BUDOWNICTWO I GEODEZJA ›
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ›
2011-7-8 |
| |
|
Publikacja: Analiza wpływu wartości współczynnika opóźnienia na przepływy obliczeniowe w kanałach deszczowych
Autor: Andrzej Królikowski  Jadwiga Królikowska Piotr Tutak
W obliczeniach przepływów w kanałach deszczowych metodą
stałych natężeń występuje współczynnik opóźnienia (φ), wynikający
ze zjawiska retencji spływu wód deszczowych z powierzchni
zlewni. Jest on najczęściej wyznaczany ze wzoru Bürkli, w zależności
od powierzchni zlewni (na ogół) lub długości kanału (znacznie
rzadziej). O jego bezwzględnej wartości decyduje stopień pierwiastka
(n), przyjmowany na podstawie kształtu i charakterystyki
zlewni, mając do dyspozycji najczęściej trzy wartości (n) (4,6,8).
Doświadczenie wykazało, że bardzo nieprecyzyjne kryteria wyboru
(n) powodują, że otrzymywane na ich podstawie wartości spływu są
niedokładne i niedostosowane do warunków lokalnych. Propozycja
zwiększenia liczby wartości wykładnika potęgi (n) we wzorze Bürkli
wynikła z potrzeby rozszerzenia możliwości dokonania dokładniejszych
obliczeń.
W związku z tym zaproponowano w pracy [5] ich uszczegółowienie
i dokładniejsze dostosowanie do warunków terenowych,
pozwalające na poprawienie dokładności obliczeń szczególnie,
że metoda stałych natężeń stosowana do obliczeń hydraulicznych
przepływów w kanałach deszczowych daje w opinii specjalistów
zaniżające wyniki w stosunku do metody granicznych natężeń,
zwłaszcza wartości q obliczanej z wzoru Błaszczyka, która również
jest oceniana jako zbyt niska w porównaniu do współcześnie
opracowanych zależności, opartych o bardziej współczesne ciągi
obserwacji wysokości opadów [4].
W tym artykule zaprezentowano analizę obliczeniową wpływu
wartości współczynnika opóźnienia określanego na podstawie w/w
propozycji na przepływy obliczeniowe w kanałach deszczowych,
której zadaniem było sprawdzenie celowości praktycznego stosowania
zaproponowanych (nadal dyskusyjnych) kryteriów przyjmowania
wartości (n).
Wstępna rewizja zaprezentowanej propozycji wykazała, że jest
sens wprowadzenia zmian i uzupełnień, zmierzających do zwiększenia
dokładności obliczeń i częstszego stosowania metody stałych
natężeń do wymiar[...]
|
Prenumerata
|
|
Badania stanów eksploatacyjnych systemów kanalizacji ciśnieniowej pod kątem ich niezawodności
|
|
|
Katarzyna Miszta-Kruk Jan Żółciński
|
Systemy Kanalizacji Ciśnieniowej (SKC) należą do tak zwanych
niekonwencjonalnych systemów odprowadzania ścieków.
W kanalizacji ciśnieniowej przepływ jest wymuszony ciśnieniem
wytworzonym w urządzeniach zbiornikowo-tłocznych (UZT)
w odróżnieniu od kanalizacji tradycyjnej, w której przepływ ścieków
odbywa się grawitacyjnie, na ogół częściowo wypełnionymi
kanałami.
Koncepcje ciśnieniowego przesyłu ścieków powstawały już pod
koniec XIX w. kiedy rozwój techniki pozwolił na konstruowanie
urządzeń umożliwiających pompowanie ścieków. Warto w tym
miejscu wspomnieć, o pierwszej w Polsce sieci kanalizacji ciśnieniowej
zaprojektowanej i wybudowanej w 1899 r. w Olsztynie, która
obsługiwała wówczas ok. 93% mieszkańców miasta i odprowadzała
ok. 3000 m3 ścieków w ciągu doby [3,4,8]. Idea kanalizacji
ciśnieniowej powróciła pod koniec lat 60. XX wieku wraz z skonstruowaniem
małych urządzeń do przetłaczania ścieków ze stałymi
zanieczyszczeniami [14]. Urządzenia te zbierały ścieki z poszczególnych
posesji, a następnie przetłaczały je do przewodu kanalizacyjnego
pracującego pod ciśnieniem. Tak powstał współczesny
model kanalizacji ciśnieniowej. Obecnie, obserwuje się duże zainteresowanie
tego typu systemami jako alternatywa dla kanalizacji
grawitacyjnej.
