INNE GAŁĘZIE PRZEMYSŁU ›
GOSPODARKA WODNA ›
2011-11 |
| |
|
Publikacja: Podstawy zintegrowanego sterowania zasobami wodnymi na obszarach krasowych na przykładzie Wyżyny Dobrudży w Bułgarii
Autor: Kalina Radeva 
Przedstawiono wyniki badań i podstawy
zintegrowanego zarządzania zasobami
wodnymi na obszarach krasowych na przykładzie
Wyżyny Dobrudży (w granicach
Bułgarii), spełniające wymogi racjonalnej
polityki wodnej z punktu widzenia nowego
prawa wodnego, wprowadzonego w Bułgarii
w 1999 r.
Zintegrowane zarządzanie zasobami
wodnymi (ZZZW) bazuje na jednoczesnym
pojmowaniu wody jako zasobu
naturalnego oraz jako dobra socjalnego.
U podstawy zintegrowanego zarządzania
zasobami wodnymi leży system
działań, którego celem jest podwyższenie
racjonalnego korzystania z zasobów
wodnych i jednocześnie zachowanie
ich dobrej jakości, a także wielkości
(rys. 1). Doświadczenia europejskie
wskazują, że najlepszą drogą zarówno
do zarządzania, jak i kontroli efektyw-
Rys. 2. Położenie obszaru badań
Rys. 1. Główne aspekty ZZZW
przewidywanym przyszłym wykorzystywaniu
wód. Istnieją obszary, których
specyficzne cechy fizyczno-geograficzne
stwarzają ogromne problemy z realizacją
tych założeń; do takich regionów
należą obszary krasowe. Ze względu na
specyficzne warunki hydrogeologiczne,
przyczyniające się do dość skomplikowanej
struktury bilansu wodnego, na
który dodatkowo nakładają się niejednokrotnie
skutki niewłaściwej działalności
człowieka, obszary krasowe wymagają
odrębnego podejścia systemowego,
pozwalającego na opracowanie odpowiedniej
strategii zarządzania zasobami
wodnymi z zachowaniem podstawowych
zasad ZZZW.
■ Położenie i charakterystyka obszaru
badań
Badaniami objęto południowy fragment
Wyżyny Dobrudży znajdujący się
na obszarze północno-wschodniej Bułgarii
i stanowiący część pagórkowatej
Równiny Dunajskiej. Powierzchnia badanego
korzystania
z wód jest zasada
sterowania dorzeczem/
zlewnią,
będącym podstawową
jednostką
hydrograficzną
i stanowiącym naturalny,
dynamiczny
system przestrzenny
(Bagiński
1995, 2006; Kundzewicz
2000).
Korzystanie z zasobów
wodnych
zgodnie z prawami
przyrody oraz z rachunkiem
ekonomi[...]
|
Prenumerata
|
|
"Zdążyć przed powodzią" program edukacji powodziowej dla szkół i placówek edukacyjnych województwa zachodniopomorskiego
|
|
|
Mariusz Sikora Tomasz Płowens
|
Program edukacji powodziowej szkół
i placówek edukacyjnych województwa
zachodniopomorskiego "Zdążyć przed
powodzią" organizują od 2008 r.: Urząd
Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego
oraz Zachodniopomorski
Zarząd Melioracji i Urządzeń
Wodnych w Szczecinie. Organizację
programu wspierają Wodne Ochotnicze
Pogotowie Ratunkowe Województwa
Zachodniopomorskiego w Szczecinie
oraz Komenda Wojewódzka Państwowej
Straży Pożarnej.
Jest to jedyny w Polsce program edukacji
powodziowej, obejmujący swoim
zasięgiem wszystkie placówki edukacyjne
i szkoły, których uczniowie mieszkają
na terenach zagrożonych powodziami.
Jeśli mieszkamy na terenach za[...]
|
|
|
|
FAK TY
|
|
|
Ewa Skupińska
|
100 lat Stowarzyszenia Inżynierów
i Techników Wodnych i Melioracyjnych
Warszawa, 11-12 października 2011 r.
