PRZEMYSŁ SPOŻYWCZY I GASTRONOMIA ›
PRZEMYSŁ SPOŻYWCZY ›
2011-5 |
| |
|
Publikacja: Chiny - ważny partner Polski w handlu zagranicznym żywnością
Autor: Mirosława Tereszczuk 
Chiny są światowym liderem rozwoju gospodarczego. Wartość
międzynarodowej wymiany handlowej Chin w 2009 r. wyniosła
2,2 bln USD, w tym eksport 1,2 bln USD, a import 1 bln USD.
Saldo obrotów handlowych było dodatnie i ukształtowało się
na poziomie 0,2 bln USD. Udział artykułów rolno-spożywczych
w eksporcie Chin stanowił zaledwie 3,2%, a w imporcie 4,6%.
Jednak 2009 r., ze względu na ogólnoświatowy kryzys gospodarczy,
nie był pomyślny dla gospodarki Chin. Obroty handlowe
były o 13,9% mniejsze niż rok wcześniej. Z kolei 2010 r. przyniósł
już wyraźną poprawę. Badania przeprowadzone przez Instytut
Globalizacji wykazały, że w 2010 r. Chiny zajęły pierwsze miejsce
wśród najdynamiczniej rozwijających się gospodarek świata, tym
samym awansowały o 5 pozycji.
Najważniejszym partnerem handlowym Chin
jest Unia Europejska, a wśród krajów unijnych
największą wymianę handlową z Chinami
odnotowują odpowiednio: Niemcy, Wielka
Brytania, Holandia i Francja. Drugim najważniejszym
partnerem handlowym Państwa Środka jest USA, a w dalszej
kolejności Japonia. Rząd chiński kładzie bardzo duży
nacisk na właściwe kształtowanie struktury handlu zagranicznego
tak, aby w eksporcie dominowały towary wysoko
przetworzone, a w imporcie głównie surowce i ewentualnie
maszyny oraz urządzenia służące do produkcji.
HANDEL ZAGRANICZNY POLSKI
z Chinami
Chiny są najważniejszym partnerem handlowym Polski
spośród krajów azjatyckich. Obroty towarowe z tym
krajem w ostatnich latach z roku na rok wzrastają, dynamicznie
rośnie import przy utrzymującym się olbrzymim
ujemnym bilansie handlowym. W 2005 r. wartość polskiego
importu z Chin wyniosła 5,5 mld USD i była prawie
cztery razy większa niż w 2000 r., a w 2009 r. wzrosła już
do 13,9 mld USD (dziesięciokrotny wzrost w stosunku do
2000 r.). Eksport jest na niskim poziomie, jednak w minionym
dziesięcioleciu odnotowano prawie piętnastokrotny
jego wzrost (z 98 mln w 2000 r. do 1,5 mld USD w 2009 r.).
Deficyt w handlu z C[...]
|
Prenumerata
|
|
Błonnik w ofercie Brenntag Polska
|
|
|
Jerzy Baczewski Monika Kajzer
|
W ostatnich latach w krajach wysoko rozwiniętych odżywianie przestało już być tylko sposobem na
zaspokajanie głodu, a stało się - dla dużej części społeczeństwa - sposobem na zapewnienie zdrowego
i długiego życia. Wiele organizacji zajmujących się kwestiami zdrowego i zbilansowanego odżywiania
zwraca uwagę na rolę błonnika pokarmowego jako składnika żywności wpływającego na
prawidłowe działanie systemu trawiennego i odpornościowego. Z drugiej strony naturalna zawartość
błonnika pokarmowego w codziennej diecie, zwłaszcza opartej na żywności przetworzonej, jest
- zdaniem większości dietetyków - zbyt mała dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.Obecnie producenci artykułów spożywczych są żywo zainteresowani
wzbogacaniem ich w błonnik, który nie tylko
jest niezwykle ważny dla konsumentów, ale także odgrywa
niemałą rolę marketingową w kreowaniu pozytywnego wizerunku
danego produktu spożywczego. Oświadczenia dotyczące żywności
oraz składników i dodat[...]
|
|
|
|
Ekstrakty drożdżowe - substancje aromatyzujące
|
|
|
Elżbieta Dłużewska Anna Florowska
|
Ekstrakty drożdżowe są powszechnie stosowane jako substancje
aromatyzujące i wzmacniające smak produktów spożywczych.
