INNE GAŁĘZIE PRZEMYSŁU ›
PRZEMYSŁ CHEMICZNY ›
2011-11 |
| |
|
Publikacja: Maria Skłodowska-Curie odkrywczyni nowego wspaniałego świata - świata atomu i promieniotwórczości
Autor: Michał S. Balasiewicz 
Współczesne społeczeństwo, opanowane cierpką żądzą zbytku i bogactwa, nie rozumie wartości nauki. Nie pojmuje,
że jest ona najcenniejszą cząstką naszej moralnej spuścizny. Nie dość zdaje sobie sprawę z tego, że nauka leży u podstaw
każdego postępu, który ułatwia ludzkie życie i zmniejsza jego cierpienia. Ani władze państwowe, ani ofiarność publiczna nie
zapewniają dziś wiedzy i uczonym środków niezbędnych do osiągnięcia pełnej wydajności pracy. […] Ludzkość potrzebuje
zapewne ludzi praktycznych, którzy pracują przeważnie dla własnych celów, chociaż pamiętają też o potrzebach ogółu.
Lecz potrzebuje również marzycieli, których bezinteresowne dążenie do celu jest tak potężne, że ci idealiści nie zasługują na
bogactwo, ponieważ go nie pragną. Zdaje się jednak, że dobrze zorganizowane społeczeństwo powinno zapewnić tym marzycielom
środki do skutecznej pracy, uwalniając ich od trosk materialnych, ażeby mogli oddać się całkowicie służbie nauki.
Maria Skłodowska-Curie1).Maria Skłodowska-Curie jest postacią znaną
już na całym świecie. Napisano o niej wiele
w publikacjach książkowych i w prasie na przestrzeni
prawie stulecia. W materiałach informacyjnych
wydanych do "Wystawy dokumentarnej
z okazji stulecia odkrycia polonu i radu,
1898-1998" zorganizowanej w Londynie przez
Polski Instytut i Muzeum im. gen. Sikorskiego
znajduje się cytat pięknej wypowiedzi Margaret
Thatcher2): Na początku tego wieku, spokojna,
nieśmiała Polka dokonała odkrycia, które
zmieniło bieg historii. Była to Maria Curie,
odkrywczyni potężnego pierwiastka radu i pionier
nauki o promieniotwórczości. Dwukrotna
laureatka Nagrody Nobla, której badania stały
się fundamentem naszego rozumienia atomu.
Pozwoliły one również na powstanie nowej,
rewolucyjnej metody leczenia raka. Historia
życia Marii nie sprowadza się tylko do jednego
olśniewającego osiągnięcia naukowego. Jest
to także bardzo ludzka historia o jej żarliwym
przekonaniu, że praca jednego człowieka może
po[...]
|
Prenumerata
|
|
|
|
Aktualności
|
|
Zgazowanie węgla
Dnia 22 września 2011 r. w Auli Głównej
Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława
Staszica w Krakowie odbyła się konferencja,
na której dokonano oceny przebiegu realizacji
Zadania Badawczego nr 3 Narodowego Centrum
Badań i Rozwoju pt. "Opracowanie technologii
zgazowania węgla dla wysokoefektywnej produkcji
paliw i energii elektrycznej". Otwarcia
konferencji dokonał prof. dr hab. inż. Tomasz
Szmuc, Prorektor ds. nauki AGH, a następnie
wystąpił prof. Maciej Kaliski, podsekretarz stanu
w Ministerstwie Gospodarki, który podkreślił
znaczenie czystych technologii węglowych.
Referat otwierający konferencję wygłosił prof.
dr hab. inż. Marek Ściążko, dyrektor Instytutu
Chemicznej Przeróbki Węgla w Zabrzu, który
nakreślił perspektywy rozwoju technologii zgazowania
węgla w aspekcie zastosowania ditlenku
węgla jako reaktywnego medium. Prelegent
przedstawił znane typy reaktorów zgazowania
węgla oraz warunki tego procesu. Przedstawił
też zalety stosowania CO2 jako czynnika zgazowującego.