Stosowanie kanalizacji ciśnieniowej wskazane jest przede
wszystkim na obszarach o stosunkowo luźnej zabudowie (budownictwo
jednorodzinne, zabudowa wiejska, itp.), na terenach o niewielkim
zróżnicowaniu wysokościowym, a w szczególności na
terenach płaskich. System kanalizacji ciśnieniowej znajduje swoje
zastosowanie również tam, gdzie ścieki powstają tylko okresowo
np.: campingi, ośrodki wypoczynkowe, w niekorzystnych warunkach
gruntowych i wodnych, na obszarach stref ochronnych czy na
obrzeżach zbiorników wodnych. Kanalizację ciśnieniową można
również stosować do odbioru ścieków w metrze, przejściach podziemnych
z parkingów, dużych hal przemysłowych, placów budów,
do przeładunku ścieków ze stat[...]
|
|
|
|
Dobór średnic przewodów oraz pomp w systemach kanalizacji ciśnieniowej
|
|
|
Maciej Ways
|
Pierwsze zbudowane w Polsce systemy kanalizacji ciśnieniowej
działają już bez mała 20 lat, a samo rozwiązanie dawno straciło walor
nowinki technicznej i stało się powszechnie stosowanym, a wręcz
żądanym, przez nieufnych początkowo inwestorów. Nie można jednak
powiedzieć by metodologia projektowania tych systemów była
równie rozpowszechniona i przez środowisko rutynowo stosowana.
Przeciwnie: poszczególne projekty opracowywane są bądź na podstawie
metod i programów dostarczanych przez dostawców pomp,
bądź informacji - często niezweryfikowanych i niekompletnych
- zawartych w coraz liczniejszych i lekką ręką pisanych publikacjach.
Co prawda pojawiła się ostatnio bardzo interesująca publikacja
[1] analizująca od strony teoretycznej zjawiska występujące
w kanalizacji ciśnieniowej ale w zaprezentowanej formie trudna do
wykorzystania w praktyce projektowej. Stawia to w trudnej sytuacji
projektantów, którzy musząc jak najtaniej wykonać projekt, nie
mogą angażować się w prowadzenie zbyt skomplikowanych studiów
i analiz. Na szczęście (a może nieszczęście) spektrum poprawnych
(tzn. jako tako działających) rozwiązań jest zwykle szerokie, pompy
mogą pracować w szerokim zakresie zmienności parametrów, a przewymiarowane
przewody ulegają z czasem częściowemu zamuleniu,
osiągając stan równowagi w zakresie warunków samooczyszczania.
Toteż rzadko dochodzi do konfliktów i roszczeń pod adresem
projektantów, a jeszcze rzadziej są one nagłaśniane. Nikt przecież
nie żądał rozwiązań optymalnych, czy choćby możliwie niedrogich
w budowie i eksploatacji. Miało być tylko zaprojektowane najtaniej
i to zwykle w nieprzekraczalnym, bardzo krótkim czasie.
Wydaje się zatem, że w sytuacji gdy oferowana cena projektu
jest jedynym kryterium wyboru projektanta, dostępność możliwie
uniwersalnych a jednocześnie skutecznych procedur projektowania,
ma kluczowe znaczenie dla merytorycznej wartości projektu i ekonomicznej
efektywności realizowanej na jego podstawie inwest[...]
|
|
|
|
Dokładność odwzorowania stopnia uszczelnienia zlewni cząstkowych w modelowaniu odpływu ze zlewni miejskiej
|
|
|
Marcin Skotnicki Marek Sowiński
|
Stopień uszczelnienia zlewni, określający udział powierzchni
szczelnej w całkowitej powierzchni zlewni, jest podstawowym
parametrem decydującym o wielkości odpływu ze zlewni [1].
