Twój Profil
Kliknij, aby zalogować »
Jesteś odbiorcą prenumeraty plus
w wersji papierowej?

Oferujemy Ci dostęp do archiwalnych zeszytów prenumerowanych czasopism w wersji elektronicznej
AKTYWACJA DOSTĘPU! »

Twój koszyk

Twój koszyk jest pusty

Czasowy dostęp?

To proste!

zobacz szczegóły

r e k l a m a

ZAMÓW EZEMPLARZ PAPIEROWY!

zobacz szczegóły

CZASOPISMA WIELOBRANŻOWE ›
DOZÓR TECHNICZNY › 2011-3

Publikacja: Problemy oceny jakości złączy spawanych różnymi metodami oraz wykonanych z różnych materiałów konstrukcyjnych (dokończenie)
Autor: Janusz Czuchryj

Sławomir Sikora

Krzysztof Staniszewski

Przesunięcia dopuszczalne są na każdym poziomie jakości. Z wyrażeń algebraicznych, z których wylicza się wartości przesunięcia liniowego, wynika, że największe, akceptowalne przesunięcia możliwe są dla spoin obwodowych. Ich wartości maksymalne są mniejsze niż w przypadku blach i spoin wzdłużnych. Według wymagań PN-EN ISO 13919-1 dopuszczalne przesunięcia liniowe (wyliczane z wyrażeń algebraicznych) są takie same jak dla blach i spoin wzdłużnych wg PN-EN ISO 5817. Wartości maksymalne tych przesunięć są jednak mniejsze. Z analizy rys. 13 i 14 wynika, że wymagania normy PN-EN ISO 5817 są w każdym przypadku łagodniejsze niż normy PN-EN ISO 13919-1. Analizując obecność zwisu w złączach (509; lp.14) dochodzi się do wniosku przeciwnego. Wymagania normy PN-EN ISO 13919-1 dotyczące tego przypadku są łagodniejsze w porównaniu do wymagań normy PN-EN ISO 5817 (rys. 15). Przykładowo, wg PN-EN ISO 5817, dla materiałów o grubości t = 0,5 - 3 mm, obecność zwisu w złączach jest niedopuszczalna na poziomie jakości B. Dla większych grubości materiału spawanego, wartości dopuszczalne niezgodności są znacznie niższe niż wg PN-EN ISO 13919-1. Według normy PN-EN ISO 13919-1 wymagania dotyczące wklęśnięć lica (511; lp.15) są takie same jak wymagania dotyczące wklęśnięć grani (515; lp.16). Wymagania normy PN-EN ISO 5817 w tym zakresie również są bardzo zbliżone (rys. 16 i 17). Natomiast porównanie obu norm wykazuje większą restrykcyjność normy PN-EN ISO 5817 na poziomach jakości B. Na poziomach C i D Rys. 14. Wartości graniczne przesunięcia liniowego (507; spoiny obwodowe) dla poziomów jakości B, C i D Rys. 15. Wartości graniczne zwisu (509) dla poziomów jakości B, C i D Rys. 16. Wartości graniczne wklęśnięć lica (511) dla poziomów jakości B, C i D 68 _________________________________________________________________________________ DOZÓR TECHNICZNY 3/2011 Tablica 2. Porównanie wymagań obowiązujących dla zewnętrznych niezgodności spawalniczych oraz po[...]

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

Prenumerata

Zamów papierową prenumeratę w wersji PLUS czasopisma DOZÓR TECHNICZNY i zyskaj dostęp do pozostałych elektronicznych publikacji tego czasopisma z lat 2004-2011 (od 1 marca również rok 2012).
Nie zwlekaj - skorzystaj z tysięcy publikacji o najwyższym poziomie merytorycznym.

prenumerata papierowa roczna PLUS (z dostępem do archiwum e-publikacji) - tylko 201,78 zł
prenumerata papierowa roczna PLUS z 10% rabatem (umowa ciągła) - tylko 181,60 zł *)
prenumerata papierowa roczna - 157,50 zł
prenumerata papierowa półroczna - 78,75 zł

okres prenumeraty:

*) Warunkiem uzyskania rabatu jest zawarcie umowy Prenumeraty Ciągłej (wzór formularza umowy do pobrania).
Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach) do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT.