- Kongres 100-lecia SITWM uważam za otwarty -
powiedział Janusz Kubiakowski, prezes Stowarzyszenia
Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych,
otwierając kongres i witając licznie przybyłych gości.
Zabytkowy Warszawski Dom Technika wypełniony
był po brzegi - w jubileuszu uczestniczyło ponad 260
gości, a wśród nich: Jarosław Wojtowicz - podsekretarz
stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Jacek
Kozłowski - wojewoda mazowiecki, Ewa Mańkiewicz-
-Cudny - prezes Federacji Stowarzyszeń Naukowo-
-Technicznych NOT, Andrzej Dobrucki - prezes Polskiej
Izby Inżynierów Budownictwa.
Honorowy patronat nad kongresem sprawowali:
Marek Sawicki - minister rolnictwa i rozwoju wsi, Andrzej
Kraszewski - minister środowiska, Jacek Kozłowski
- wojewoda mazowiecki, Adam Struzik - marszałek
województwa mazowieckiego, Hanna Gronkiewicz-
-Waltz - prezydent Warszawy, Ewa Mańkiewicz-Cudny -
prezes Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych
NOT.
"Celem kongresu jest uczczenie działalności kilku
pokoleń inżynierów i techników melioracji, budownictwa
wodnego, łąkarstwa i torfiarstwa oraz zaopatrzenia rolnictwa
i wsi w wodę" - napisali organizatorzy w zaproszeniu.
Leonard Szczygielski, honorowy prezes Stowarzyszenia
Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych,
wygłosił referat "100-letnia działalność
SITWM", przedstawiając najważniejsze wydarzenia
z historii SITWM. Czytelnicy "GW" mieli okazję zapoznać
się z tym tekstem ("GW" nr 10/2011).
Najbardziej zasłużonym działaczom SITWM przyznano
odznaczenia państwowe, resortowe, NOT-owskie
i stowarzyszeniowe. Wśród odznaczonych znaleźli się
m.in.: Andrzej Julian Badowski (Złoty Krzyż Zasługi),
Marek Kaczmarczyk (Odznaka Honorowa Zasłużony
dla Rolnictwa), Zbigniew Kot (Odznaka Honorowa
Zasłużony dla Rolnictwa), Włodzimierz Drzyżdżyk
(Diamentowa Odznaka Honorowa NOT), Wojciech
Orłowski[...]
|
|
|
|
Gospodarowanie wodą w Mandżurii (Chiny północno-wschodnie)
|
|
|
LESZEK SOBKOWIAK
|
Zapoczątkowane na przełomie XIX i XX w.
uprzemysłowienie Mandżurii było w dużej
części możliwe dzięki realizacji wielu projektów
hydrotechnicznych mających na
celu wykorzystanie potencjału energetycznego
rzek tej części Chin. Prace te kontynuowano
po zakończeniu II wojny światowej
i utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej.
W ślad za industrializacją postępowały
procesy osadniczne, a także rozwój
rolnictwa, w znacznej części bazującego
na sztucznym nawadnianiu. W artykule,
na bazie chińskojęzycznych materiałów
źródłowych, omówiono główne aspekty
gospodarowania wodą w Chinach północno-
wschodnich w ciągu ostatnich 100 lat,
a także wskazano na konsekwencje zmian
obiegu wody w regionie.
Fot. 1. Rzeka Yalu w mieście Dandong - granica Chin i Korei Północnej
FOTO LESZEK SOBKOWIAK
454 Gospodarka Wodna nr 11/2011
korzystanie potencjału energetycznego
jej rzek. Należy tu wymienić budowę
zapór wodnych: Shuifeng na rzece
Yalu (1937-1941) - wówczas czwartej
pod względem wielkości zapory wodnej
na świecie, Fengman na Sungari
(1937-1942), a także Erlongshan na
rzece Wschodniej Liao (rozpoczęta
w 1943 r., produkcja energii elektrycznej
od 1972 r.) (rys. 1).