Otrzymuje się je w wyniku kontrolowanej autolizy drożdży piwowarskich
lub piekarskich. Kodeks Chemii Żywności (The Food
Chemical Codex) definiuje ekstrakty drożdżowe jako produkty składające
się z rozpuszczalnych w wodzie składników komórek drożdżowych,
przede wszystkim aminokwasów, peptydów, węglowodanów
i soli. Ekstrakty te są produktem hydrolizy wiązań peptydowych pod
wpływem naturalnych enzymów obecnych w jadalnych drożdżach
lub enzymów dopuszczonych do stosowania w żywności [14].
Podczas autolizy, naturalnego procesu trawienia
następującego po inaktywacji komórek drożdży,
enzymy własne drożdży rozkładają białka i inne
składniki komórek. W rezultacie uwalniane są
peptydy, aminokwasy, nukleotydy, witaminy i inne składniki
komórek drożdży [6]. Po usunięciu nierozpuszczalnych
składników i ewentualnym zagęszczeniu lub wysuszeniu
rozpyłowym uzyskuje się produkt nazywany ekstraktem
drożdżowym. Gdy w procesi[...]
|
|
|
|
Emulsje spożywcze typu o/w zastosowanie i zwiększanie ich stabilności
|
|
|
Grażyna Bortnowska
|
Układy emulsyjne, zwłaszcza typu olej w wodzie (o/w), są coraz
powszechniej stosowane w procesach technologicznych wielu
produktów spożywczych, np. w produkcji napojów, likierów kremowych,
dressingów, lodów. Zwiększająca się jednak ostatnio
oferta handlowa emulgatorów i zagęstników przeznaczonych
do produkcji emulsji wymaga umiejętnego ich doboru w celu
zapewnienia stabilności układu przez stosunkowo długi czas,
najlepiej z uwzględnieniem korzystnego oddziaływania na organizm
człowieka.
Emulsje spożywcze o/w to często, bardzo złożone
pod względem składu, makroskopowo jednorodne
układy dyspersyjne co najmniej dwóch
niemieszających się ze sobą cieczy (zwykle oleju
i wody), z których jedna (olejowa) stanowi fazę rozproszoną,
a druga (wodna) - ciągłą [22, 38]. Proces wytwarzania
emulsji wymaga dodatku substancji powierzchniowo
czynnych (emulgatorów), które obniżają napięcie międzyfazowe
olej-woda i ułatwiają zdyspergowanie fazy olejowej
[20, 68]. Emulsje spożywcze to w większości układy
polidyspersyjne, zawierające kuleczki oleju o znacznie
zróżnicowanych średnicach mieszczących się najczęściej
w zakresie 0,1-50 μm [22, 24, 48].
ZASTOSOWANIE
w technologii żywności
Przykładem emulsji spożywczych naturalnych są mleko
i żółtko jaja [3, 68]. Obecnie większość emulsji spożywczych
jest wytwarzana sztucznie i można je podzielić
na wiele grup. Biorąc pod uwagę ich specyficzną funkcję
w żywności, wyróżnia się emulsje stanowiące produkt
końcowy w procesie technologicznym, np. likiery kremowe,
w odniesieniu do których zasadniczym wymaganiem
jest stabilność w zakresie podstawania i koalescencji [22,
26]. Następnie można wyróżnić emulsje biorące udział
w tworzeniu struktur bardziej złożonych w produktach
wieloskładnikowych, np. w jogurtach i innych układach
występujących w postaci żelu, a także w wyrobach wędliniarskich.
