteresowanie ograniczeniem
poziomu drgań i hałasu nabrało większego znaczenia [17].
Wibroakustyka maszyn elektrycznych
Maszyny elektryczne są najczęściej złożonym układem elektromechanicznym.
Z wibroakustycznego punktu widzenia [...]
|
|
|
|
Wkład Stanisława Fryzego - pioniera polskiej elektrotechniki teoretycznej w rozwój teorii mocy obwodów elektrycznych z przebiegami okresowymi odkształconymi
|
|
|
Marian Pasko
|
W artykule przedstawiono wkład wybitnego uczonego, o randze światowej, członka rzeczywistego
Polskiej Akademii Nauk, profesora Politechniki Lwowskiej i Śląskiej - Stanisława Fryzego
- w rozwój teorii mocy obwodów elektrycznych z przebiegami okresowymi odkształconymi.
Celem tej publikacji jest przybliżenie czytelnikom sylwetki prof. Stanisława Fryzego - pioniera
polskiej elektrotechniki, doskonałego dydaktyka, wychowawcy wielu pokoleń inżynierów, który
cenił i stosował w nauce i w życiu takie wartości jak prawda i patriotyzm.
Problematyka związana z opisem wielkości energetycznych obwodów elektrycznych z przebiegami
okresowymi odkształconymi należy do zagadnień trudnych, nadal kontrowersyjnych i nie
zakończonych. Tworzone od lat i obecnie teorie mocy dla przebiegów niesinusoidalnych są niespójne,
a często wręcz się nawzajem wykluczają.
Prof. Stanisław Fryze
W piśmiennictwie polskim terminu "teoria mocy" użył po raz
pierwszy prof. Stanisław Fryze w 1930 roku, na seminarium Towarzystwa
Politechnicznego i Lwowskiego Koła Elektryków, gdzie
przedstawiał własny pogląd dotyczący opisu obwodów z przebiegami
niesinusoidalnymi. Aby docenić i ocenić wkład tego uczonego
w rozwój teorii mocy z przebiegami okresowymi odkształconymi
z dzisiejszej perspektywy, należy przybliżyć rozwój tej tematyki
na przestrzeni przeszło 100 lat. Trzeba też pamiętać, jaki był stan
techniki i wiedzy z szeroko rozumianej elektrotechniki i elektroniki,
kiedy powstawały zręby teorii Stanisława Fryzego.
W niniejszym artykule wybrano te koncepcje, które miały znaczący
wkład w rozwój teorii mocy dla przebiegów okresowych
odkształconych. Wybór jest więc subiektywny. Świadomie ograniczono
się do przedstawienia opisu właściwości energetycznych obwodów
jednofazowych, gdyż zarówno teoria Stanisława Fryzego,
jak i bardzo kontrowersyjna dzisiaj teoria C.I. Budeanu, w swej
pierwotnej postaci dotyczyła obwodów jednofazowych. Ponadto
nie wszystkie koncepcje zostały uogólnione na[...]
|
|
|
|
Wybrane problemy pomiaru hałasu wokół obiektów i urządzeń elektroenergetycznych
|
|
|
Artur Tymiński Maciej Szumski Piotr Barmuta Kazimierz Cywiński Emil Cywiński
|
Narastający problem silnego hałasu w środowisku przemysłowym,
wokół obiektów wytwarzania energii, arterii komunikacyjnych,
centrów handlowych, lotnisk, w budowlach
o różnych przeznaczeniach, a ostatnio nawet na otwartych
terenach rolniczych uczulił środowiska inżynierskie i służby
ochrony środowiska, służby bhp i in. na potrzebę kontroli poziomu
hałasu jako bodźca groźnego nie tylko dla człowieka.
Trudne do prostego opisu matematycznego sprawy natężenia,
barwy dźwięku i ich zmienności w czasie sprawiają wiele
problemów metrologicznych [1].
Z tych względów ważna jest działalność firm i instytucji prowadzących
prace konstrukcyjne i wytwórcze, dbających o to, aby powstał
dobry, profesjonalny sprzęt pomiarowy, z oprzyrządowaniem
do współpracy z komputerem. W tym artykule zostanie omówiona
grupa mierników hałasu i systemów pomiaru, obróbki cyfrowej, rejestracji
oraz przesyłu informacji o źródłach hałasu poprzez interfejs
USB. Autorzy zaprezentują możliwości pomiarowe tego sprzętu,
wskażą na trudności w interpretacji wyników pomiarów i podadzą
przykład źródła hałasu.
Problem hałasu dotyczy głównie obiektów produkcyjnych. Wiadomo
że tzw. koszty stałe, wynikające z utrzymania urządzeń technologicznych,
szczególnie na duże moce (prasy, nożyce, krawędziarki,
piły, lasery, plazmotrony, centra obróbcze, centra spawalnicze, śrutownice,
wentylatornie, roboty do zgr[...]
|
|
|
|
Z kart historii Stowarzyszenia Elektryków Polskich
|
|
|
Jerzy Barglik Tomasz Kołakowski
|
Piszemy te słowa w maju 2010 roku - na nieco ponad miesiąc
przed XXXV Walnym Zjazdem Delegatów Stowarzyszenia
Elektryków Polskich, który odbędzie się w dniach 25-26
czerwca w Katowicach. 9 czerwca 2010 roku Stowarzyszenie
Elektryków Polskich ukończy 91. rok swego istnienia i działania.