Po powstaniu ChRL (1949 r.) pierwsza
duża zapora wodna - Dahuofang,
pełniąca funkcję przeciwpowodziową,
a także zaopatrzenia w wodę rolnictwa
i ludności, powstała w latach
1954-1958 na rzece Hun. W latach
1959-1967 na rzece Yalu, ok. 260 km
powyżej zapory Shuifeng, zbudowano
tamę Yunfeng, natomiast w 1975 r. na
Sungari, ok. 180 km powyżej zapory
Fengman, rozpoczęto budowę tamy
Baishan, obecnie największej w Mandżurii
(produkcja energii elektrycznej
od 1983 r.). Na początku XXI w. w Chinach
północno-wschodnich wzniesiono
też inne duże zapory: Ni’erji na rzece
Nen (2001-2005 r.), Hongshan na
rzece Laoha (2002-2004 r.), Shifosi
na rzece Liao (2002-2005) oraz Lianhua
na rzece Mudan (budowa rozpoczęta
w 2008 r.). W 2003 r. zainstalowana
moc elektrowni wodnych w Mandżu[...]
|
|
|
|
INFORMACJE NOWOŚCI INFORMACJE
|
|
Projekt "WebLab" w Polsce
W dniach 3-12 września 2011 r. odbył
się, tym razem w Polsce, kolejny obóz
naukowy projektu "WebLab". To już drugi
obóz naukowy organizowany w ramach
projektu "Południowy Bałtyk WebLab -
wirtualne laboratorium badań morskich dla
uczniów szkół średnich".
Pierwszy obóz zorganizował we wrześniu
2010 r. w Niemczech koordynator projektu
Leibniz Instytut Badań Morza Bałtyckiego
z Warnemuende na pokładzie żaglowca"
Lovis", w czasie rejsu wokół wyspy
Rugia. Zakończył się sukcesem i był
dowodem, iż młodzież szkolna jest bardzo
zainteresowana praktyczną stroną badań
środowiska morskiego.
W tym roku organizatorami obozu byli
partnerzy z Polski: Uniwersytet Szczeciński
i Instytut Oceanologii PAN w Sopocie.
Na miejsce obozu wybrano malowniczą
wyspę Wolin i odpowiednio wyposażoną
Stację Monitoringu Środowiska Przyrodniczego
Uniwersytetu Adama Mickiewicza
w Białej Górze. W obozie [...]
|
|
|
|
Międzynarodowy Tydzień Wodny - Singapur, 4-8 lipca 2011 r.
|
|
|
Marek Gromiec
|
Temat przewodni IV Międzynarodowego
Tygodnia Wodnego w Singapurze
to: "Zrównoważone rozwiązania
wodne dla zmieniającego się środowiska
zurbanizowanego". Imprezę
międzynarodową otworzył Tharman
Shanmugaratan - wicepremier i minister
finansów Singapuru, który zwrócił
się z apelem o opracowywanie innowacyjnych
technologii wodnych, które
pomogą sprostać rosnącym problemom
związanym z gospodarką wodną.
Uczestników powitał również dr Vivian
Balakrishnan - minister środowiska
i zasobów wodnych, który podkreślił, że
temat imprezy odzwierciedla szerszy
zakres niż rozwiązania urbanistyczne
związane z wodą i obejmuje również
zarządzania wodą w dorzeczach oraz
wpływ zmian klimatycznych na gospodarowanie
wodą.
Można uznać, że powyższa impreza
międzynarodowa stanowiła platformę
odnoszącą się do najistotniejszych
problemów związanych z wodą,
w zmieniającym się świecie. Program
tej platformy obejmował: posiedzenie
liderów wodnych, konferencję na temat
wody, fora biznesu związane z wodą,
wystawę techniczną, wręczenie nagrody
wodnej.
