BUDOWNICTWO I GEODEZJA ›
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ›
2011-9 |
| |
|
Publikacja: Zastosowanie procesu flotacji ciśnieniowej w oczyszczaniu wód popłucznych
Autor: Jolanta Gumińska  Marcin Kłos
Eksploatacja filtrów pospiesznych wiąże się z koniecznością
ich okresowego płukania. Do płukania filtrów używana jest
zwykle woda uzdatniona, pobierana ze zbiornika wody czystej.
Zarówno ze względu na znaczne objętości wód popłucznych,
jak i znaczną wysokość opłat środowiskowych za wprowadzanie
do środowiska, powtórne ich wykorzystanie jest uzasadnionym
działaniem technologicznym. Opracowany przez EPA
"Filter Backwash Recycling Rule (FBRR) Technical Guidance
Manual" dotyczący recyrkulacji wód popłucznych wyraźnie
wskazuje, że sprowadzenie procesu oczyszczania wód popłucznych
jedynie do usunięcia zawiesiny jest dalece niewystarczające
[1]. Według Cornwella i Lee [2] w popłuczynach, poza zawiesinami,
mogą występować w znaczących stężeniach THM-y
i kwasy halooctowe, których stężenia były odpowiednio 92 i 24
razy większe niż w wodzie surowej.
Jednak tak naprawdę, podstawowym problemem jest bardzo
wysoka, w stosunku do wody surowej, zawartość patogenów. Badania
dowodzą, że np. Cryptosporidium, które w wodach popłucznych
mogą występować w stężeniach wielokrotnie przekraczających
ich zawartość w wodzie surowej, w konsekwencji w wyniku
recyrkulacji tych wód do głównego układu technologicznego,
stwarzają niebezpieczeństwo ich pojawienia się w wodzie uzdatnionej.
W próbkach popłuczyn ilość Giardia i Cryptosporidium
była odpowiednio 16 i 21 razy większa niż w odpowiednich próbkach
wody surowej. Całkowite stężenie oocyst w popłuczynach
średnio było 7 razy większe niż w wodzie surowej [3-5]. Szczególną
wagę przywiązuje się do obecności oocyst Cryptosporidium,
gdyż są one mało podatne na dezaktywację podczas dezynfekcji
chlorem. Dlatego też istotna jest wysoka skuteczność podstawowych
procesów technologicznych, tzn. koagulacji, separacji zawiesin
oraz filtracji. Badania mikrobiologiczne na obecność tych
pasożytów są bardzo pracochłonne i dlatego do oceny skuteczności
uzdatniania wody pod kątem ich usuwania można wykorzystać
metody pośred[...]
|
Prenumerata
|
|
Dlaczego warto w technologii ścieków wykorzystywać bioreaktory ze złożem ruchomym?
|
|
|
Jolanta Podedworna Monika Żubrowska-Sudoł
|
Od wielu lat prowadzone są badania nad możliwością szerszego
wykorzystania w procesach technologicznych komórek unieruchomionych.
Immobilizacja biomasy jest procesem często występującym
w przyrodzie, polegającym w istocie na wykorzystywaniu
naturalnej skłonności mikroorganizmów przylegania do nawet bardzo
gładkich powierzchni i w konsekwencji zatrzymywaniu na nich
drobnoustrojów, co w pewien sposób ogranicza ich swobodny ruch,
jednak nie przeszkadza penetracji substratów do komórki i wydalaniu
z niej metabolitów.