Problematykę chemii gazu syntezowego
i ditlenku węgla obszernie zreferował
prof. dr hab. inż. Marian Taniewski z Politechniki
Śląskiej. Po dokonaniu przeglądu metod przerobu
gazu syntezowego Prelegent zwrócił uwagę
na konieczność szerszego uwzględnienia w programie
badawczym procesów chemicznych,
służących do konwersji gazu syntezowego do
paliw płynnych. Wprawdzie głównym surowcem
do wytwarzania gazu syntezowego jest nadal gaz
ziemny (metan), ale stale prowadzone są badania
nad zgazowaniem węgli, biomasy i odpadów
organicznych. W dalszej części Konferencji
Pan Janusz Tchórz, dyrektor ds. rozwoju i technologii
w firmie Tauron Wytwarzanie SA,
Prof. dr hab. inż.
Jan Marian KACZMAREK
zmarł 18
października 2011 r.
w wieku 91 lat. Prof.
J. Kaczmarek był
pilotem wojskowym
rannym w kampanii
wrześniowej 1939 r.,
żołnierzem AK. W latach 1969-1974
był prorektorem, a następnie rektorem
Politechniki Krakowskiej. Przewodniczył
Państw[...]
|
|
|
|
Nafta i Gaz 2011
|
|
|
Zofia Machowska
|
W dniach 21 i 22 września 2011 r. w warszawskim
Pałacu Kultury i Nauki odbyła się
połączona z wystawą IX Międzynarodowa
Konferencja Nafta i Gaz 2011. Organizatorem
Konferencji był Zarząd Targów Warszawskich
(ZTW), a patronowały jej m.in. Ministerstwo
Gospodarki, Ministerstwo Skarbu Państwa,
a także Główny Geolog Kraju, Akademia
Górniczo-Hutnicza w Krakowie, Polska
Organizacja Przemysłu i Handlu Naftowego
(POPiHN), Polska Izba Przemysłu
Chemicznego (PIPC), Polska Agencja
Informacji i Inwestycji Zagranicznych oraz
Urząd Dozoru Technicznego. W uroczystości
otwarcia Konferencji, którą prowadziła Pani
Grażyna Pietrzyk, kierownik projektu z ZTW,
wystąpili Pan Mikołaj Budzanowski, podsekretarz
stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa,
Pan Maciej Kaliski, podsekretarz stanu
w Ministerstwie Gospodarki, i Pan Zdzisław
Muras, dyrektor departamentu przedsiębiorstw
energetycznych w Urzędzie Regulacji
Energetyki. W swoich wystąpieniach wprowadzających
zwrócili oni uwagę na bieżące inwestycje
w obszarze wydobycia i przesyłu gazu
ziemnego. Minister M. Budzanowski zaprezentował
falochron gazoportu w Świnoujściu,
gdzie będzie odbierany gaz skroplony, oraz
interkonektory Gaz Systemu na granicy
z Czechami (Moravia) i na granicy z Niemcami
(Lasow), a także poinformował o rozpaleniu
pierwszej pochodni na szybie próbnego
wydobycia gazu łupkowego w Lubocinie na
Pomorzu. Minister M. Kaliski przedstawił
czekające na administrację Kraju zadania legislacyjne
i logistyczne, związane z wejściem
do wspólnego rynku energii, w Europie. Pan
Z. Muras omówił problemy konkurencyjności
na krajowym rynku energii a przede wszystkim
konieczność liberalizacji rynku hurtowego
i uwolnienia cen.
Pierwsza sesja konferencji poświecona była
strategii dla polskiego sektora nafty i gazu
w świetle programów wyborczych partii startujących
w wyborach parlamentarnych. Sesje
tę moderował Pan Andrzej Szczęśniak, niezależny
ekspert rynku paliw. W sesji tej wystąpił
Pan [...]
|
|
|
|
Ocena zawartości trichotecenów typu A i B oraz zearalenonu w surowcach gorzelniczych
|
|
|
Joanna Kawa-Rygielska Ewelina Dziuba Magda Aniołowska
|
Dokonano analizy ilościowej i jakościowej
11 trichotecenów typu A i B oraz zearalenonu
w kukurydzy przeznaczonej do produkcji bioetanolu.
