ELEKTRONIKA, ENERGETYKA, ELEKTROTECHNIKA ›
PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE ›
2011-10 |
| |
|
Publikacja: O odpowiedzialność za słowo w technice
Autor: Grażyna Balkowska 
Techniczna odmiana zawodowego stylu naukowego współczesnej
polszczyzny nieczęsto bywa przedmiotem analizy
poprawnościowej1). Zrozumiała trudność takich refleksji nad
językiem technicznym wynika stąd, że językoznawcy normatywiści
na ogół nie dysponują zaawansowaną wiedzą techniczną,
a specjaliści dziedzin technicznych nie zajmują się na co dzień
zagadnieniami kultury języka.
Nauczyciele akademiccy uczelni technicznych, tłumacze
i wydawcy norm technicznych, autorzy tekstów technicznych,
redaktorzy wydawnictw to krąg osób, które tworząc teksty specjalistyczne,
tworzą zarazem normę językową stylu funkcjonalnego,
będącego narzędziem porozumienia, m.in. informatyków,
elektroników i innych specjalistów badających i stosujących
zdobycze nowoczesnej techniki.
Publikacje techniczne2), aby spełniały najistotniejszą swą
funkcję, czyli precyzyjnie przekazywały informacje, muszą odpowiadać
kilku warunkom. Podstawowe wymaganie odnosi się
do poprawności językowej, rozumianej ogólnie jako zgodność
z normą językową. Ponadto tekst techniczny musi być przede
wszystkim jednoznaczny i ścisły. Budowa zdań powinna w jasny
sposób dokumentować tok rozumowania. Słowa, z jakich budowany
jest tekst, powinny być również jednoznaczne.
Czy trzeba kogokolwiek przekonywać, że teksty specjalistyczne
powinny być zgodne z normą językową? To pytanie nie jest
zabiegiem retorycznym. Zarówno językoznawcy, jak i specjaliści
różnych dziedzin, znajdują argumenty racjonalizujące środowiskowe
odstępstwo od normy językowej. Trzeba jednak wiedzieć,
czemu ma służyć taka innowacja językowa i czy istotnie jest niezbędna3).
Nieuświadomione odstępstwo od normy językowej
jest bowiem błędem. Świadome odejście od normy językowej,
dokonane w jakimś celu, może być aktem twórczym, reakcją na
potrzebę ujęcia w słowa zmian zachodzących w otaczającej nas
rzeczywistości.
Spróbujemy ten uproszczony zbiór wymagań stawianych tekstom
technicznym odnieść do tak powszechnego w użyciu słowa
[...]
|
Prenumerata
|
|
Analiza skuteczności ekranowania obudowy ze szczeliną z wykorzystaniem zaburzania wewnętrznego rozkładu pola
|
|
|
Andrzej Rusiecki
|
Ekranowanie jako metoda redukcji natężenia pola elektromagnetycznego
jest stosowana od początków wykorzystania fal
elektromagnetycznych w komunikacji. O ile reguły związane ze
zjawiskiem ekranowania są relatywnie proste, o tyle rozwiązania
analityczne mogą być w praktyce stosowane jedynie dla bardzo
prostych przypadków rzeczywistych obudów, mających redukować
natężenie pola elektromagnetycznego [1]. Reguły te są
podstawą do zgrubnego oszacowania skuteczności ekranowania
(SE) obudów urządzeń elektronicznych wykonanych z różnych
materiałów, o różnej grubości ścian, jak również zawierających
otwory o różnych rozmiarach i kształtach. W przypadku rzeczywistych
obudów SE można uzyskać praktycznie jedynie przez jej
pomiar lub analizę numeryczną.
Skuteczność ekranowania jest miarą redukcji natężenia pola
elektromagnetycznego przez obudowę. Jest ona obliczana, jak
i mierzona, zwykle z wykorzystaniem dwóch wartości: natężenia
pola - występującego w danym urządzeniu bez obudowy
ochronnej, jak i mierzonego/obliczanego w obecności obudowy.
Działa to obustronnie, to znaczy obudowa może również chronić
otoczenie przed emisją z wnętrza urządzenia.