W technologii ścieków biomasa osiadła w postaci błony wytworzonej
na nieruchomym nośniku, jest wykorzystywana od ponad 100
lat w procesach oczyszczania metodą złoża biologicznego. Jednak
przez wielolecia, kiedy nie było jeszcze znane pojęcie immobilizacji,
nie uświadamiano sobie korzyści jakie niesie wykorzystanie biomasy
osiadłej. Częściej wskazywano na wady oczyszczania ścieków
z zastosowaniem błony biologicznej, głównie niższą efektywność
oczyszczania w warunkach podwyższonego obciążenia reaktora ładunkiem
zanieczyszczeń organicznych i niezadowalający poziom
usuwania biogenów. Obserwowany obecnie wzrost zainteresowania
świadomą i celową aplikacją systemów z biomasą immobilizowaną
w procesach związanych z oczyszczaniem ścieków, wynika z wieloletniego
doświadczenia skutkującego wzrostem świadomości korzyści,
jakie można osiągnąć z jej wykorzystania.
Mikroorganizmy mogą być unieruchamiane nie tylko na podłożu
nieruchomym ale także na ruchomych nośnikach poruszających
się w toni ścieków, co w oczywisty sposób ułatwia dostęp substratu
i tlenu do wnętrza wytworzonego biofilmu, a dodatkowo wzajemne
uderzanie o siebie obrośniętych błoną kształtek w naturalny sposób
przyczynia się do odrywania jej zewnętrznej warstwy i przyrostu nowych
komórek, a tym samym "odmładzania" biomasy i zwiększania
jej aktywności. W artykule, na podstawie dostępnej literatury i wieloletnich
własnych doświadczeń badawczych, podjęto próbę zwięzłego[...]
|
|
|
|
Hybrydowe systemy hydrofitowe Część II. Udział wierzbownicy drobnokwiatowej (Epilobium parviflorum Schr.) w tworzeniu związków humusowych ryzosfery złoża oczyszczalni hydrofitowej
|
|
|
Zbigniew Dąbek
|
Poszukiwania nowych technologii redukujących stężenia zanieczyszczeń
ścieków na oczyszczalniach roślinnych, ze złożem inertnym,
zapoczątkowały badania prowadzone na Stacji Badawczej
Fitoremediacji w Młodziejowicach k. Krakowa. Dysponując wynikami
z poprzednich lat badań [7], do prowadzonego eksperymentu
badawczego wytypowano roślinę; rząd Myratales - Mirtowce, rodzaju
Epilobium - Wierzbownica, z gatunku Epilobium parviflorum
Schreb. - W. drobnokwiatowa. Z dostępnych opisów botanicznych
wynika [15], że jest to bylina będąca hemikryptofitem, wysoka na
15 do 80 cm, (E. hirsutum L. - W. kosmata osiąga 10-120 cm)
z podpowierzchniowym systemem korzeniowym w formie kłączy,
tworzącym mięsiste rozłogi, z których wyrastają jesienią pączki
wielkości orzecha laskowego, wiosną tworzące różyczki liściowe
(rys. 1). Kwitnie drobnymi kwiatami w kolorze bladoróżowym.
*) Dr inż. Zbigniew Dąbek - Stacja Badawcza Fitoremediacji w Młodziejowicach,
e-mail: phytoremedia.station@gmail.com
uzupełniał osadnik szybowy (wyposażony w separator z efektem
Coandy) doprowadzający ścieki, zasilające uprawę badanych roślin
[2,3,7]. Eksperyment prowadzono w formie mikrouprawy, z przepływem
poziomym (HF-CW), w wydzielonej części oczyszczalni
przydomowej, w kwaterze o powierzchni 3 m2, zagłębionej w niecce
ziemnej w kształcie prostokąta o bokach 1,5 na 2,0 m. Zagłębioną
nieckę wyłożono materiałem szczelnym hydraulicznie - folia PEHD
o grubości 1,0 mm i wypełniono w dwóch warstwach; pierwszą
10 cm stanowiła gleba rodzima, pozbawiona wtrąceń organicznych
i o określonej zawartości makroelementów. Drugą warstwę złoża
o grubości 10 cm, stanowiło kruszywo keramzytowe (firmy Keramzyt
z Mszczonowa k. Warszawy), o granulacji 8 do 16 mm. Gęstość
keramzytu 720 kg∙m-3, pH 6,2. Nawożenie ściekami zrealizowano
w układzie tłokowym (z ang. plug-flow), układając dren obrzeżny
od strony wlotu na krótszym boku kwatery, ze spadkiem dna złoża
w kierunku drenu infiltrującego i = [...]