Materiał badawczy stanowiły próby
ziarna kukurydzy pochodzące z gorzelni
przemysłowej. Zawartość trichotecenów typu
A i B oraz zearalenonu w badanym materiale
wykonano za pomocą wysokosprawnej chromatografii
cieczowej sprzężonej z tandemową
spektrometrią mas LC-ESI-MS/MS. W wyniku
przeprowadzonych analiz w surowcach
gorzelniczych stwierdzono obecność 8 z 12
analizowanych mykotoksyn. Były to: NIV,
DON, 3-AcDON, 15-AcDON, NEO, HT-2, toksyna
T-2 i ZON. Dominującą mykotoksyną,
występującą w największych ilościach był
DON. Zawartość tej mykotoksyny w badanych
produktach mieściła się w przedziale
190-1386 μg/kg surowca.
Contents of A and B-type trichothecenes and zearalenone
mycotoxins in maize grains used for EtOH prodn. were
detd. by high-performance liq. chromatog. with mass
spectrometry. Presence of 8 from 12 expected mycotoxins
was confirmed. The dominating mycotoxin was deoxynivalenol
(190-1386 μg/kg).
Mykotoksyny, toksyczne dla człowieka i zwierząt metabolity grzybów
mikroskopowych, mogą występować w surowcach roślinnych
wskutek ich porażenia grzybami toksynotwórczymi.
Jedną z najliczniejszych grup mykotoksyn stanowią trichoteceny.
Mogą być one produkowane m.in. przez takie rodzaje grzybów, jak
Trichotecium, Fusarium, Trichoderma i Cephalosporium. Obecnie
zidentyfikowano ok. 200 związków zaliczanych do tej grupy, ale tak
Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu
Joanna Kawa-Rygielska*, Ewelina Dziuba, Magda Aniołowska
Ocena zawartości trichotecenów typu A i B
oraz zearaleno[...]
|
|
|
|
OD REDAKCJI
|
|
|
Andrzej Jan Szyprowski
|
Ostatnie wybory parlamentarne
przeszły do historii i mimo, że sama
kampania była dosyć spokojna (niektórzy
twierdzili, że wręcz nudna) to
wynik wyborów jest historyczny. Po raz
pierwszy od naszej transformacji ustrojowej
wygrała partia polityczna, która
sprawowała władzę w kończącej się
kadencji. Sprawowanie władzy w Polsce
dotychczas niszczyło pozycję polityczną
partii sprawującej rządy i zdarzało się
nawet, że taka partia kończyła polityczny
byt. Inne traciły znacznie poparcie społeczne
i musiały zadowolić się miejscami na ławach opozycji. Platforma
Obywatelska uzyskała prawie tak sam wynik jak 4 lata wcześniej, mimo,
że jej obietnice wyborcze były kilkanaście razy mniej warte niż obietnice
opozycji i współkoalicjanta. Wielka w tym zasługa samego Premiera,
który "tuskobusem" ruszył w Polskę i miał cywilną odwagę stanąć oko
w oko z "kibolami" i płaczącymi matkami, a czasami nie miał odpowiedzi
na klasyczne już pytanie: jak żyć? Można z tego wnioskować, że Polacy
przestali wierzyć w przedwyborcze obietnice, których tym łatwiej się
udziela, im szanse wygranej są mniejsze a nierealność obietnic po
części dyskwalifikuje w ich oczach partie składające takie obietnice. Na
scenie politycznej pojawiły się nowe siły, co z jednej strony oznacza, że
rodacy pragną zmian i to w kierunku przyspieszenia reform, modernizacji
państwa, usprawnienia jego funkcjonowania, a z dru[...]
|
|
|
|
Oszacowanie i porównanie wielkości emisji ditlenku węgla podczas procesów transestryfikacji w instalacjach o odmiennych technologiach
|
|
|
Kamil Berdechowski
|
Przedstawiono regulacje prawne dotyczące
obrotu biopaliwami w Polsce oraz na terenie
Unii Europejskiej. Scharakteryzowano kilka
metod transestryfikacji pod kątem czasu trwania,
warunków prowadzenia procesu i czystości
otrzymanych produktów. Na podstawie
dostępnych danych literaturowych na temat
zużycia materiałów i energii w tych procesach
przeprowadzono obliczenia w celu określenia
poziomu emisji gazów cieplarnianych powstających
na etapie wytwarzania estrów metylowych
kwasów tłuszczowych (FAME). Przeprowadzone
obliczenia pokazały znaczną różnicę
w poziomie emisji ditlenku węgla w zależności
od zastosowanej technologii.