Można mówić o SE, korzystając z mocy (W), natężenia pola
elektrycznego (V/m) lub magnetycznego (A/m). W zależności od
tego można rozważać SEP, SEE lub SEH. Ponieważ występuje
duża różnica między tymi wartościami natężenia pola - stosuje
się tu miarę decybelową według równania: SEP = 10 log10(P1/P2),
gdzie P1 - to moc promieniowana przez urządzenie bez obudowy,
P2 - moc promieniowana przez urządzenie zamknięte w obudowie.
SEE = 20 log10(E1/E2), tu podobnie E1 - wartość składowej
elektrycznej w wybranym miejscu przestrzeni, np. w odległości
10 cm od urządzenia bez obudowy, E2 - wartość składowej elektrycznej
w tym samym miejscu, jednak już w sytuacji, gdy urządzenie
jest zamknięte w obudowie. Analogicznie jest dla SEH,
z tym że są uwzględniane wówczas wartości natężenia składowej
magnetycznej H.
P[...]
|
|
|
|
Kompatybilność elektromagnetyczna taboru miejskiego i kolejowego – wymagania normatywne
|
|
|
Andrzej Białoń Artur Dłużniewski Łukasz John
|
UWARUNKOWANIA PRAWNE
BADAŃ TABORU
W zakres certyfikacji kolejowego taboru szynowego wchodzą
między innymi badania kompatybilności elektromagnetycznej.
Wynika to z zapisów, zawartych w dyrektywie Rady Europy
2004/108/WE, dotyczącej kompatybilności elektromagnetycznej
(EMC). Obejmuje ona swym zakresem urządzenia, systemy
instalacji stacjonarnych i ruchomych, urządzenia końcowe,
które mogą być źródłem zaburzeń elektromagnetycznych. Zapisy
określają zasady wprowadzenia na rynek - lub do użytkowania
- nowych urządzeń.
Badania kompatybilności elektromagnetycznej kolejowego
taboru szynowego muszą być wykonywane również według obowiązujących
dokumentów normatywnych, zharmonizowanych
z dyrektywą 2004/108/WE. Normy zharmonizowane zawierają
wymagania w zakresie odporności oraz emisji.
W przypadku emisji zaburzeń - w normach zharmonizowanych
podano wymagania dotyczące zakresu częstotliwości,
w którym należy wykonać badania, dopuszczalne poziomy emisji
oraz sprecyzowano metodykę wykonywania badań. W przypadku
odporności - podano rodzaje zaburzeń środowiskowych, jakim
powinien być poddany tabor kolejowy, ostrość prób narażeń oraz
metodę ich symulacji. Dla obu przypadków zdefiniowano tryby
pracy obiektu w czasie przeprowadzania badań certyfikacyjnych
oraz kryteria oceny zgodności, na podstawie których dokonuje
się oceny ich wyników.
Wymagania certyfikacji taboru kolejowego są zapisane również
w Technicznej Specyfikacji Interoperacyjności - Tabor (TSITabor).
Ze względu na złożoność interoperacyjnego systemu
kolejowego powstały specyfikacje podzielone na dedykowane
podsystemy. Został w nich opisany podsystem tabor. Dodatkowo
po badaniach normatywnych tabor kolejowy w Polsce musi
uzyskać świadectw[...]
|
|
|
|
Problem nieświadomości użytkownika jako koszt usługi przenoszenia numerów
|
|
|
Ewa Galewska
|
Dzięki działaniom podjętym przez Unię Europejską obecnie
użytkownicy telefonów mogą korzystać z usługi przenoszenia
numerów. Umożliwia ona zachowanie tego samego numeru
w przypadku zmiany dostawcy usług telekomunikacyjnych. Użytkownicy
mogą zmieniać operatorów nie narażając się na związane
z tym uciążliwości w postaci np. powiadamiania o zmianie
numeru, wymianie druków firmowych czy wizytówek. Uprawnienie
do przeniesienia numeru wpływa na rozwój konkurencji na
rynku usług telekomunikacyjnych. Wzmacniając pozycję usługobiorcy
względem dostawcy, wymusza na przedsiębiorcach
konkurowanie w zabieganiu nie tylko o nowych, ale również
o dotychczasowych użytkowników.