|
|
|
|
Metoda wyznaczenia parametrów metrologicznych gazomierza domowego
|
|
|
Orest Seredyuk Lydia Vitvitskiy Anna Vinnichuk Zygmunt Warsza
|
Ochrona zasobów naturalnych, ze względu na ograniczone ich
występowanie we wnętrzu Ziemi, z każdym rokiem staje się coraz
poważniejszym problemem na świecie. Problemy te są wspólne
dla większości krajów. Na Ukrainie dotyczy to szczególnie gazu
ziemnego, którego aż ok. 70% w stosunku do całkowitego zapotrzebowania
kupuje się za granicą. Jednym ze znanych sposobów
służących osiąganiu oszczędności energii i zwiększaniu efektywności
wykorzystania tego gazu są jego dokładne i wiarygodne pomiary
w przemyśle i w sferze bytowo-komunalnej. Polskiego Czytelnika
może więc też zainteresować krótka charakterystyka stanu wyposażenia
w gospodarstwach domowych w gazomierze na Ukrainie
i propozycja budowy specjalnego przenośnego kalibratora do ich
sprawdzania in situ bez demontażu.
W ostatnich latach liczba liczników zużycia gazu zainstalowanych
w gospodarstwach domowych na Ukrainie, zwanych tam gazomierzami
domowymi, stale wzrasta i według przedsiębiorstwa "Naftogaz
Ukrainy" już w 2006 r. wynosiła ona ok. 5 730 tys. sztuk, co stanowiło
47,1% ogólnej liczby mieszkań z instalacją gazową [1]. Obecnie
liczba ta jest jeszcze większa. W pierwszej kolejności instaluje się
gazomierze w mieszkaniach i domach ogrzewanych gazem (kotły,
piecyki). Osiągnięto to już dla 89,7% ogólnej liczby tych pomieszczeń.
Dla porównania gazomierze ma jedynie 13,4% mieszkań używających
gaz tylko do gotowania. Równocześnie bardzo duża liczba
gazomierzy przepracowała już pierwszy przedział czasu, po którym
podlegają one obowiązkowi okresowej weryfikacji. Jest to dość droga
i uciążliwa procedura, gdyż obejmuje demontaż licznika, dostarczenie
go do miejsca sprawdzania i ponowny montaż u odbiorcy gazu.
Rzeczywiste warunki pracy gazomierzy w gospodarstwach domowych
na Ukrainie powodują też, że niektóre z ich rodzajów mogą
dawać niewiarygodne odczyty. Świadczy o tym fakt, iż przy okresowej
ich weryfikacji znaczną liczbę eliminuje się z dalszego użytkowania
jako braki. Według d[...]
|
|
|
|
Modelowanie spływu ścieków opadowych ze zlewni miejskiej przy wykorzystaniu programu SWMM. Cz. II. Weryfikacja modelu.
|
|
|
Marek Zawilski Grażyna Sakson
|
W pierwszej części artykułu został omówiony przebieg i efekty
kalibracji programu SWMM, który został dokonany dla rzeczywistej
zlewni miejskiej w oparciu o pomierzone natężenia odpływu
ścieków [1]. Przedmiotem kalibracji były takie parametry, jak: hydrauliczna
szerokość spływu, współczynnik Manninga oraz wysokość
retencji dla powierzchni uszczelnionych.