W produktach tych kuleczki zemulgowanego
oleju wchodząc w inter[...]
|
|
|
|
Innowacje produktowe firmy Nutrimix
|
|
Spełniając oczekiwania współczesnego rynku,
firma Nutrimix Polska Sp. z o.o. oferuje
producentom i przetwórcom z branż:
cukierniczej, piekarskiej, lodziarskiej, mleczarskiej,
olejarskiej oraz mięsnej wysokiej jakości
dodatki do żywności. Firma zdobywa zaufanie kontrahentów
gwarantując wysoką i powtarzalną jakość
produktów. Współpracuje z ośrodkami badawczymi
w kraju i za granicą, aby móc służyć swoim klientom
najwyższej klasy [...]
|
|
|
|
Nowe składniki żywności przegląd decyzji Komisji Europejskiej. Cz. I
|
|
|
Wioletta Bogusz-Kaliś
|
Dzięki postępowi nauki i technologii, na rynku pojawiają się wciąż
nowe produkty spożywcze. Nowe produkty lub nowe składniki
żywności to tzw. nowa żywność (novel food). Zgodnie z rozporządzeniem
(WE) nr 258/97 jest ona definiowana jako żywność
i składniki żywności, które nie były stosowane w znacznym stopniu
w celu żywienia ludzi w krajach członkowskich Unii Europejskiej
przed 15 maja 1997 r. To data umowna - data wejścia w życie rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 258/97 z 27
stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników
żywności. Rozporządzenie (WE) nr 258/97 nie ma zastosowania do
substancji dodatkowych, aromatów i rozpuszczalników ekstrakcyjnych.
Nie dotyczy również żywności GMO.
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 wyodrębnione
zostały cztery kategorie nowej żywności:
żywność i składniki „„ żywności o nowej lub celowo zmodyfikowanej
podstawowej strukturze molekularnej;
„„żywność i składniki żywności składające się lub wyekstrahowane
z drobnoustrojów, grzybów lub wodorostów;
„„żywność i składniki żywności składające się lub wyekstrahowane
z roślin i składniki pochodzące od zwierząt,
z wyjątkiem żywności i składników żywności uzyskanych
tradycyjnymi metodami wytwórczo-hodowlanymi,
o których wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia;
„„żywność i składniki żywności, które zostały poddane
procesowi wytwórczemu obecnie nie będącemu
w użyciu, w efekcie którego powstają istotne zmiany
w składzie lub strukturze żywności albo jej składników,
co z kolei ma wpływ na ich wartość odżywczą, metabolizm
i poziom niepożądanych substancji.
Aby nowa żywność znalazła się na rynku, musi przejść
skomplikowaną i niekiedy długotrwałą procedurę oceny
bezpieczeństwa zgodnie z warunkami określonymi w wymienionym
rozporządzeniu (WE) nr 258/97. W Unii Europejskiej
już od kilku lat trwają prace nad zmianą tego
rozporządzenia. Mają one służyć uproszczeniu prawodawstwa
i pr[...]
|
|
|
|
Produkcja oleju palmowego a odpowiedzialność za naturalne środowisko
|
|
Firma Sime Darby, jeden z największych na świecie producentów
oleju palmowego, zaprosiła dwunastu dziennikarzy z Europy,
w tym również z naszej redakcji, na wyjazd studyjny na swoje
plantacje palm oleistych w Malezji. Podczas wizyty zaprezentowano
dziennikarzom m.in. plantację palm oleistych na wyspie
Carey jako przykład produkcji oleju palmowego w sposób zrównoważony
oraz z zachowaniem bioróżnorodności.
Firma Sime Darby Plantation, należąca do korporacji
Sime Darby, jest największym na świecie producentem
surowego oleju palmowego. Należy do niej ponad
dwieście upraw palmowych, które zajmują powierzchnię
ok. 600 tys. ha. Obecnie posiada plantacje w Malezji, Indonezji
i w Liberii. Jest też zainteresowana dalszym pozyskiwaniem ziemi
pod swoje uprawy w Afryce. Firma wytwarza ok. 2,4 mln t oleju
rocznie, co stanowi 12% malezyjskiej produkcji oleju palmowego
i 6% produkcji światowej. Sime Darby Plantation ma także moce
przerobowe pozwalające na przetwarzanie pozyskanego surowca
i produkcję olejów, tłuszczów oraz ich pochodnych dla różnych
sektorów przemysłu w wielu miejscach na świecie. Firma produkuje
także olej do zastosowań kuchennych oraz soki owocowe
(np. z superowocu różowej guavy). Wytwarza również biodiesel,
ale tylko na własny użytek.
PLANTACJA PALM OLEISTYCH
Palmy oleiste są najbardziej wydajną rośliną oleistą.