W posiedzeniu liderów wodnych
uczestniczyło 350 przedstawicieli
światowej gospodarki wodnej. Dialog
obejmował dyskusję nad spo[...]
|
|
|
|
Modernizacja dolnego stanowiska stopnia wodnego Łączany na Wiśle w 2001 r.
|
|
|
ADAM KISIEL
|
Przedstawiono problemy stopnia wodnego
Łączany na Wiśle związane z erozją
stanowiska dolnego. W 1993 r. opracowano
koncepcję modernizacji dolnego stanowiska.
Modernizację przeprowadzono
w 2001 r. Rozwiązanie okazało się skuteczne
i zapewniło właściwe warunki w stanowisku
dolnym stopnia.
Przez prawie 40 lat eksploatacji
stopnia Łączany jego bezpieczeństwo
było nieustannie zagrożone. Związane
to było z permanentnym niszczeniem
ubezpieczeń dolnego stanowiska jazu
(fot. 1) oraz tworzeniem lokalnego, głębokiego
wyboju. Wymuszało to konieczność
dokonywania bieżących remontów
ciągle dewastowanego dolnego
stanowiska jazu. Podejmowane wówczas
zabiegi techniczne nie były jednak
na tyle skuteczne, aby powstrzymać
niszczący charakter strumienia wody
w obszarze dolnego stanowiska jazu
- problem jego niszczenia nadal powracał.
Artykuł prezentuje innowacyjne
rozwiązanie ubezpieczenia dolnego
stanowiska dla istniejącego wieloprzęsłowego
jazu stopnia Łączany
na Wiśle. Koncepcję tego rozwiązania
opracowała Politechnika Krakowska
w 1998 r. w ramach projektu celowego
KBN, a jej realizacji dokonano
w 2001 r.
Podczas dziesięcioletniego (2001-
2011) funkcjonowania zmodernizowa-
Fot. 1. Obraz zniszczeń dolnego stanowiska jazu stopnia wodnego
Łączany na Wiśle
Fot. 2. Dolne stanowisko jazu stopnia wodnego Łączany po jego
modernizacji w 2011 r.
Fot. 3. Zdjęcie lotnicze stopnia wodnego Łączany Fot. 4. Górne i dolne stanowisko jazu stopnia Łączany
464 Gospodarka Wodna nr 11/2011
nego już dolnego stanowiska stopnia
wodnego Łączany (fot. 2) nie odnotowano
jakichkolwiek objawów jego
niszczenia, jak również nie zaobserwowano
niepożądanej erozji koryta
odpływowego. Jest to dowód potwierdzający
poprawność działania zastosowanego
nowatorskiego rozwiązania
technicznego ubezpieczenia dol-
Fot. 10. Przepływ wody przez zniszczone ubezpieczenia stanowiska
dolnego jazu
Fot. 5. Widok z góry stopnia wodnego Łączany przed dokonaną modernizacją
jego [...]
|
|
|
|
Możliwości naturalnego rozrodu troci wędrownej (Salmo trutta m. trutta L.) w rzece Wołczenica
|
|
|
ADAM TAŃSKI MICHAŁ KARPUK TOMASZ RAFTOWICZ JOANNA SZULC RAFAŁ PENDER
|
Badano możliwości naturalnego rozrodu
wędrownych ryb łososiowatych w rzece
Wołczenicy w sezonach rozrodczych
2008/2009, 2009/2010 i 2010/2011. Określono
liczbę gniazd rozrodczych, ich wielkość
i położenie w zlewni. Największą przeszkodą
dla rozradzających się troci wędrownych
okazał się jaz piętrzący w miejscowości
Derkacz; ze względu na brak przepławki
ryby nie mają możliwości pokonania go
podczas migracji rozrodczej. Ponadto ograniczona
ilość substratu o określonej granulacji
nie pozwala na budowę odpowiedniej
liczby kopców tarłowych, w których ryby
składają ikrę.
Fot. 1. Jaz w miejscowości Derkacz - widok z tyłu
cyklu biologicznego usiłuje odbyć wędrówki
tarłowe do miejsca zapamiętanego
podczas przyjścia na świat (tzw.
homing instinct) (Smidt 1950). Zazwyczaj
są to górne odcinki rzek, do których
dotarcie jest często bardzo utrudnione.