Uzyskane dane wykorzystano następnie do obliczeń dla dwóch
innych zlewni: "Dąbrowa Przemysłowa" w Łodzi, wyposażonej
w sieć kanalizacji deszczowej (dla pomiarów z lat 1989-1991) oraz
zlewni "Orzycka" w Warszawie, również wyposażonej w sieć kanalizacji
deszczowej (dla pomiarów z lat 1977-1978 oraz 1988-1989)
(rys. 1 i 2, tab.1).
Dla zlewni "Dąbrowa Przemysłowa" weryfikację modelu przeprowadzono
dla 52 zjawisk opadowych o różnej intensywności.
Dane o opadach pochodziły z pomiarów własnych na jednym sta-
Tabela 1
Charakterystyka analizowanych zlewni
Parametr Jednostka
"Dąbrowa
Przemysłowa"
Łódź
"Orzycka"
Warszawa
Powierzchnia całkowita ha 335 289
Liczba zlewni cząstkowych ha 60 102
Zakres powierzchni zlewni
cząstkowych ha 1.79-17.16 0.08-6.08
Średnia powierzchnia zlewni
cząstkowej ha 5.68 2.83
Stopień uszczelnienia % 40.0 27.0
Spadek średni % 10 5
Rys. 1. Mapa zlewni "Dąbrowa Przemysłowa" w Łodzi w programie SWMM
Rys. 2. Mapa zlewni "Orzycka" w Warszawie w programie SWMM
322 GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ WRZESIEŃ 2011
nowisku pluwiometrycznym (zapisy bieżącej wysokości opadu na
taśmach papierowych). Natężenia przepływu na wylocie kolektora
głównego pochodziły z rejestracji napełnienia kanału w studzience
limnigraficznej [2].
Dla zlewni "Orzycka" weryfikację modelu przeprowadzono dla
26 zjawisk opadowych o różnej intensywności, udostępnionych
przez Instytut Ochrony [...]
|
|
|
|
Odpady niebezpieczne wytwarzane w strumieniu odpadów komunalnych w Warszawie
|
|
|
Krystyna Lelicińska-Serafin Barbara Boczyńska
|
W ciągu ostatnich dwóch wieków miał miejsce intensywny rozwój
cywilizacyjny ludzkości. Odkrycia w dziedzinie nauk przyrodniczych,
medycznych i ścisłych oraz związany z nimi postęp techniczny
przyniosły społeczeństwom wiele korzyści. Pojawiły się jednak
również negatywne efekty tego postępu, do których między innymi
należy wytwarzanie różnorodnych odpadów, w tym także niebezpiecznych
dla życia, zdrowia ludzi i środowiska (Listwan, 2009).
Zgodnie z ustawą o odpadach (Dz.U. 2001 Nr 62 poz. 628 z póź.
zm., tekst jednolity Dz.U. 2010 Nr 185, poz. 1243) odpady komunalne
to odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także
niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych
wytwórców, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne
do odpadów powstających w gospodarstwach domowych.
Kierując się potrzebą zdefiniowania pojęcia odpadów niebezpiecznych
w strumieniu odpadów komunalnych, należałoby uznać, iż są
to wyłącznie odpady niebezpieczne wytwarzane w gospodarstwach
domowych.
Praktycznie w każdym gospodarstwie domowym powstają odpady
niebezpieczne, w związku z czym zachodzi pilna potrzeba
stosowania kompleksowych rozwiązań w zakresie gospodarki odpadami
niebezpiecznymi występującymi w strumieniu odpadów
komunalnych, obejmujących swym zasięgiem określoną jednostkę
administracyjną kraju. Do obowiązkowych zadań gmin, zgodnie
z ustawą o odpadach, należy między innymi: zapewnianie objęcia
mieszkańców gminy zorganizowanym systemem odbioru wszystkich
rodzajów odpadów komunalnych oraz zapewnianie warunków
funkcjonowania systemu selektywnego zbierania i odbierania odpaGAZ,
WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ WRZESIEŃ 2011 335
dów komunalnych tak, aby możliwe było wydzielanie z nich odpadów
niebezpiecznych.