Szczególnie istotną rolę stopień uszczelnienia odgrywa w zlewniach
miejskich, gdzie udział powierzchni szczelnych w porównaniu
ze zlewniami naturalnymi jest znaczny i może sięgać
kilkudziesięciu procent. Dodatkowo w przypadku większości
zdarzeń opadowych spływ ze zlewni generowany jest wyłącznie
z powierzchni szczelnych [2]. Stopień uszczelnienia jest parametrem
charakteryzującym się także największym wpływem na
wyniki symulacji odpływu [3]. Prawidłowe ustalenie jego wartości
decyduje w istotnym stopniu o uzyskaniu zgodnych z pomiarami
wyników obliczeń [4]. Jest to jedno z podstawowych
zadań w trakcie tworzenia komputerowych modeli symulacyjnych
systemów kanalizacji deszczowej. W warunkach zabudowy
miejskiej precyzyjne określenie wielkości powierzchni szczelnej,
przy wykorzystaniu map tradycyjnych, jak i zdjęć lotniczych i satelitarnych
może napotykać na trudności [5,6]. Dodatkowo należy
zwrócić uwagę na niedokładności powstające przy wyznaczaniu
stopnia uszczelnienia dla indywidualnej zlewni cząstkowej
a także samych granic takiej zlewni. Istotne jest, aby określić na
ile niedokładności w ustaleniu tych wielkości zakłócają wyniki
symulacji. W publikacji przedstawiono wyniki analizy wpływu
odwzorowania przestrzennego rozkładu stopnia uszczelnienia na
terenie zlewni na rezultaty obliczeń odpływu.
2. Zakres analizy
Obliczenia wykonano na przykładzie zlewni "Kolektora Piaśnica",
znajdującej się w Poznaniu (rys. 1a). Obszar zlewni obejmuje
tereny zabudowy osiedlowej i jednorodzinnej oraz dwa duże
zakłady przemysłowe (papiernia i browar) a także obiekty handlowo-
usługowe. Ścieki deszczowe ze zlewni odprowadzane są siecią
kanałów deszczowych do rzeki Cybiny skąd dalej trafiają do Warty.
Całkowita powierzchnia zlewni wynosi 6,70 km2, z czego 1,94 km2
(29[...]
|
|
|
|
Kluczowe rozwiązania platformy GIS z punktu widzenia eksploatacji i modelowania systemów kanalizacyjnych
|
|
|
Maciej Grzenda Wojciech Gębski Piotr Niedźwiecki
|
Systemy informacji przestrzennej [11,12] stanowią podstawę
współczesnych systemów zarządzania majątkiem sieciowym [3,7,9].
Wspólny fundament dla takich systemów, jaki stanowi system klasy
GIS [9,11,12,14,15], jest poszerzany o rozwiązania właściwe dla
opisywanej sieci. Podkreślenia wymaga znaczenie dedykowanej
aplikacji branżowej, która w przypadku przedsiębiorstw wodociągowo-
kanalizacyjnych powinna zapewniać rozwiązania specyficzne
dla sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z jednej strony, i dla zagadnień
utrzymania majątku oraz modelowania pracy sieci z drugiej
[7,9]. Oba te kluczowe czynniki, a więc specyfika opisywanej sieci
oraz wsparcie dla procesów zarządzania majątkiem właściwych dla
przedsiębiorstwa branżowego wyznaczają kluczowe wymogi dla
systemu. Wymagania te wykraczają poza rozwiązania właściwe dla
uniwersalnych platform GIS, które typowo są zorientowane na jednolite
przetwarzanie i wizualizację danych przestrzennych o różnorakim
charakterze. Znaczenie rozwiązań dedykowanych jest nawet
większe, gdy projekt wdrożenia systemu informacji przestrzennej jest
rozpatrywany z punktu widzenia zwrotu z inwestycji, a więc z punktu
widzenia korzyści w postaci usprawnienia działań przedsiębiorstwa
i podejmowania lepszych decyzji. W przypadku pierwszej kategorii
zwrotu z inwestycji, system powinien wspierać kluczowe procesy
w przedsiębiorstwie, a więc szczególnie eksploatację i rozwój sieci.