Z 1 ha plantacji palmy można otrzymać nawet do 10 razy
więcej oleju niż z upraw innych roślin oleistych. Na przykład
średni uzysk oleju z soi wynosi 0,37 t/ha/rok, ze słonecznika
- 0,53, z rzepaku - 0,69, a z palmy olejowej - 4,14 t/
/ha/rok. Z najwydajniejszych plantacji palm można uzyskać
nawet 8 t oleju/ha[...]
|
|
|
|
Przełom w pracach KE z zakresu substancji dodatkowych
|
|
|
Joanna Gajda-Wyrębek Jolanta Jarecka Katarzyna Kuźma
|
W zakresie substancji dodatkowych obowiązują obecnie dwa akty
prawne: rozporządzenie Ministra Zdrowia z 22 listopada 2010 r.
w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (DzU nr 232,
poz. 1525) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
nr 1333/2008/WE w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz.
WE L 354 z 31 grudnia 2008 r.). Rozporządzenie nr 1333/2008/
/WE zawiera przepisy ogólne dotyczące substancji dodatkowych
(definicje, zasady stosowania substancji dodatkowych, przepisy
w sprawie znakowania substancji dodatkowych przeznaczonych
dla przemysłu oraz dla konsumenta finalnego). Szczegółowe
przepisy w zakresie substancji dodatkowych (jakie substancje
dodatkowe, do jakich produktów i w jakich dawkach) są nadal
zawarte w ww. krajowym rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Rozporządzenie
to będzie obowiązywało do momentu stosowania
analogicznych przepisów, które zostaną opublikowane jako załącznik
nr II do rozporządzenia nr 1333/2008/WE.
Obecnie w Unii Europejskiej trwają prace mające
na celu uzupełnienie i uaktualnienie obowiązujących
przepisów w zakresie substancji
dodatkowych. Prace te dotyczą:
zmian do obowiązujących „„ dyrektyw w zakresie substancji
dodatkowych,
„„opracowania załączników do rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady nr 1333/2008/WE w sprawie
dodatków do żywności,
„„ponownej oceny bezpieczeństwa dopuszczonych obecnie
substancji dodatkowych przez Europejski Urząd ds.
Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
ZMIANY OBOWIĄZUJĄCYCH
dyrektyw w zakresie
substancji dodatkowych
Zmiany do dyrektyw zostały opracowane w celu
umożliwienia producentom żywności stosowania nowych
substancji dodatkowych lub szerszego stosowania dopuszczonych
wcześniej dodatków. Wprowadzenie zmian do dyrektyw
okazało się szybszą ścieżką legislacyjną niż umieszczenie
odpowiednich zapisów w dopiero opracowywanym
załączniku nr II do rozporządzenia nr 1333/2008/WE. Dotychczas
ukazały się następujące dyrektywy:
D[...]
|
|
|
|
Słone i pikantne przekąski na rynkach Polski i świata
|
|
|
Tomasz Krzywiński Grzegorz Tokarczyk
|
Przekąski (snacks) są to produkty spożywane pomiędzy głównymi
posiłkami, niekoniecznie zaspokajające głód, dostarczające
jednak miłych doznań (przyjemny smak oraz aromat). W ostatnich
latach obserwuje się wzrost spożycia żywności typu snack
food przez dzieci, młodzież oraz dorosłych zarówno w Polsce, jak
i na świecie. Jest to spowodowane sukcesywnym pojawianiem
się coraz większej liczby snacków, które przyciągają klientów
nowymi smakami oraz kształtami. Obecne tendencje spożycia
żywności wskazują, że granica pomiędzy zasadniczymi posiłkami
a spożywaniem przekąsek zaciera się. "Niedostatek czasu", czyli
poczucie, że nie ma się go na wszystko wystarczająco dużo (w tym
na przygotowywanie zasadniczego posiłku) powoduje, że coraz częściej
sięgamy po przekąski.
Dobrze jest, gdy konsumenci przestawiają się
na zdrowe podjadanie, czyli "zdrowe" przekąski
o małej zawartości tłuszczu, a co za tym
idzie niskiej wartości energetycznej, bogate
w błonnik pokarmowy, przeciwutleniacze, witaminy
i kwasy tłuszczowe, zwłaszcza z rodziny n-3 i n-6. Przykładem
takich produktów są orzechy (choć mają wysoką
wartość energetyczną) - obserwuje się tendencje wzrostu
ich sprzedaży oraz spożycia na świecie i w Polsce. Coraz
większą popularnością cieszą się również przekąski mięsne
postrzegane jako zdrowe i wygodne snacki o wysokiej
wartości odżywczej (pełnowartościowe białko). W USA są
to produkty typu jerky, a w Polsce kabanosy drobiowe lub
kiełbaski, np. BiFi [2].