Emissions of CO2 from alk. and supercrit. transesterification
of palm oil with MeOH to biodiesel were compared by
using literature data (C. Kiwjaroun at all., 2009). The emission
from supercrit. process was much higher than that
from the alk. one.
Polscy producenci paliw, zgodnie z Rozporządzeniem Rady
Ministrów z dn. 15 czerwca 2007 r. w sprawie Narodowych
Celów Wskaźnikowych (NCW) na lata 2008-20131), są zobowiązani
do stosowania biopaliw w ilościach przewidzianych przez to
Rozporządzenie. W 2010 r. minimalny udział biokomponentów
w paliwach transportowych liczony wg wartości opałowej ustalono
na 5,75%. Zaplanowany jest jego coroczny wzrost do 2013 r., w któ-
Instytut Nafty i Gazu, Kraków
Kamil Berdechowski*
Oszacowanie i porównanie wielkości emisji
ditlenku węgla podczas procesów transestryfikacji
w instalacjach o odmiennych technologiach
Estimation and comparison of carbon dioxide emission
during the different transesterification processes
Instytut Nafty i Gazu, ul Lubicz 25a, 31-503 Kraków, tel.: (12) 617-76-90,
fax: (12) 430-38-85, e-mail: berdechowski@inig.pl
Mgr Kamil BERDECHOWSKI w roku 2007 ukończył
studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu
Jagiellońskiego. Jest pracownikiem Zakładu
Paliw i Procesów Katalitycznych Instytutu Nafty
i Gazu w Krakowie. Specjalność - paliwa i biopaliwa
silnikowe.
[...]
|
|
|
|
Otrzymywanie i przemysłowe zastosowanie skrobi utlenionych
|
|
|
Przemysław Siemion Janusz Kapuśniak
|
Przedstawiono przegląd metod utleniania
skrobi za pomocą różnych utleniaczy z ewentualnym
zastosowaniem katalizatorów. Opisano
także zastosowania uzyskanych produktów
w różnych gałęziach przemysłu.
A review, with 106 refs., of methods for starch oxidation
and uses.
W ostatnich latach coraz bardziej rośnie zainteresowanie materiałami
opartymi na przyjaznych dla środowiska naturalnych polisacharydach.
Szczególne miejsce wśród nich zajmuje skrobia będąca
jednym z bardziej obiecujących surowców do produkcji materiałów
biodegradowalnych1). Skrobia jest odnawialnym i biodegradowalnym
polimerem, szeroko dostępnym, tanim oraz ulegającym rozkładowi
do nietoksycznych produktów2). Skrobia jest wielocukrem występującym
w postaci ziarnistej w organach pewnych roślin i składającym
się prawie wyłącznie z reszt α-D-glukozy. Z chemicznego punktu
widzenia skrobia nie jest jednorodna. Składa się z dwóch polisacharydów:
liniowej amylozy i rozgałęzionej amylopektyny3, 4). Stanowią
one w przybliżeniu 98-99% suchej masy. Stosunek obu tych poliglukanów
w skrobi zależy od jej pochodzenia. Skrobie woskowe
zawierają mniej niż 15% amylozy, "zwykłe" skrobie 20-35%, zaś
wysokoamylozowe ponad 40% tego biopolimeru5). Poza amylozą
i amylopektyną w ziarenkach skrobiowych występują także inne
składniki. Są to woda, lipidy, proteiny oraz niewielkie ilości (poniżej
0,4%) składników mineralnych (związków wapnia, magnezu,
fosforu, potasu i sodu), które z wyjątkiem związków fosforu mają
niewielkie znaczenie funkcjonalne5-7).
Kształt i wielkość ziarenek skrobiowych są charakterystyczne
dla danego rodzaju skrobi, co wiąże się z jej pochodzeniem botanicznym8-
11). Ziarenka skrobi ziemniaczanej są największe spośród
wszystkich znanych do tej pory rodzajów skrobi. Ma to wpływ na
większą łatwość pęcznienia, a co za tym idzie także na większą
Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie
Przemysław Siemion*, Janusz Kapuśniak
Otrzymywanie i przemysłowe zastosowanie
sk[...]
|
|
|
|
Otrzymywanie zawiesin nanocząstek srebra z wykorzystaniem promieniowania mikrofalowego
|
|
|
Grzegorz Dzido Michał Drzazga Andrzej B. Jarzębski
|
Przedstawiono wyniki badań nad otrzymywaniem
nanocząstek srebra w procesie polyol,
wykorzystującym alkohole polihydroksylowe
jako reduktory. Syntezy prowadzone były w reaktorze
przepływowym umieszczonym w polu
mikrofalowym. Uzyskane wyniki umożliwiają
określenie jakościowego i ilościowego wpływu
parametrów procesowych na średni rozmiar
uzyskiwanego produktu.