Charakterystyka odpadów niebezpiecznych
wytwarzanych w strumieniu odpadów komunalnych
w Warszawie
Zgodnie z wynikami badań właściwości technologicznych zmieszanych
odpadów komunalnych dla m. st. Warszawy wykonanych
w o[...]
|
|
|
|
Podstawy teoretyczne obliczeń hydraulicznych kanałów grawitacyjnych
|
|
|
Agnieszka Malesińska Jarosław Chudzicki
|
W ruchu jednostajnym ustalonym zwierciadło cieczy jest równoległe
do spadku dna kanału i spadku hydraulicznego. Na całej
długości badanego odcinka kanału musi być zachowany stały spadek,
kształt przekroju i jego szorstkość. Dla takich warunków przepustowość
obliczona dla określonego napełnienia jest stała na całej
długości rozpatrywanego przewodu.
Sytuacja komplikuje się, kiedy analizowany kanał, nawet przy
zachowanym stałym przekroju poprzecznym i szorstkości, zbudowany
jest z odcinków o zmiennych spadkach (rys. 1).
W każdym z przedstawionych na rys. 2 schematów wyróżniono
trzy profile, dla których zachowane są poniższe relacje między głębokościami:
normalną i krytyczną:
Profil 1: y > yn lub y > yc,
Profil 2: yn≥ y ≥ yc lub yc ≥ y ≥ yn,
Profil 3: y < yn lub y < yc.
Jako głębokość normalną yn należy rozumieć napełnienie kanału
odpowiadające danemu przepływowi, a zależność miedzy tymi
wielkościami opisuje np. wzór Chézy-Manninga. Dla danego przekroju,
spadku i szorstkości istnieje tylko jedna głębokość normalna
odpowiadająca danemu przepływowi.
Głębokość krytyczna yc odpowiada minimalnej wartości energii
w przekroju, dla której woda porusza się ruchem krytycznym,
a liczba Frouda równa jest jedności. Głębokość ta stanowi granicę
pomiędzy ruchem spokojnym i rwącym.
Znajomość relacji pomiędzy tymi głębokościami pozwala na
wstępne rozpoznanie kształtu zwierciadła cieczy w kanale (krzywa
depresji lub spiętrzenia).
Rys. 1. Schemat ideowy kanału grawitacyjnego ułożonego z różnymi
spadkami
W takim przypadku ruch opisujący przepływ nie jest już ruchem
jednostajnym ustalonym, ale ruchem wolnozmiennym. Funkcja
zwierciad[...]
|
|
|
|
Polski terminal gazu skroplonego (LNG) - geneza i ewolucja projektu
|
|
|
Adam Matkowski Marcin Sienkiewicz
|
Budowa terminalu odbioru gazu skroplonego w Świnoujściu to
jedna z najważniejszych inwestycji infrastrukturalnych realizowanych
w Polsce. Obiekt ten będzie miał dla naszego kraju znaczenie
strategiczne, wzmocni bowiem znacząco bezpieczeństwo energetyczne
i poprawi ekonomiczne warunki importu gazu. Uruchomienie
w połowie 2014 r. gazo-portu pozwoli na realną dywersyfikację
dostaw gazu ziemnego do Polski. Korzystanie z transportu morskiego
umożliwi kontraktowanie gazu z dostawcami pochodzącymi
z różnych rejonów świata i przy uwzględnieniu aktualnych tendencji
na rynku Liquefied Natural Gas (LNG), pozwoli na uzyskanie
niższych cen.