Ryby podczas swojej wędrówki
natrafiają na wiele zabudowań hydrotechnicznych
zaburzających naturalny
bieg rzeki. Dodatkowo presja kłusownicza,
sieci rybackie, zanieczyszczenia,
brak przepławek silnie ograniczają,
a niejednokrotnie uniemożliwiają,
rybom bezpieczne dopłynięcie na tarliska.
Jednak po pokonaniu wszystkich
przeszkód trocie docierają do miejsc,
w których mogą przystąpić do rozrodu.
Jednym z ważniejszych elementów naturalnego
tarła troci i innych ryb łososiowatych
jest wybór miejsca i budowa
gniazda tarłowego w kamienisto-żwirowym
dnie rzeki (Dębowski i in. 2008,
Tański i in. 2008).
Rozród troci wędrownej rozpoczyna
się wcześniej niż u łososia (Brylińska,
2000), a termin ten przypada na wrzesień
i trwa nawet do stycznia. W tym
czasie trocie pokonują bardzo duże odległości
w górę rzek. Celem wszystkich
wędrujących ryb są czyste, zazwyczaj
górne, odcinki rzek wysłane kamienisto-
-żwirowym substratem stwarzającym
dogodne warunki do budowy gniazda
tarłowego. Rozród rozpoczyna się, gdy
temperatura wody spada poniżej 10 do
8˚C. Gniazdo buduje głównie samica,
Gosp[...]
|
|
|
|
Ocena wpływu roślinności na rozkład prędkości wody na przykładzie badań terenowych w korycie Warty
|
|
|
NATALIA WALCZAK ZBIGNIEW WALCZAK
|
W artykule przedstawiono opracowany
przez Przedwojskiego (2008) model matematyczny
umożliwiający w szybki sposób
wyznaczenie prędkości i szorstkości
hydraulicznej przy przepływach w korytach
i dolinach rzecznych porośniętych
roślinnością. Model uwzględnia warstwowość
roślinności zatopionej i częściowo
zatopionej poprzez określenie średnicy
i gęstości elementów roślinnych na różnych
głębokościach. Przyjęto założenie,
że opływane rośliny generują wiry przemieszczające
się w kierunku poziomym,
powodując poziomą wymianę pędu. Analizowany
typ roślinności podzielono na
warstwy o równej gęstości elementów
roślinnych, a rozkłady prędkości między
warstwami łączy się strefą przejściową.
Opracowany model poddano szczegółowej
weryfikacji na podstawie danych z pomiarów
terenowych.
Na skarpach brzegów koryta głównego
oraz na terenach zalewowych występuje
różnorodna roślinność w postaci
traw, bylin, trzcin, turzyc, krzewów
i drzew. W odniesieniu do głębokości
wody roślinność można podzielić na:
zatopioną i niezatopioną. Do roślinności
niezatopionej najczęściej zalicza się
drzewa oraz duże krzewy o wysokości
rzędu 3,0-5,0 m. Przy niewielkich głębokościach
wody na terenach zalewowych
również wysokie byliny, turzyce
i trzciny mogą być niezatopione. Wobec
naturalnej zmienności stanów wody
może wystąpić w praktyce określenie
tej samej roślinności w różny sposób.
Rozkład prędkości w pionie w obszarze
z roślinnością zatopioną nie może
być opisany logarytmicznym rozkładem
prędkości ponieważ, jak wykazują
pomiary w korytach, w obszarze tym
prędkość nie zmienia się wraz z głębo-
Rys. 1. Pionowy rozkład prędkości przy przepływie z roślinnością
częściowo zatopioną o różnej gęstości elementów roślinnych
w trzech warstwach
kością. W wypadku
roślinności zatopionej
rozkład
prędkości w pionie
charakteryzuje się
występowaniem
strefy kształtowanej
przez tę roślinność
i rozkładem
logarytmicznym
ponad strefą roślinną.