Ag nanoparticles were prepd. by redn. of AgOAc with polyols
in presence of poly-N-vinyl-pyrrolidone (PVP) under
microwave irradn. The average size of the nanoparticles
increased with increasing mol. mass of PVP and flow rate
of the reaction mixt.
W ostatnich latach obserwuje się gwałtowny wzrost zainteresowania
zagadnieniami związanymi z otrzymywaniem i zastosowaniem nanocząstek,
których co najmniej jeden z wymiarów jest mniejszy niż 100
nm. Dla rozpatrywanej skali wielkości, nanocząstki często wykazują
unikatowe właściwości fizyczne i chemiczne. Dużym komercyjnym
zainteresowaniem cieszą się preparaty wykorzystujące nanocząstki
srebra. Jest to wynikiem jego silnych właściwości antybakteryjnych1, 2).
Nanocząstki srebra znajdują zastosowanie także w technice cieplnej
jako składnik nanopłynów3-5), zawiesin koloidalnych charakteryzujących
się wysoką wartością współczynnika przewodzenia ciepła.
Omawiany materiał wykorzystywany jest do wytwarzania elementów
przewodzących w mikroukładach elektronicznych6) lub w budowie
analizatorów substancji chemicznych, np. nadtlenku wodoru7).
Nanocząstki srebra otrzymywane są metodami opartymi na procesach
fizycznych lub chemicznych. Do pierwszej grupy można zali-
Politechnika Śląska, Gliwice
Grzegorz Dzido*, Michał Drzazga, Andrzej B. Jarzębski
Otrzymywanie zawiesin nanocząstek srebra
z wykorzystaniem promieniowania mikrofalowego
Preparation of silver nanoparticle suspensions
by using the microwave irradiation
Mgr inż. Michał DRZAZGA w 2009 ukończył
studia na Wydziale Chemicznym Politechniki
Śląskiej na kierunku Industrial and Engineer[...]
|
|
|
|
Wpływ kationów Ca2+, Mg2+ i Fe3+ na formowanie tlenowej granulowanej biomasy
|
|
|
Beata Kończak Korneliusz Miksch
|
W sześciu reaktorach typu SBR badano wpływ
kationów Ca2+, Mg2+ i Fe3+ na proces granulacji
biomasy. W obecności dwu- i trójdodatnich kationów
mikroorganizmy wiążą polimery zewnątrzkomórkowe,
dzięki czemu granulacja przebiega
szybciej. Granule kultywowane na pożywce z dodatkiem
Ca2+ zawierały więcej polisacharydów,
natomiast w obecności kationów Mg2+ i Fe3+ mikroorganizmy
wiązały więcej białek, a granule
charakteryzowała zwarta struktura.
Ca2+, Mg2+ and Fe3+ ions added to 6 concurrently operated sequencing
batch reactors for aerobic granulation of biomass
to study their effect on the prodn. of extracellular polymeric
substances. The Ca-fed granules showed higher polysaccharide
contents than the Fe- and Mg-fed ones. They were more,
however, compact and showed higher protein contents.
Pierwotnie granulowane formy drobnoustrojów wykorzystywane
były do oczyszczania ścieków w warunkach beztlenowych. W ciągu
ostatnich lat obserwuje się coraz większe zainteresowanie oczyszczaniem
ścieków metodą wykorzystującą te formy drobnoustrojów
w warunkach tlenowych. Tlenowe granule o kompaktowej i gęstej
strukturze, dużej bioróżnorodności oraz o doskonałych właściwościach
sedymentacyjnych wykorzystuje się do oczyszczania ścieków zarówno
o niskim, jak i wysokim obciążeniu ładunkiem zanieczyszczeń, usuwania
związków azotu i fosforu, a także toksycznych substancji.