SEP kontynuuje działalność powstałego 91 lat temu na
zjeździe założycielskim w Warszawie Stowarzyszenia Elektrotechników
Polskich. Nazwa zmieniona, ale skrót SEP od
samego początku pozostał taki sam.
Myśląc o przyszłości, o dalszym aktywnym uczestniczeniu
w życiu gospodarczym naszego kraju, żywimy głębokie
przekonanie, że Stowarzyszenie Elektryków Polskich ma
przed sobą jeszcze bardzo wiele do zrobienia - i to zarówno
na polu jednoczenia inżynierów, techników i studentów szeroko
rozumianej elektryki, jak i w sprawach dotyczących
dalszego zrównoważonego rozwoju gospodarczego Polski,
jej przekształcania w społeczeństwo informacyjne, nie zaniedbujące
żadnej z dziedzin nowoczesnej elektryki. Jesteśmy
przekonani, że jednym z warunków umożliwiających
realizację stojących przed nami wyzwań jest nie tylko nawiązywanie
do bogatej historii SEP, ale i ukazywanie coraz
młodszym członkom Stowarzyszenia dorobku i postaw ludzi
- działaczy SEP, których aktywność nadała kształt naszemu
Stowarzyszeniu.
Okres do 1919 roku
Początki łączenia się środowisk inżynierów i techników elektrotechników
sięgają odległych lat osiemdziesiątych XIX wieku.
Naturalne dążenia do spotykania się i wymiany doświadczeń
- szczególnie istotne w przypadku nowej dziedziny nauki i techniki,
jaką była wówczas elektrotechnika, dawały impuls do organizowania
zebrań i zjazdów. Na ziemiach polskich, rozdartych
rozbiorami, tworzyły się środowiska inżynierów i techników
elektrotechników, które umożliwiały wyzwalanie społecznej inicjatywy
w kierunku propagowania i pogłębiania wiedzy o nowej
dziedzinie techniki.
Sięgając do początków ruchów łączących adeptów nowej dziedziny
techniki, jaką w p[...]
|
|
|
|
Zagrożenie piorunowe układów elektroenergetycznej automatyki zabezpieczeniowej
|
|
|
Jarosław Wiater Krzysztof Woliński
|
Nowoczesne urządzenia sterowania i nadzoru stacji elektroenergetycznych,
a szczególnie te sterowane cyfrowo, są
znacznie bardziej podatne na bezpośrednie oddziaływanie
impulsowych pól elektromagnetycznych oraz na działanie
udarów napięciowych lub prądowych dochodzących do tych
urządzeń z sieci zasilającej oraz z linii transmisji sygnałów
niż urządzenia starszego typu. Prezentowane wyniki badań
pozwalają określić poziomy przepięć w obwodach przesyłu
sygnałów na terenie stacji elektroenergetycznych, co umożliwia
przeprowadzenie wstępnej oceny występującego zagrożenia
i na tej podstawie podjęcie skutecznych działań, m.in.
poprzez dobór odpowiednich rozwiązań ograniczających
przepięcia.
Nadrzędną kontrolę nad stanem pracy stacji zapewniają układy
elektroenergetycznej automatyki zabezpieczeniowej (EAZ). Ich
głównym zadaniem jest zabezpieczenie urządzeń energetycznych
w przypadku wystąpienia awarii poprzez ich odłączenie z systemu.
Realizując tę funkcję, jednocześnie zapewniają ochronę ludzi i innych
urządzeń znajdujących się w sąsiedztwie podczas stanów awaryjnych.
W czasie normalnej, niezakłóconej pracy urządzenia te cały
czas kontrolują stan systemu elektroenergetycznego i w przypadku
pojawiającej się anomalii podejmują decyzje w ułamkach sekund.
Szybkość, czułość, selektywność i niezawodność to najważniejsze
cechy, które muszą być spełnione przez systemy kontroli i nadzoru
stacji. Ze względu na katastrofalne skutki niezadziałania EAZ stosuje
się rezerwę lokalną, zdalną i obszarową [3, 8, 10].
Rozwój techniki cyfrowej, niosący za sobą większą dostępność
i relatywny spadek cen, spowodował że obecnie użytkuje
się coraz więcej cyfrowych układów sterowania i nadzoru stacji.
Wprowadzane są również zintegrowane systemy, które przejmują
funkcje EAZ. Główne zalety przekonujące do stosowania techniki
cyfrowej to brak elementów mechanicznych, co znacząco zwiększa
niezawodność i szybkość działania, oraz możliwość realizacji
bardziej złoż[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