Występowanie
w t[...]
|
|
|
|
Polskie szlaki żeglowne.Szlak Bugu.Ciąg dalszy Mielnika
|
|
|
Wojciech Jastrzębiec Kuczkowski
|
Jesteśmy więc w Mielniku, siedzibie gminy wiejskiej w powiecie
siemiatyckim województwa podlaskiego. Na lewym brzegu Bugu
towarzyszy nam gmina Sarnaki w powiecie łosickim województwa
mazowieckiego.
Gusi, gusi!…
Bug przeciska się Podlaskim Przełomem między Wysoczyzną
Drohiczyńską od północy i Wysoczyzną Siedlecką od południa.
Na biwak stanęliśmy ok. km 207, na niewielkiej łące na terenie zalewowym.
Nad łąką wznosiło się zbocze wzgórza, na którym widniały
zabudowania Mielnika. Szybko postawiliśmy namioty, na kuchence
gotowała się woda na herbatę. Zachodziło słońce - akurat dotykało
już, gdzieś w oddali, brzegu Bugu i wylewało złocistą strugę na rzekę.
Raptem odezwał się tęskny głos wołający gusi, gusi, gusi. To brzegiem
szła energicznym krokiem kobieta w gumiakach, w fartuchu. Widać,
że prosto z gospodarskich obrządków. Od razu, bez tutejszej obyczajowej
grzeczności, zwróciła się do nas, nieco zdyszana.
- A to wy tu pałatki postawili i moje gusi boją sia was. A ot, i koło
kajaków nie przepłyną.
Rzeczywiście, o kilkadziesiąt kroków stado gęsi, może dwadzieścia
- część kręciła się na lądzie, a część w wodzie.
- A oni nie widzieli nigdy pałatków ani kajaków, to i bojutsia - ciągnęła
babina. Gąski zobaczyły gospodynię i z głośnym gęganiem,
trzepocząc skrzydłami, przybiegły do swojej pani. Trzymając się
blisko niej, sycząc gniewnie w naszą stronę, poszły do domu.
- Wot takie głupieńkie te moje gusinki… - uspokojona kobieta
usprawiedliwiała swoje ptactwo za ich głupotę. Czegoś tak dziwnego,
takiego współżycia gospodyni ze swoją "żywiołą" nikt z nas
nigdy nie zaobserwował.
Nazajutrz rano obejrzeliśmy Mielnik. Niby nic szczególnego,
duża wieś nadbużańska uroczo położona. Ale ruiny wśród drzew na
nadbużańskim wzgórzu mówiły o czymś odległym, zamierzchłym.
Zaświadczały o czymś.
Mielnik historycznie
Baranek z głową w złotej aureoli z chorągwią białą z czerwonym
herbem na tle czerwonym z nogami na zielonym, to treść tarczy
[...]
|
|
|
|
Projekt ustawy powodziowej a organizacja gospodarki wodnej w Polsce
|
|
|
JANUSZ KINDLER
|
Kierując się doświadczeniami z ostatnich powodzi, wskazującymi na potrzebę
uregulowania sposobu i formy udzielania pomocy państwa poszkodowanym,
rząd RP wiosną 2011 r. skierował do Sejmu RP projekt ustawy o szczególnych
rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi. W projekcie
tym zaproponowano również zmiany w systemie zarządzania gospodarką wodną
polegające generalnie na likwidacji Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej
i regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz utworzenie w ich miejsce
16 wojewódzkich zarządów gospodarki wodnej jako organów wojewódzkiej administracji
zespolonej podległej wojewodom, a więc działających w układzie administracyjnego,
a nie hydrograficznego podziału kraju. Ta część projektu ustawy
stała się przedmiotem bardzo szerokiej i zdecydowanej krytyki ze strony
instytucji, organizacji i ekspertów związanych z gospodarką wodną. Poważne
kontrowersje budziła również wśród parlamentarzystów.