Zaletą procesów wykorzystujących granulowany osad jest przede
wszystkim zmniejszenie wymiarów reaktorów, w których prowadzone
są procesy. Dodatkowo zwiększa się czas retencji biomasy w układzie
oraz stopień koncentracji biomasy, a poprzez to następuje poprawa
Wpływ kationów Ca2+, Mg2+ i Fe3+
na formowanie tlenowej granulowanej biomasy
Effect of Ca2+, Mg2+ and Fe3+
cations on formation of aerobic granular biomass
Katedra Biotechnologii Środowiskowej, Centrum Biotechnologii,
Politechnika Śląska w Gliwicach, ul. Akademicka 244-101 Gliwice, tel.:
(32) 237-29-15, fax: (32) 237-29-46, e-m[...]
|
|
|
|
WSPOMNIENIE POŚMIERTNE - Profesor dr hab. inż. Józef Kubicki (1928-2011)
|
|
|
Piotr Falewicz
|
Profesor J. Kubicki urodził się 23 marca
1928 r. w Ostaszewie na pograniczu Polski i Prus
Wschodnich. Studia wyższe rozpoczął w 1948 r.
na Wydziale Chemicznym Uniwersytetu i Politechniki
Wrocławskiej, a ukończył je w 1954 r.,
uzyskując stopień magistra inżyniera. W czasie
studiów magisterskich 1 października 1951 r.
podjął pracę zawodową jako projektant w Biurze
Projektów Przemysłu Chemicznego "Biprochem"
we Wrocławiu. Był współautorem dwóch projektów
dla NZPO "Rokita" w Brzegu Dolnym.
W dn. 1 października 1952 r. rozpoczął
pracę jako asystent w Katedrze Technologii
Nieorganicznej i Elektrochemii Przemysłowej
Politechniki Wrocławskiej. Pierwsze prace
naukowe wykonał w 1954 r. (po ukończeniu
studiów magisterskich) pod kierunkiem prof.
W. Bobrownickiego i prof. J. Schroedera,
a dotyczyły one otrzymywania wysokotemperaturowych
związków fosforowych o działaniu
nawozowym. W tej dyscyplinie naukowej
w 1961 r. obronił pracę doktorską, a w 1968 r.
habilitował się. Jego prace z dziedziny termofosfatów
wzbudziły zainteresowanie i były cytowane
w obcojęzycznej literaturze. Praca doktorska
została przetłumaczona na język niemiecki na
potrzeby Instytutu Siarkowego i Nawozów
w Bad Köstritz w NRD w 1962 r., a autoreferat
na francuski w belgijskim Koncernie Solvay
w Brukseli w 1963 r.
W latach s[...]
|
|
|
|
Współuwodornianie oleju z lnianki siewnej do biokomponentów II generacji
|
|
|
Łukasz Jęczmionek
|
Przedstawiono wyniki badań hydrokonwersji oleju
z lnianki siewnej w mieszaninie (20% obj.) ze
średnim destylatem z zachowawczej przeróbki
ropy naftowej. W porównaniu z zastosowanym
w badaniach w celach porównawczych olejem
rzepakowym olej z lnianki siewnej zawiera więcej
nienasyconych kwasów tłuszczowych o długich
łańcuchach. Jak stwierdzono, zużycie wodoru
podczas hydrokonwersji oleju z lnianki siewnej
może teoretycznie wzrosnąć nawet o ok. 20%
w porównaniu z jego zużyciem w przypadku
stosowania oleju rzepakowego. Duża zawartość
kwasów nienasyconych w oleju z lnianki może
sprzyjać powstawaniu wyższych temperatur w reaktorze
podczas hydrokonwersji niż w przypadku
przeróbki surowców zawierających np. olej rzepakowy.
Temperatury mętnienia uzyskanych hydrorafinatów
z surowców z udziałem 20% obj. oleju
z lnianki siewnej są wyższe o ok. 1°C od temperatur
mętnienia hydrorafinatów uzyskanych z surowców
z udziałem 20% obj. oleju rzepakowego.
Wartość tego oleju jako potencjalnego surowca
do produkcji biopaliw II generacji jest dyskusyjna.