1. Rozwój rynku LNG na świecie a polskie gazownictwo
w okresie PRL
Pionierami komercyjnego wykorzystania gazu skroplonego
byli Amerykanie. W 1959 r. zrealizowano pierwszą dostawę gazu
skroplonego z Luizjany w USA do Canvey Island w Wielkiej
Brytanii. W latach sześćdziesiątych nastąpił dynamiczny rozwój
rynku LNG wraz z zagospodarowaniem złóż gazu ziemnego
w Afryce Północnej i uruchomieniem terminali skraplających gaz
w Algierii. Naturalnym rynkiem zbytu dla północno-afrykańskiego
gazu skroplonego stała się Europa Zachodnia, a w tym przede
wszystkim Francja, Włochy i Hiszpania. W kolejnych dwu dekadach
wzrastało natomiast zapotrzebowanie na gaz w dynamicznie
rozwijających się krajach wschodniej Azji, a szczególnie Japonii
i Korei Południowej.
Polska w owym czasie pozostawała poza rozwijającym się
na świecie rynkiem LNG. W okresie drugiej fazy industrializacji
lat siedemdziesiątych, podstawowym surowcem energetycznym
pozostawał węgiel kamienny i brunatny, a sektor górniczy
stał się głównym beneficjatem ówczesnej polityki inwestycyjnej.
Środki finansowe skierowane zostały także do branży naftowej,
która wzbogaciła się o nową rafinerię w Gdańsku oraz Naftoport
i rurociąg Pomorski, które umożliwiały wykorzystanie surowca
importowanego z rejonu Zatoki Perskiej. Funkcjonowanie sektora
gazowego oparte było [...]
|
|
|
|
Preferencje konsumenckie w zakresie spożywania naturalnych wód mineralnych
|
|
|
Janusz Rak
|
Człowiek od pradziejów, w otaczającym go środowisku, poszukuje
metod i środków chroniących jego zdrowie. Instynktowna
obserwacja fauny i flory wytyczała pierwsze drogi prymitywnego
postępowania leczniczego. Życiodajny wpływ ciepła i promieni
słonecznych w cywilizacjach starożytnych, objawiał się kultem
ognia i słońca. Mitologiczny grecki bóg sztuki lekarskiej Asklepios,
którego odpowiednikiem rzymskim był Eskulap, był synem
Apollina - boga słońca. Z kolei u różnych ludów na przestrzeni
historii, lecznicze działanie wody znajdowało odbicie w różnego
rodzaju obrzędach i zwyczajach rytualnych. Uważa się, że kolebką
współczesnej balneoterapii i fizykoterapii były ludy zamieszkujące
ziemie basenu Morza Śródziemnego. Starożytni Egipcjanie, Grecy
i Rzymianie odkrywali lecznicze wartości otaczającej ich przyrody.
Za prekursorów sztuki lekarskiej w czasach starożytnych uważa się
Hipokratesa (460-380 r. p.n.e.) i Asklepiadesa (120-56 r. p.n.e.),
którzy to głównie wykorzystywali dobrodziejstwa światła słonecznego
i wody. Mroczne średniowiecze, to całe stulecia zapomnienia
starożytnych metod leczniczych. Obserwacje Ślązaka W. Priessnitza
(1799-1851) i badania W. Winternitza (1835-1917) uważa się
za podstawy rozwoju współczesnych metod wodolecznictwa. Zostały
one w sposób twórczy rozwinięte przez niemieckiego księdza
S. Kneippa (1821-1897). Zaproponował on kojarzenie leczniczych
polewań wodą z dietą i ruchem na świeżym powietrzu.
Polska ma znaczący wkład w rozwój balneologii i lecznictwa
uzdrowiskowego. Już wielowiekową tradycję posiadają takie uzdrowiska
jak: Szczawno, Cieplice, Lądek, Ciechocinek czy Iwonicz. Najstarsze
ogłoszone drukiem prace z zakresu wodolecznictwa to traktaty
Macieja z Miechowa (1457-1532) i nadwornego lekarza króla Zygmunta
Augusta, Józefa Strusia (1510-1568). Za twórcę polskiej balneologii
uważa się Wojciecha Oczkę (1537-1599), który w roku 1578
przedstawił wiekopomny traktat "Cieplice" o wodach mineralnych.