Sprzedaż przekąsek na całym świecie rośnie. W 2001 r.
globalna wartość tego rynku była szacowana na ok. 30-35
mld USD [3], w 2003 r. - na 66 mld, a w 2009 r. już na 74,7
mld USD. Prognozy sprzedaży przewidują, że jego wartość
w 2013 r. [4] osiągnie 85,4 mld USD (rysunek 1). Największym
rynkiem sprzedaży słonych i pikantnych przekąsek
są USA, stanowiące 1/3 wartości całego rynku światowego,
po nich Japonia i Wielka Brytania.
Szacuje się, że w ciągu najbliższych 10 lat populacja
ludności w [...]
|
|
|
|
Spożycie soli zalecenia i programy WHO oraz UE
|
|
|
Iwona Traczyk Mirosław Jarosz
|
Sód jest ważnym składnikiem mineralnym, potrzebnym w niewielkich
ilościach do prawidłowego funkcjonowania organizmu.
Prawidłowa zawartość sodu w organizmie jest jednym z warunków
zachowania homeostazy organizmu, zwłaszcza utrzymania
prawidłowej gospodarki wodno-elektrolitowej. Dlatego pierwiastek
ten powinien być składnikiem diety. W Polsce zalecenia
dziennego zapotrzebowania na sód określone są w normach [11].
W diecie niemowląt w pierwszych pięciu miesiącach życia zawartość
sodu nie powinna przekraczać 120 mg/dobę, a niemowląt
starszych powyżej piątego miesiąca - 370 mg/dobę. Normy na
sód dla dzieci w wieku 1-9 lat wynoszą 750-1200 mg/dobę. Dla
pozostałych grup populacji Polski normy na sód mieszczą się
w granicach 1200-1500 mg/dobę zależnie od wieku, płci i stanu
fizjologicznego [11].
Głównym źródłem sodu w diecie jest chlorek sodu
(sól kuchenna). W krajach wysoko rozwiniętych
77% soli w diecie pochodzi z żywności i posiłków
produkowanych przemysłowo, w Polsce jest to
40-50%, przy czym wraz ze zmieniającym się stylem życia
naszego społeczeństwa (zakupy żywności wysoko przetworzonej
oraz jadanie poza domem) należy się spodziewać, że
proporcja ta ulegnie zmianie [4, 10, 13, 21].
Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia
(WHO) zawartość soli w diecie osób dorosłych nie powinna
przekraczać 5 g/osobę/dobę, co stanowi ok. 2 g sodu
(1 g sodu odpowiada ok. 2,5 g soli) [4, 21].
Zawartość sodu (soli) w diecie wielu populacji jest
wyższa niż te zalecenia, zdarza się, że nawet 2-3-krotnie,
jak ma to miejsce w Polsce, gdzie wynosi 12-15 g [13]. Duże
spożycie soli występuje także na Węgrzech: 18 g w diecie
mężczyzn i 16 g w diecie kobiet, mniej (ale nadal powyżej
10 g) np. w Bułgarii, Rumunii, Hiszpanii, Portugalii, Słowenii,
na Litwie (tabela). Należy dodać, że spośród krajów UE,
które dostarczyły danych do KE w ostatnich latach, żaden
kraj Wspólnoty nie osiąga rekomendowanej przez WHO
wartości. Organizacja ta podaje, że [...]
|
|
|
|
Substancje intensywnie słodzące w żywności
|
|
|
Katarzyna Świąder Bożena Waszkiewicz-Robak Franciszek Świderski
|
Substancje intensywnie słodzące stosowane w żywności nadają
produktom smak podobny do sacharozy i są słodsze od sacharozy
od kilkudziesięciu do kilku tysięcy razy. Ze względu na dużą
intensywność słodyczy, substancje te są stosowane w bardzo
małych ilościach, a zatem nie mają istotnego wpływu na wartość
energetyczną produktów. W konsekwencji dzięki użyciu substancji
intensywnie słodzących można znacznie ograniczyć wartość
energetyczną produktów, takich jak napoje, jogurty, gumy do
żucia, słodziki stołowe. Ponadto wiele z nich nie wpływa na poziom
insuliny i może być stosowanych w produkcji wyrobów przeznaczonych
dla diabetyków. Ważną ich właściwością jest również
fakt, że nie przyczyniają się do powstawania próchnicy zębów.