Jednym z warunków prawidłowego funkcjonowania usługi
przenoszenia numerów jest zapewnienie przejrzystości taryf,
co podkreślono w pkt. 41 preambuły dyrektywy 2002/22/WE
w sprawie usługi powszechnej [1]. Konieczność zachowania
tej przejrzystości odnosi się zarówno do użytkowników, którzy
przenoszą numery, jak i do użytkowników wykonujących do
nich połączenia. W przypadku pierwszej grupy przejrzystość ta
wiąże się z dostarczaniem odpowiednich informacji, dotyczących
opłat pobieranych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych
w związku z przeniesieniem numeru telefonicznego. W prawie istnieją
odpowiednie instrumenty, gwarantujące dostarczanie takich
informacji. Z tego względu ten aspekt wymogu zachowania przejrzystości
taryf nie jest przedmiotem niniejszego artykułu.
Znacznie bardziej skomplikowaną postać przybiera wymaganie
zachowania przejrzystości taryf w przypadku wykonywania
połączenia do przeniesionego numeru podjęte w niniejszym
artykule. Korzystanie z usługi przenoszenia numerów powoduje,
że użytkownicy nie mają, tak jak wcześniej, możliwości ustalenia
opłaty za połączenie na podstawie numeru telefonicznego. Jego
postać bowiem już nie wyznacza usługodawcy, ponieważ prefiks
nie wskazuje sieci, wykorzystywanej przez użytkownika, do którego
jest wykonywane połączenie[...]
|
|
|
|
Usługa IPTV w sieciach operatorskich
|
|
|
Tomasz Bartczak Maciej Piechowiak Tomasz Szewczyk Piotr Zwierzykowski
|
Zwiększenie przepływności łączy dostępowych do sieci Internet,
przy jednoczesnym obniżeniu ich kosztów, stworzyło nowe
możliwości rozwoju usług teleinformatycznych. Jedną z usług,
w której najlepiej wykorzystano nowe możliwości, okazała się
usługa telefonii internetowej VoIP (Voice over IP) [1]. Nowa telefonia
zmieniła rynek usług i sprawiła, że usługi głosowe przestały
być domeną tradycyjnych operatorów telekomunikacyjnych.
Atrakcyjność cenowa i dostępność VoIP wywołała migrację
znacznej liczby abonentów operatorów tradycyjnych1). Rosnąca
konkurencja skłoniła tych operatorów do obniżania cen i wprowadzania
nowych usług. Wielu z nich dostrzegło szansę na zmianę
tej niekorzystnej tendencji w trójusługach (Triple Play) [20][21], na
które składają się szerokopasmowy dostęp do Internetu, telefonia
internetowa oraz IPTV (IP TeleVision). Dwie pierwsze usługi są już
dobrze znane, natomiast IPTV to stosunkowo nowy termin. Pojęcie
to jest elastycznie interpretowane, ale najczęściej przez usługę
IPTV rozumie się rozsiewczą transmisję telewizyjną w sieciach IP
oraz wideo na żądanie VoD (Video on Demand)[22].
Wyzwania związane z usługą IPTV
Realizację transmisji telewizyjnych w sieciach IP wiąże się
z przesyłaniem dużych ilości danych i dlatego szczególnie duże
znaczenie dla rozwoju IPTV miało wprowadzenie standardu
kodowania MPEG-4 (Moving Picture Experts Group). Umożliwił
on zredukowanie o około połowę - w porównaniu ze standardem
MPEG-2 - przepływności niezbędnej do zapewnienia transmisji
wideo o określonej jakości [12][17]. W tabeli 1 porównano przepływność
wymaganą do przesłania standardowego sygnału telewizyjnego
(SDTV - Standard Definition TeleVison) oraz sygnału
telewizji wysokiej jakości (HDTV - High Definition TeleVison) przy
zastosowaniu kodeków MPEG-2 i MPEG-4 [1].
??Tabela 1. Wymagana przepływność przy przesyłaniu SDTV i HDTV
[22]
Metoda kompresji SDTV HDTV
MPEG-2 2-4 Mbit/s 16-19 Mbit/s
MPEG-4 1,5-2 Mbit/s 6-8 Mbit/s
Za[...]
|
|
|
|
Wydajność ruterów w sieciach LAN
|
|
|
Tomasz Długosz Radosław Wróbel
|
Początki sieci komputerowych sięgają lat sześćdziesiątych
ubiegłego wieku, kiedy to powstała pierwsza rozległa sieć
ARPANET (Advanced Research Projects Agency Network) [1][2].