Zaprenumeruj także inne czasopisma Wydawnictwa "Sigma-NOT" - przejdź na stronę fomularza zbiorczego »

POZOSTAŁE PUBLIKACJE W TYM ZESZYCIE:

Zapewnienia jakości produkcji oraz technologia spawania gazoszczelnych ścian rurowych

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

Jacek Słania

Paweł Urbańczyk

Gazoszczelne ściany rurowe są obecnie powszechnie stosowanymi rozwiązaniami kotłów eksploatowanych w przemyśle energetycznym. Początki zastosowania gazoszczelnych ścian rurowych, zwanych również ścianami membranowymi w budowie powierzchni ogrzewalnych kotłów datuje się na koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Pierwsze gazoszczelne ściany rurowe miały za zadanie ochronę obmurza komory paleniskowej kotła przed wysoką temperaturą płomienia w szczególności przenoszoną przez promieniowanie. Wykonanie komory paleniskowej ze ścian membranowych miało na celu uzyskanie gazoszczelności oraz zmniejszenie grubości powłok izolujących komorę paleniskową. W szczególności zastąpienie ciężkiego obmurza lekkimi materiałami izolującymi i pancerzem. Ściany membranowe, projektowo zagwarantowały szczelność kotła po stronie spalin. O ile w kotłach z obmurzem ciężkim szczelność kotła zależała od jakości obmurza i warunków eksploatacji, o tyle w kotłach ze ścianami membranowymi szczelność jest zagwarantowana przez zastosowaną technologię wytwarzania. Podstawowe znaczenie ma również zwiększenie powierzchni ogrzewalnej kotła (płetwa ściany szczelnej przenosząc ciepło traktowana jest jako żebro). Początkowo podczas produkcji gazoszczelnych ścian rurowych stosowano różne metody łączenia rur w celu uzyskania szczelnego połączenia rur między innymi metodą nadtapiania. Obecnie najczęściej spotykaną technologią wytwarzania gazoszczelnych ścian rurowych jest tworzenie połączeń spawanych pomiędzy rurami i płaskownikiem tworzącym tzw. płetwę. W procesie wytwarzania gazoszczelnych ścian rurowych powszechnie stosowaną metodą spawania jest metoda 12 (spawanie łukiem krytym) ze względu na duże wydajności oraz szybkość spawania. Tematem publikacji jest technologia wytwarzania oraz zapewnienie jakości przy wykonaniu i montażu ścian szczelnych kotła pyłowego. Ściany szczelne wykonywane są jako rury połączone płaskownikiem za pomocą spawania. Połączenia spawane [...]

Złote Radiogramy Krajowych Konferencji Badań Radiograficznych

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

Tadeusz Morawski

Jakość wyrobów oraz stopnień ich zużycia oceniane są od dawna na podstawie oględzin, które stanowią część zakresu badań wizualnych (VT). Pełny zakres badań VT obejmuje oględziny i pomiar cech jakości wyrobu (wad, niezgodności, odchylenia kształtu, zmiany barwy, itp.). Pewną odmianę badań wizualnych stanowią metody PT i MT, którymi oceniane są wskazania od wad powierzchniowych, uwidocznione dzięki wspomaganiu penetrantów i zawiesin ferromagnetycznych. Tylko metoda wizualna zapewnia uzyskanie informacji o rzeczywistych wymiarach powierzchniowych cech jakości wyrobu. Pierwszą uniwersalną i skuteczną metodą kontroli jakości wyrobów metalowych była metoda radiograficzna (RT). Początki przemysłowego stosowania radiografii przypadają na przełom lat trzydziestych i czterdziestych XX wieku. Rozwój przemysłu ciężkiego, a zwłaszcza produkcja uzbrojenia oraz budowa licznych konstrukcji spawanych, spowodował uznanie metody radiograficznej jako podstawowej nieniszczącej kontroli spoin, odlewów i innych wyrobów. Prestiż radiografii kształtował się głównie dzięki rejestracji obrazu wady (wskazania) na radiogramie, co do dziś jest jedną z zalet metody RT. Warto również wspomnieć, że przez wiele lat radiogramy oceniali przeważnie spawalnicy, absolwenci licznych wydziałów technologicznych na krajowych Politechnikach, uznawani za gwaranta profesjonalności. W ten sposób tworzyła się coraz liczniejsza grupa personelu badań nieniszczących (NDT). W latach pięćdziesiątych następuje gwałtowny rozwój naukowy i technologiczny (aparatura) w radiografii przemysłowej oraz pierwsze próby laboratoryjne stosowania metody ultradźwiękowej (UT). Za przełomowe wydarzenie w rozwoju badań nieniszczących w Polsce należy uznać zorganizowanie w Warszawie przez SIMP i PAN, w dniach 5-6.X.1956 r., 1. Krajowej Konferencji na temat: "Rentgenowskie i izotopowe metody kontroli w technice". Wszystkie referaty zostały opublikowane w czasopiśmie "Pomiary Automatyka Kontrola" nr[...]