Podejmowanie lepszych decyzji w znacznym stopniu jest warunkowane
przez wdrożenie systemów modelowania matematycznego pracy
sieci [2,10,17]. Celem tego artykułu jest analiza specyficznych dla
opisu sieci kanalizacyjnej i wspierania zarządzania majątkiem takiej
sieci, wymagań stawianych systemom klasy GIS. W pracy wykorzystano
przykłady pochodzące z wdrożenia systemu mb_GIS Utility
w Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji w Łodzi.
2. Wymagania dla systemu GIS w kontekście zwrotu
z inwestycji
Inwestycja we wdrożenie systemu informatycznego coraz [...]
|
|
|
|
Nowy Sekretarz Generalny PZITS
|
|
W dniu 28 marca 2011 roku
Zarząd Główny Polskiego Zrzeszenia
Inżynierów i Techników
Sanitarnych powołał Pana
mgr inż. Wiesława Olechnowicza
na funkcję Sekretarza Generalnego
Stowarzyszenia.
Wiesław Olechnowicz jest
absolwentem Wydziału Inżynierii
Sanitarnej Politechniki
Warszawskiej. W 1956 roku uzyskał tytuł inżyniera budownictwa
sanitarnego w specjalizacji ogrzewnictwa i wentylacji, w 1961 roku
tytuł magistra inżyniera urządzeń cieplnych i zdrowotnych, a w 1972
roku ukończył Studium Podyplomowe w zakresie ciepłownictwa.
W 1964 roku uzyskał uprawnienia budowlane w specjalności [...]
|
|
|
|
O konieczności ujednolicenia zasad tworzenia modeli opadów miarodajnych do wymiarowania kanalizacji w Polsce
|
|
|
Andrzej Kotowski
|
Projektowanie kanalizacji deszczowej bądź ogólnospławnej,
wraz z obiektami typu przelewy burzowe, zbiorniki retencyjne czy
oczyszczalnie ścieków, napotyka w Polsce na trudność wynikającą
z braku wiarygodnej metody określania miarodajnego do wymiarowania
kanalizacji natężenia deszczu. Model opadów Błaszczyka
z 1954 r. [1,2,3] znacznie zaniża bowiem wyniki obliczeń strumieni
wód deszczowych, co wykazano w licznych analizach porównawczych
[4-9]. Ma to swoje konsekwencje w wymiarowaniu odwodnień
terenów wg wymagań normy PN-EN 752 (z 2008 r.) - dostosowanej
do zaleceń Europejskiego Komitetu Normalizacji (CEN) odnośnie
ujednolicenia do 2050 r. ochrony terenów zurbanizowanych
przed wylewami z kanalizacji w państwach członkowskich Unii
Europejskiej. Wynika stąd konieczność pilnego zastąpienia modelu
Błaszczyka nowymi, dokładniejszymi modelami, w tym o zasięgu
lokalnym, na podstawie których możliwe byłoby w przyszłości
opracowanie atlasu opadów maksymalnych w Polsce, na wzór atlasu
KOSTRA w Niemczech [10,11].
Podstawową formą ilościowego opisu deszczy, są jak dotychczas,
modele na zależność: wysokości h opadu lub intensywności I bądź
natężenia jednostkowego q, od czasu jego trwania t i prawdopodobieństwa
wystąpienia p. Związki te prezentowane są najczęściej
w postaci krzywych typu DDF (Depth-Duration-Frequency) bądź
też krzywych typu IDF (Intensity-Duration-Frequency) dla różnych
prawdopodobieństw p lub zamiennie częstości C = 1/p wystąpienia
opadu. Pierwsze, historyczne modele powstały w Polsce z pomiarów
wysokości opadów za pomocą prostych rejestratorów typu deszczomierz
Hellmanna. Często też wykorzystywano zarejestrowane sumy
opadów godzinowych, przeliczane następnie na mniejsze interwały
czasowe. Wzorowano się przy tym na modelach radzieckich (Aleksiejewa
i Gorbaczewa) czy niemieckich (Reinholda). Z tych względów
modele te należy uznać z założenia za przybliżone. Współczesne
modele opadów oparte są już na dyskretyzacji danych, odc[...]