Od tego czasu można zaobserwować ogromny postęp w rozwoju
tego typu sieci - począwszy od lokalnej sieci komputerowej
LAN (Local Area Network), a skończywszy na globalnej, jaką
jest Internet. Obecnie dla każdego z nas Internet jest jednym
z najpopularniejszych mediów, o czym może świadczyć wzrost
liczby Polaków korzystających z zasobów globalnej sieci w ciągu
ostatniej dekady (rys. 1) [3]. Tak gwałtowny rozwój był możliwy m. in. dzięki temu, że wykształcił się nowy model społeczeństwa,
zwanego informacyjnym, które nieustannie szuka informacji oraz
odczuwa dużą potrzebę komunikowania się z innymi. Dodatkowo
korzysta z całego zestawu usług multimedialnych, strony http
(HyperText Transfer Protocol), poczty elektronicznej, telefonii
internetowej VoIP (Voice over IP), wideokonferencji, wideo na
żądanie VoD (Video on Demand) (tabela 1)Rozwój usług świadczonych w sieciach komputerowych
(przede wszystkim multimedialnych) stawia nowe wymagania
zarówno całej sieci, jak i poszczególnym jej urządzeniom.
Szczegółowe analizy wykorzystania lokalnych sieci komputerowych
LAN do świadczenia usług multimedialnych można
znaleźć m.in. w [4][5]. W niniejszym artykule autorzy skupią się
natomiast na analizach wydajności rutera wykorzystywanego
w domowych sieciach LAN. Ze względu na ograniczenia dotyczące
rozmiarów publikacji nie będą poruszane kwestie związane
z zasadą działania sieci komputerow[...]
|
|
|
|
Zastosowanie transmisji anycast do poprawy wybranych parametrów sieci komputerowych
|
|
|
Jakub Gładysz
|
Skuteczny oraz sprawny przepływ informacji jest coraz bardziej
istotny w funkcjonowaniu społeczeństwa, jak i procesach
ekonomicznych. Ze względu na przyrost liczby użytkowników
korzystających z Internetu, jak również ze względu na rosnący
przepływ informacji, mechanizm prawidłowego projektowania
sieci komputerowych nabiera coraz większego znaczenia. W celu
minimalizacji kosztów budowy oraz eksploatacji sieci komputerowych,
każdego roku firmy telekomunikacyjne wydają dziesiątki
do setek milionów dolarów na infrastrukturę sieciową, badania
dotyczące algorytmów oraz aplikacji sieciowych. Ponieważ wiele
problemów związanych z funkcjonowaniem sieci komputerowych
wynika z ograniczeń fizycznych i sprzętowych, niezwykle ważne
stają się mechanizmy prawidłowego projektowania oparte na
znajomości ruchu sieciowego. Znając rozkład ruchu w sieci komputerowej,
mając wiedzę na temat wielkości żądań, ich lokalizacji
początkowych oraz końcowych, moża tak przydzielić przepustowości do kanałów, aby optymalizować pewne parametry jej
działania. Do najważniejszych problemów przy projektowaniu
sieci komputerowych zalicza się [5]: wyznaczanie przepływów
- FA (Flow Assignment), wyznaczanie przepustowości kanałów
- CA (Capacity Assignment), jednoczesne wyznaczanie przepustowości
kanałów oraz przepływów - CFA (Capacity and Flow
Assignment) oraz jednoczesne wyznaczanie przepływów, przepustowości
kanałów i struktury sieci - TCFA (Topology, Capacity
and Flow Assignment).
Większość istniejących w literaturze prac dotyczy problemów
wyznaczania przepływów lub jednoczesnego wyznaczania przepływów
i przepustowości dla połączeń typu unicast (one-to-one)
lub multicast (one-to-many). Nowym rodzajem transmisji w sieci,
zaimplementowanym w szóstej wersji protokołu IP, jest transmisja
typu anycast (one-to-one-of-many) [5]. Użytkownik może w niej
pobrać bądź wysłać dane do jednego spośród wielu serwerów
zlokalizowanych w sieci. Do najbardziej znanych usług wykorzystuj[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