Substancje słodzące, zwłaszcza cukrowce powszechnie
obecne w produktach spożywczych,
pełnią wiele funkcji ważnych w produkcji, utrwalaniu
i akceptacji żywności. W przetwórstwie żywności
wywołują nie tylko odczucie słodkiego smaku, lecz
również stymulują inne wrażenia sensoryczne, m.in. ograniczają
dyfuzję i ulatnianie lotnych związków zapachowych,
są nośnikiem związków smakowych i zapachowych,
uczestniczą w kształtowaniu smaku, barwy i aromatu produktów.
Cukrowce działają teksturotwórczo, a stosowane
w dostatecznie dużych stężeniach również konserwująco
dzięki obniżeniu aktywności wody. Hamują procesy denaturacji
białek, stanowią pożywkę dla drożdży i bakterii
w procesach fermentacyjnych. Pełnią również funkcję odżywczą,
dostarczając organizmowi energii niezbędnej do
prawidłowego funkcjonowania [15, 24].
Substancje nadające słodki smak produktom spożywczym
można podzielić na dwie grupy: naturalne cukry, stosowane
jako składniki żywności: mono- i dwucukry, tj. glukoza,
fruktoza, sacharoza, laktoza, maltoza oraz substancje
słodzące, będące substancjami dodatkowymi określonymi
symbolem E. Te z kolei można podzielić na półsyntetyczne
substancje słodzące, tzw. wypełniacze, mniej słodkie od sacharozy
oraz na[...]
|
|
|
|
Wizja rozwoju polskiego sektora spożywczego
|
|
W kwietniu zakończyła się realizacja projektu "Żywność i żywienie w XXI w. -
wizja rozwoju sektora spożywczego w Polsce" (POIG, działanie 1.1). Podczas
konferencji końcowej, która odbyła się 28 kwietnia br. w Warszawie, zaprezentowano
wyniki dwuletnich badań. Przedstawiciele nauki, otoczenia biznesu
i przedsiębiorcy spotkali się także w celu przedyskutowania mechanizmów
kształtowania polityki rozwoju polskiej nauki o żywieniu i żywności oraz
wdrażania innowacyjnych technologii w polskich firmach.Celem projektu było wykonanie kompleksowego
foresightu technologicznego dla przemysłu
spożywczego w Polsce oraz opracowanie
strategicznej wizji rozwoju przemysłu
spożywczego i wytypowanie priorytetowych
kierunków prac badawczo-rozwojowych na
kilkanaście najbliższych lat. Wyniki projektu,
tworząc średnio- i długoterminowe scenariusze,
będą mogły być podstawą planowania
strategii przedsiębiorstw, regionów oraz instytucji
wsparcia biznesu.
Projekt był realizowany przez: Instytut
[...]
|
|
|
|
WYDARZENIA Polska - Unia - Świat
|
|
Opakowania szyte na miarę.Zagadnieniom związanym z najnowszymi
trendami w branży opakowań była poświęcona
III edycja targów easyFairs® Packaging Innovations.
23 i 24 marca w warszawskiej hali Expo
XXI prawie 2 tys. zwiedzających mogło podziwiać
zróżnicowany asortyment uznanych firm opakowaniowych
zarówno z Polski, jak i z zagranicy. 90
firm, które zdecydowały się na udział w tym ważnym
wydarzeniu, na swoich stoiskach zaprezentowało
wszelkiego typu opakowania, rozwiązania
w zakresie projektowania opakowań, zarządzania
marką, usługi z zakresu druku, etykietowania, pakowania,
przepakowywania i konfekcjonowania.