W związku z powyższym Sejm RP powołał Komisję Nadzwyczajną do zaopiniowania
projektu ustawy. Komisja ta zarekomendowała Sejmowi RP przyjęcie
projektu ustawy w części dotyczącej sposobu i form udzielania pomocy poszkodowanym
w wyniku powodzi. Komisja odrzuciła natomiast proponowane rozwiązania
dotyczące zmiany systemu zarządzania gospodarką wodną, dostrzegając
jednocześnie potrzebę zmian w gospodarce wodnej. W związku z tym
skierowała do prezesa Rady Ministrów dezyderat w sprawie pilnego opracowania
tekstu nowego Prawa wodnego i poddanie go szerokiej konsultacji społecznej.
Należy więc oczekiwać, że nowy rząd podejmie pilnie prace legislacyjne.
Zamieszczony artykuł autorstwa prof. Janusza Kindlera jest głosem w dyskusji,
dla której otwieramy łamy naszego czasopisma i do której redakcja bardzo
gorąco zachęca i zaprasza. Głos środowiska gospodarki wodnej w tej kluczowej
dla jej przyszłości sprawie powinien być bowiem zdecydowanie słyszalny.
Redakcja.Powodzi jako wydarzeń losowych
nie można uniknąć, a niestety, jak wyn[...]
|
|
|
|
Przegląd wydawnictw - Rolf Reinicke. Inseln der Ostsee. Landschaften und Naturschönheiten.
|
|
|
Zdzisław Mikulski
|
DSW-Verlag. Delmus, Klassing & Co, KG,
Bielefeld. 3. Auflage 2006, ss. 196, fot. kol.,
mapy, A4. "Wyspy Bałtyku. Krajobrazy i piękno przyrody" to
bardzo bogato ilustrowana książka wydana przed
kilku laty w Niemczech. Publikacja składa się z 25
rozdziałów, z których 21 stanowią opisy poszczególnych
wysp i archipelagów Bałtyku. Każdy z 21 rozdziałów
zawiera schematyczną mapkę danej wyspy
lub wysp, a także osobne ramki omawiające wybrane
zagadnienia historyczne, przyrodnicze i inne.
Krótki rozdział wstępny opisuje różnorodność
wysp Bałtyku - "morza z niezliczoną liczbą wysp".
Kolejny rozdział to "Skały - materiał budowlany
wysp" zajmuje się geologią wysp bałtyckich. Trzeci
z rozdziałów ogólnych to "Powstanie wysp - najnowszy
rozdział historii Ziemi".
Część szczegółową otwiera opis duńskiej wyspy
Fionia (dun. Fyn), zwanej "ogrodem Danii".
Mająca prawie 3000 km2 wyspa jest trzecią co
do wielkości wyspą Bałtyku. Największe miasto
na tej gęsto zaludnionej wyspie to Odense. Fionię
przecina także autostrada E66, zwana "pępowiną
Skandynawii". Drugi rozdział poświęcony
jest innej duńskiej wyspie, Langeland - "wyspie
wzgórz". W odróżnieniu od innych wysp Danii
Langeland wyróżnia się wydłużonym kształtem,
południkowym przebiegiem. Trzeci rozdział opisuje
wyspy "duńskiego Morza Południowego"
- archipelag ok[...]
|
|
|
|
Wybitni - Bolesław Rudnicki 1911-1988
|
|
|
Zdzisław Mikulski
|
Inżynier mechanik, magister inżynier budownictwa
wodnego, specjalista w zakresie
budowy nowoczesnych elektrowni pompowych,
pracownik Biura Projektów Energetycznych
"Energoprojekt".
Urodzony 6 X 1911 r. w Dynaburgu, syn
Witolda i Małgorzaty Baese. Szkołę średnią
ukończył w 1932 r. w Chełmie Lubelskim.
Z powodu trudności finansowych, zamiast na
studia techniczne, zdecydował się na studia
wojskowe: ukończył Szkołę Podchorążych
Rezerwy, a następnie Szkołę Podchorążych
Artylerii w Toruniu (w 1935 r.), ponadto przeszedł
kurs pomiarów artyleryjskich (1938 r.).
Na początku wojny B. Rudnicki wstąpił
w związek małżeński. Wkrótce został skierowany
[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