Celem[...]
|
|
|
|
Usuwanie mykoestrogenów, wydajność oraz morfologia membran nanofiltracyjnych w warunkach występowania foulingu i skalingu
|
|
|
Mariusz Dudziak
|
Zaletą stosowania nanofiltracji w oczyszczaniu wody jest
możliwość łącznego usuwania w tym procesie nadmiernej
twardości, naturalnej materii organicznej (czyli prekursorów
ubocznych produktów dezynfekcji), mikrozanieczyszczeń naturalnych
i antropogenicznych, wirusów i bakterii, azotanów
i arsenu [1].
W procesie nanofiltracji efektywność usuwania mikrozanieczyszczeń
organicznych uzależniona jest od wielu czynników i zjawisk
występujących podczas filtracji membranowej [1-2]. Wśród
najważniejszych mechanizmów separacji mikrozanieczyszczeń
wymienia się:
 mechanizm sitowy (w większym stopniu usuwane są związki
organiczne o cząsteczkach większych od porów membrany),
 oddziaływanie hydrofobowo-hydrofobowe powodujące zjawisko
adsorpcji związku na membranie,
 oddziaływanie elektrostatyczne (głównie odpychanie elektrostatyczne
pomiędzy ujemnie naładowaną cząsteczką związku a powierzchnią
membrany).
Trzy powyżej wymienione mechanizmy mogą być związane
z właściwościami fizyko-chemicznymi usuwanych związków
jak i z charakterystyką użytej membrany [2-3]. Efektywność
usuwania mikrozanieczyszczeń uzależniona jest również od
parametrów oczyszczanej wody jak i warunków operacyjnych
procesu [1-4].
Fouling i skaling membran, powodowany przez substancję organiczną
i nieorganiczną, to powszechne zjawiska towarzyszące
filtracji membranowej. Poza obniżeniem wydajności membrany,
zjawiska te powodują również zmianę jej morfologii oraz ładunku
powierzchniowego [5-6], co może mieć wpływ na właściwości
separacyjne membran. Słuszne wydaje się zatem porównawcze
wyznaczenie retencji mikrozanieczyszczeń dla membrany nowej
i warunkach występowania zjawiska foulingu i skalingu, co jest
założeniem tego [...]
|
|
|
|
Zasadność montowania układów zabezpieczających punkty wyjścia z systemu przesyłowego w świetle Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu gazowego
|
|
|
Andrzej Barczyński
|
W wyniku podziału systemu gazowego na przesył i dystrybucję
w 2002 r., w Polsce powstało ponad 1300 punktów wyjścia
z systemu przesyłowego do dystrybucyjnego. Obecnie próbuje się
ograniczyć ilość tych punktów poprzez budowanie układów pomiarowych
na wejściu do gazociągu dystrybucyjnego w/c, do którego
podłączone są stacje redukcyjne w/c zasilające poszczególne strefy
Zasadność montowania układów zabezpieczających
punkty wyjścia z systemu przesyłowego
w świetle Rozporządzenia Ministra Gospodarki
w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania
systemu gazowego
Andrzej Barczyński*)
*) Andrzej Barczyński - WSG Sp. z o.o.
dystrybucyjne (rys. 1). W tym przypadku gazociąg dystrybucyjny
w/c jest zbiornikiem akumulacyjnym (buforem) dla podłączonych
do niego stref dystrybucyjnych, pozwalającym na zapewnienie ciągłości
dostaw gazu, nawet w przypadku chwilowego przerwania
dopływu gazu z systemu przesyłowego.
Zdecydowana jednak większość tych punktów, to stacje redukcyjno-
pomiarowe w/c, przy czym pomiar może być po stronie średniego
ciśnienia (ten przypadek występuje najczęściej) lub przed stacją
(pomiar na wysokim ciśnieniu) - schematycznie przedstawiono
na r[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