|
|
|
|
Ocena wpływu zmniejszonego zużycia wody w miejskich jednostkach osadniczych na hydraulikę sieci kanalizacyjnej na przykładzie Łodzi
|
|
|
Grażyna Mozolewska Marcin Siwocha
|
Szybki postęp cywilizacyjny umożliwia rozwój infrastruktury
technicznej, poprawiającej stan sanitarny miejskich jednostek
osadniczych i komfort życia ich mieszkańców. Łatwiejszy dostęp
do wody pitnej skutkował wzrostem jej zużycia. Spodziewane
utrzymanie tej tendencji przejawiało się dostosowywaniem przepisów,
ustalających normy jednostkowego zużycia wody. Określane
w nich wartości były podstawą projektowania obiektów, urządzeń
oraz sieci wodociągowych i kanalizacyjnych.
Upadek wielu gałęzi przemysłu, wprowadzenie opomiarowania
indywidualnych odbiorców wody oraz coraz powszechniejsze
zastosowanie wodooszczędnych przyborów sanitarnych i sprzętu
gospodarstwa domowego odwróciły, w końcu XX wieku, obserwowany
dotychczas trend. Zużycie wody, które bezpośrednio
wpływa na ilość odprowadzanych ścieków, drastycznie spadło.
Zjawisko to przez ekologów postrzegane jest pozytywnie, gdyż
ingerencja człowieka w środowisko jest mniejsza, zarówno przy
korzystaniu z wód naturalnych, jak i przy odprowadzaniu ścieków.
Natomiast eksploatatorzy systemów zaopatrzenia w wodę
i odprowadzania ścieków oceniają je w kategoriach problemu.
Przepustowość obiektów i urządzeń wodociągowych, jak również
oczyszczalni ścieków i warunki pracy jej układu technologicznego,
można łatwo dostosować do zaistniałej sytuacji. Problem
stanowią nowe warunki eksploatacji przewodów wodociągowych
i kanalizacyjnych.
2. Zasady wymiarowania przekrojów kanalizacyjnych
Prawidłowo zaprojektowana sieć kanalizacyjna powinna gwarantować
szybkie zebranie i odprowadzenie (najlepiej do oczyszczalni)
wszystkich rodzajów ścieków, powstających w jednostce
osadniczej. Na terenach silnie zurbanizowanych jest to na ogół kanalizacja
pełna, rozwiązana na trzy sposoby: sieć ogólnospławna,
rozdzielcza lub półrozdzielcza.
Projektowanie kanałów (przewodów kanalizacyjnych) polega na
wyznaczeniu kształtu i wymiaru, określeniu napełnienia ściekami
oraz prędkości przepływu na podstawie ilości ścieków[...]
|
|
|
|
Pomiar i detekcja emisji gazu ziemnego z systemu przesyłowego - rozwiązania i perspektywy
|
|
|
Eliza Dyakowska Magdalena Pęgielska
|
Głównym składnikiem gazu ziemnego jest metan (CH4), którego
emisja stanowi 14% [1] emisji wszystkich gazów cieplarnianych.
Metan jest emitowany do atmosfery w mniejszych ilościach niż
CO2, jednak jego zdolność do zatrzymywania ciepła w atmosferze
jest około 20 [2] razy większa niż CO2, co powoduje, że metan może
mieć duży wpływ na zmiany klimatu. Ocenia się, że największymi
emitentami metanu są Chiny, Indie i USA.
Około 60% emisji metanu pochodzi ze źródeł antropogenicznych
(spowodowanych aktywnością człowieka). Światowa antropogeniczna
emisja metanu w 2010 r. została oszacowana na poziomie
6, 875 MMTCO2E (MMTCO2E - równoważnik miliona ton
CO2). Około 50% emisji pochodzi z pięciu źródeł: rolnictwa, wydobycia
węgla, wysypisk, ścieków oraz systemów ropy naftowej
i gazu ziemnego. Przewiduje się, iż emisja ta wzrośnie do roku 2020
o 15% do poziomu 7, 904 MMTCO2E [1].W tym artykule nie jest rozpatrywany wpływ emisji metanu na
zmiany klimatu na świecie. Zagadnieniami z tego obszaru zajmuje
się IPCC (Międzyrządowy Panel ds. Zmian Klimatycznych), który
przygotowuje cykliczne raporty. Stanowisko IPCC (który został
w 2007 r. uhonorowany pokojową nagrodą Nobla) jest fundamentem
trwających od wielu lat negocjacji w sprawie zmian klimatycznych
i nowego globalnego porozumienia, które powinno temu przeciwdziałać.