Wśród zaprezentowanych produktów nie zabrakło
ani sprawdzonych rozwiązań, ani nowości. Te
szczególnie nowatorskie zostały zakwalifikowane
do Programu Innowacja i oznaczone specjalnym
znakiem. Było to nie tylko wyróżnienie dla
prekursorów najnowszych technologii, ale i spore
ułatwienie dla zwiedzających. Prawie jedna piąta
gości targowych jako główny powód wizyty podała
właśnie chęć zapoznania się z najnowszymi
trendami i rozwiązaniami.
Dla tych, którzy szukali sprawdzonych już pomysłów
organizatorzy przygotowali dwa działy -
Labelling i Co-packaging. Pierwszy z nich skupiał
rozwiązania z zakresu etykietowania i kodowania,
drugi natomiast obejmował swym zasięgiem firmy
zajmujące się przepakowywaniem i konfekcjonowaniem
wszelkiego rodzaju produktów.
Odwiedzający ta[...]
|
|
|
|
Zastosowanie technologii ICP-MS w badaniach żywności
|
|
Wraz ze wzrostem postępu technologicznego i rozwojem przemysłu na świecie rośnie
także ilość zanieczyszczeń. Ze względu na pochodzenie można je podzielić na komunalne,
przemysłowe bądź rolnicze, które mogą przedostawać się do środowiska w sposób bezpośredni
lub pośredni. Do jednych z najważniejszych zanieczyszczeń, ze względu na swoją toksyczność,
należą metale ciężkie, zwłaszcza rtęć, ołów i kadm. Gdy przedostaną się one do organizmów
roślinnych i zwierzęcych, a także człowieka, mogą kumulować się w różnych tkankach i nie są
usuwane na drodze metabolizmu. Już niewielkie ich stężenie może powodować zaburzenia
w funkcjonowaniu organizmu.Zawartość metali ciężkich w żywności
jest bard[...]
|
|
|
|
Żywność funkcjonalna - co to dziś oznacza?
|
|
|
Krzysztof Krygier
|
Określenie żywność funkcjonalna jest obecnie w Polsce w powszechnym
użyciu. Pojęcie to jest różnie rozumiane przez poszczególnych
autorów i coraz mniej rozumiane już nie tylko
przez zwykłych konsumentów, ale nawet przez osoby blisko
związane z produkcją żywności lub oceną jej wartości żywieniowych
czy zdrowotnych. Sytuację komplikuje fakt, że nie
ma żadnej ustawowej definicji żywności funkcjonalnej ani
w Unii Europejskiej, ani w Polsce. I co więcej - takiej definicji
nie będzie, przynajmniej w Unii Europejskiej, co zostało
ogłoszone przez przedstawiciela KE na konferencji organizowanej
przez European Functional Food Network w Naantali
w Finlandii w 2006 r.
Zacznijmy od historii. Fakt, że niektóre produkty
spożywcze pomagają w łagodzeniu bardzo
wielu dolegliwości jest zapewne znany od początku
istnienia homo sapiens. Ponieważ świat
przyrody jest niemalże nieograniczenie bogaty, to obecnie
mamy tysiące produktów i ich składników pozytywnie
oddziałujących na organizm. Problem w tym, że to oddziaływanie
jest niekiedy - mówiąc dzisiejszym językiem
- marketingowe. Klasycznym, pięknym i wręcz dydaktycznym
przykładem jest polska tzw. zdrowa żywność.
Nazwa dwuznaczna, albowiem oznacza, że po pierwsze
tylko taka żywność jest zdrowa, czyli produkty bez tego
określenia nie są zdrowe, czyli - logicznie rozumując - są
niezdrowe, i po drugie, że taka żywność ma zdrowotne
oddziaływanie, co najczęściej jest iluzoryczne. I właśnie
z powodu tych wątpliwości zaistniała konieczność weryfikacji
informacji zdrowotnych. Taka była idea wykreowania
nowej kategorii żywności o potwierdzonych funkcjach
prozdrowotnych i od tej "funkcji" powstało pojęcie
tzw. żywności funkcjonalnej.
Za pierwowzór tzw. żywności funkcjonalnej uznaje
się powszechnie japońską żywność o specjalnym zastosowaniu
zdrowotnym FOSHU - Food of Special Health
Use (1984 r.). Istniały też inne opisy takiej żywności, np.
żywność o specyficznym oddziaływaniu zdrowotnym, zapobiegająca
[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