Wprawdzie w raporcie IPCC z 2007 r. [4] błędnie przedstawiono
zagrożenie stopnienia lodowców w Himalajach, konsekwencje
suszy w Afryce oraz ryzyko zatopienia krajów nadmorskich, nie
zmienia to jednak zasadniczych wniosków z tego raportu - ocieplenie
klimatu jest faktem i z 90% prawdopodobieństwem odpowiada
za nie człowiek [5].
Światowa antropogeniczna emisja metanu według źródeł jej pochodzenia
przedstawiona została na rys. nr 2.Operator Gazociągów Przesyłowych GAZ-SYSTEM SA stale
monitoruje emisję gazu ziemnego z systemu przesyłowego i podejmuje
działania na rzecz zmniejszenia tej emisji. O znaczeniu, jakie
przykłada się w Spółce [...]
|
|
|
|
Problemy eksploatacyjne systemów kanalizacji podciśnieniowej
|
|
|
Ryszard Błażejewski Radosław Matz
|
Ze względu na coraz trudniejsze warunki miejscowe kanalizowanych
terenów, trudno jest oprzeć transport ścieków wyłączenie
na sile grawitacji. W terenie o rozproszonej zabudowie, płytko
występujących wodach gruntowych, bez sprzyjającego ukształtowania
terenu systemy grawitacyjne często okazują się zbyt kosztowne.
Alternatywnym rozwiązaniem kanalizacji zbiorczej mogą
być w takich przypadkach systemy grawitacyjno-tłoczne, ciśnieniowe
lub podciśnieniowe.
Transport ścieków w kanalizacji podciśnieniowej następuje pod
wpływem cyku następujących po sobie zmian gradientów ciśnienia
w przewodach podciśnieniowych. Wywołany otwarciem zaworu
opróżniającego dopływ porcji ścieków i powietrza powoduje lokalne
podwyższenie ciśnienia i przepływ powietrza oraz ścieków
w kierunku obszarów ciśnienia niższego, podtrzymywanych przez
stację próżniowo-pompową. Po zamknięciu zaworu opróżniającego
następuje wyrównanie ciśnienia w obrębie odcinka zamkniętego
podniesieniami (ang. lifts).
W artykule przeanalizowano najczęściej występujące problemy
związane z eksploatacją systemów kanalizacji podciśnieniowej,
obsługujących nieduże miejscowości w Polsce i w Stanach Zjednoczonych
AP.
2. Niezawodność kanalizacji podciśnieniowej
Tak jak w każdym systemie technicznym, kanalizacja podciśnieniowa
jest narażona na awarie. Dotyczą one zarówno stacji próżniowo-
pompowej (SPP), studzienek zaworowych, zaworów opróżniających
i przewodów.
Na podstawie danych uzyskanych od czterech polskich operatorów
kanalizacji podciśnieniowej (nie określonych, niestety, z na290
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ LIPIEC-SIERPIEŃ 2011
zwy) Miszta-Kruk [1] przeanalizowała niezawodność następujących
elementów tych systemów:
- studzienek zbiorczych z zaworem opróżniającym,
- sieci przewodów podciśnieniowych, obejmujących przewody główne
i przyłącza doprowadzające ścieki ze studzienek zbiorczych,
- stacji próżniowo-pompowych,
- rurociągów przesyłowych.
W trzyletnim okresie zanotowa[...]
|
|
|
|
Przetwórstwo i dystrybucja żywności w zrównoważonym rozwoju - wybrane zastosowania wskaźnika śladu węglowego
|
|
|
Piotr Konieczny Jan Pikul
|
Zmniejszenie uciążliwości środowiskowej dla otoczenia zarówno
zakładów przemysłowych wielu branż jak i obiektów gospodarki
komunalnej (ściekowej i odpadowej) staje się coraz częściej celem
równie ważnym jak zagadnienia produkcyjne i ekonomiczne. Jak
pokazuje praktyka, uwarunkowania środowiskowe dotyczą także
w znaczącym stopniu przemysłowej produkcji, przetwórstwa i dystrybucji
żywności, mającej wieloraki wpływ na otoczenie w całym
łańcuchu działań od "pola do stołu" (rys. 1) [1].Identyfikacja i monitorowanie kluczowych aspektów środowiskowych
wpisane jest w koncepcję zarządzania środowiskowego
i ma coraz częściej wymiar systemowy. Zgodnie z polityką ekologiczną
państwa, wybrane cele ochrony środowiska są realizowane
obecnie w myśl zasady tzw. zrównoważonego rozwoju (ang. sustainable
development). Wiele przedsiębiorstw branży spożywczej,
zwłaszcza dużych koncernów międzynarodowych, działających na
rynkach światowych, wykorzystuje zasady ekoauditów, ekobilansów i ekoprojektowania, w tym zwłaszcza znormalizowaną metodę
oceny cyklu życia (ang. Life Cycle Assessment), poszukując rozwiązań
materiałowych i technologicznych wykazujących najmniejsze
szkodliwe oddziaływania środowiskowe. Jest to obecnie ważny element
nie tylko wizerunku ale i strategii konkurencyjności przedsiębiorstw
rolno-spożywczych [2,3].
Z obszernej problematyki analiz środowiskowych wszelkiego
rodzaju przedsięwzięć, nowością, także dla sektora rolno-spożywczego,
jest ocena tzw. śladu węglowego (ang. Carbon Footprint
- CFP). W jednej z kilku dostępnych wersji [4] jest on definiowany
jako wskaźnik mierzący "całkowitą ilość emisji gazów cieplarnianych
wyrażoną w ekwiwalentach dwutlenku węgla (CO2) w odniesieniu
do produktu, ale także procesu lub usługi, z uwzględnieniem
całego cyklu życia tego produktu, włączając jego składowanie
i unieszkodliwianie". Rosnąca liczba publikacji, projektów badawczych
i inicjatyw zmierzających do upowszechnienia tego nowego
podejścia p[...]
|
|
|
|
Wpływ odprowadzania wód deszczowych z terenów zurbanizowanych na osiągnięcie dobrego stanu ekologicznego wód powierzchniowych
|
|
|
Paweł Błaszczyk Alina Nowakowska-Błaszczyk
|
Celem ochrony wód jest utrzymanie lub poprawa jakości wód,
biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych
) tak aby:
 w przypadku wód powierzchniowych - uniknąć niekorzystnych
zmian jednolitych części wód ) oraz osiągnąć lub zachować ich
dobry stan (potencjał) ekologiczny ),
 w przypadku wód podziemnych - uniknąć niekorzystnych zmian
stanu jednolitych części wód ), odwrócić tendencje wzrostu zanieczyszczenia
pochodzenia antropogenicznego, zrównoważyć
zasilanie i pobór tych wód oraz zachować lub osiągnąć dobry
stan ilościowy i chemiczny.
Wymagania stawiane wodom powierzchniowym i podziemnym
konieczne do spełnienia dla osiągnięcia przez nie dobrego stanu
lub potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego wód
powierzchniowych oraz dobrego stanu chemicznego i ilościowego
wód podziemnych określają rozporządzenia wykonawcze do ustawy
Prawo wodne ).
Zgodnie z Ramową Dyrektywą Wodną Unii Europejskiej )
i transponującą ją ustawą Prawo Wodne dobry stan lub potencjał
powinien zostać osiągnięty w okresie 15 lat od wejścia w życie Ramowej
Dyrektywy Wodnej, tj. do końca 2015 r.
) art. 38 ust. Ustawy Prawo Wodne (Dz.U. Nr 115 z 2001 r., poz. 1229, tekst
jednolity Dz.U. nr 239 z 2005 poz. 2019 z późniejszymi zmianami)
) jednolita część wód powierzchniowych - oddzielny i znaczący element wód
powierzniowych: stojących (naturalnych lub sztucznych), płynących, morskich
wód wewnętrznych, przejściowych lub przybrzeżnych
) "Dobry stan" dla wód powierzchniowych oznacza dobry stan ekologiczny
i chemiczny, dla wód podziemnych oznacza dobry stan ilościowy i chemiczny.
"Dobry potencjał" wymagany jest dla silnie zmienionych i sztucznych części
wód czyli odpowiednio takich, których charakter został zmieniony (np. zbiornik
wodny) bądź powstałych na skutek działalności człowieka (np. kanał żeglugowy)
) jednolita część wód podziemnych - określona objętość wód podziemnych
w warstwie wodonośnej lub zespole warstw
)[...]
|
|
|
|
Wpływ realizacji Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych na zaspokojenie zapotrzebowania na usługi kanalizacyjne
|
|
|
Paweł Błaszczyk Marek Gromiec Rafał Miłaszewski
|
Zaktualizowany w 2009 r. Krajowy program oczyszczania ścieków
komunalnych [1] przewiduje zapewnienie usług kanalizacyjnych
świadczonych za pomocą systemów kanalizacji zbiorczej 1) dla
93,7% równoważnej liczby mieszkańców (RLM) 1313 aglomeracji
o RLM ≥ 2000, do wyposażenia których do końca 2015 r. zobowiązuje
Polskę Traktat o akcesji do Unii Europejskiej. W KPOŚK przyjęto
również, że w ww. aglomeracjach stopień obsługi aglomeracji
przez system kanalizacyjny w 2015 r. będzie zależny od obsługi
aglomeracji w 2003 r., wielkości aglomeracji oraz rozproszenia zabudowy
na obszarze aglomeracji.
W wyniku realizacji systemów kanalizacji zbiorczej w latach
2010-2015 z usług kanalizacyjnych świadczonych przez te systemy
skorzysta 3,32 mln mieszkańców Polski więcej niż korzystało
w 2009 r., zamieszkujących w miejscowościach miejskich i wiejskich,
na obszarach wyznaczonych aglomeracji.
2. Charakterystyka stanu odprowadzania ścieków
bytowych w Polsce
Ogólną charakterystykę zaopatrzenia w wodę ludności i odprowadzania
ścieków bytowych w Polsce na koniec 2009 r. [2] przedstawiono
w tab. 2.
Oceniając zaspokojenie potrzeb sanitacji terenów zurbanizowanych
w Polsce w 2009 r., na podstawie danych GUS-u o wyposażeniu
mieszkań w urządzenia sanitarne, ustęp spłukiwany, łazienkę,
domniemywać można, ze 94% ludności miejskiej i 76% ludności
wiejskiej korzysta z usług sanitacyjnych zapewnianych przez:
 systemy kanalizacji zbiorczej,
 lub systemy indywidualne:
- zbiornik bezodpływowy i wywóz zgromadzonych ścieków
taborem asenizacyjnym do czyszczalni ścieków,
- lokalne oczyszczalnie ścieków i odprowadzanie oczyszczonych
ścieków do gruntu lub do wód powierzchniowych,
a wywóz nagromadzonych osadów do oczyszczalni ścieków.
6% ludności miejskiej i 24% ludności wiejskiej tj. odpowiednio
ok. 1,4 mln i 3,6 mln - tj. 5 mln ludności Polski zamieszkuje w mieszkaniach
nie wyposażonych w podstawowe urządzenia sanitarne.
Z systemów indywidual[...]
|
|
|
|
XIX Międzynarodowe Targi Maszyn i Urządzeń dla Wodociągów i Kanalizacji WOD-KAN 2011
|
|
XIX Międzynarodowe Targi Maszyn i Urządzeń dla
Wodociągów i Kanalizacji WOD-KAN 2011 skończyły
się. Do Wystawców i Gości należy ocena ich przebiegu
i odniesionych korzyści.
Ze strony organizatora, ocena targowej imprezy jest
wysoka. Tegoroczne Targi zgromadziły w Bydgoszczy
416 Wystawców z Polski i Europy. Byli przedstawiciele
firm z Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii, Danii, Luxe[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