W przypadku przeróbki oleju z lnianki siewnej
do biokomponentów II generacji należy jednak
rozważyć także inne czynniki. Lnianka siewna
może być uprawiana na terenach o słabej jakości
gleb oraz na nieużytkach, co sprawia, że nie musi
konkurować z uprawami roślin przeznaczonych
do spożycia. Jest także bardziej odporna na niekorzystne
warunki klimatyczne niż rzepak.
Camelina oil was hydrotreated at 320°C in a mixt. (20% by
vol.) with middle distillate b. 160-245°C from crude oil to
remove unsatd. fatty acids. The H2 consumption was by
20% higher and the cloud point of the hydroraffinate by 1%
higher than in the case of rapeseed oil.
W krajach Unii Europejskiej prowadzone są działania zmierzające
do zwiększenia udziału biopaliw na rynku, co jest związane
z unijną polityką w zakresie tych paliw1, 2). Intensywnie badana jest
hydrokonwersja olejów roślinnych i tłuszczów zwierzęcych do biokomponentó[...]
|
|
|
|
Wybrane zgłoszenia patentowe z dziedziny chemii
|
|
Zgł. nr 390428; A01N 41/08
POLITECHNIKA POZNAŃSKA,
Poznań
Pernak J., Nawrot J., Pradzyńska A.,
Materna K., Wasiński K.
Zastosowanie cyklaminianów
imidazoliowych jako deterenty
pokarmowe owadów
Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie
cyklaminianów imidazoliowych o wzorze
ogólnym 1, w którym R1, R2 oznacza podstawnik
alkilowy, prostołańcuchowy, zawierający
od 1 do 18 atomów węgla, jako deterenty
pokarmowe owadów.
(4 zastrzeżenia)
Zgł. nr 390296; A01N 59/16
INSTYTUT CHEMII PRZEMYSŁOWEJ
IM. PROF. IGNACEGO MOŚCICKIEGO,
Warszawa
Zielecka M., Bujnowska E., Wenda M.,
Jeziórska R., Cyruchin K., Pytel A.,
Kępska B.
Sposób wytwarzania nanoproszków
krzemionkowych o właściwościach
biobójczych, zwłaszcza
do kompozytów polimerowych
Nanoproszki krzemionkowe o właściwościach
biobójczych, zwłaszcza do kompozytów polimerowych,
wytwarza się metodą zol-żel. Zol krzemionkowy
wytwarza się z wodnej mieszaniny
zawierającej tetraalkoksysilan, w którym grupa
alkoksylowa zawiera atomy węgla od C1 do C4,
alkohol lub mieszaninę alkoholi alifatycznych od
C1 do C4, w stosunku molowym odpowiednio od
1:5 do1:35, w obecności związku amoniowego,
użytego w ilości 0,001-0,05 mola na 1 mol
tetraalkoksysilanu, wprowadzając po dokładnym
wymieszaniu składników sól srebra w postaci
wodnego roztworu w ilości 0,02-1 mola na
1 mol tetraalkoksysilanu. Nanoproszki krzemionkowe,
o rozmiarach cząstek poniżej 200
nm, zawierają immobilizowane na krzemionce
nanocząstki srebra o stabilnych właściwościach
fizykochemicznych i biobójczych.
(4 zastrzeżenia)
Zgł. nr 390453; A23L 1/29
READ-GENE SPÓŁKA AKCYJNA, Szczecin
Lubiński J., Morawski A.W.
Sposób usuwania kwasu
a[...]
|
|
|
|
Wykorzystanie metalocenowych kopolimerów etylenu i wyższych alfa-olefin do produkcji folii wielowarstwowej
|
|
|
Zbigniew Frąszczaka Bogusław Królikowski Marcin Kraus
|
Opracowano technologię wytwarzania folii
wielowarstwowej o znacznie mniejszej grubości,
przy zachowaniu jej właściwości wytrzymałościowych
i użytkowych, poprzez zmodyfikowanie
receptur poszczególnych warstw
i zastosowanie metalocenowych kopolimerów
wyższych alfa-olefin. Mniejsza grubość folii
umożliwia zmniejszenie masy materiału stosowanego
do opakowań, a więc znaczne ograniczenie
powstawania odpadów poużytkowych.
Three-layer thermoshrinkable and lamination films were
produced by blowing extrusion molding by using various
com. polyethylenes including innovative ones) and studied
for mech. strength. Saving 40% of material was achieved
for thermoshrinkable films and 20% for lamination ones.
Opakowaniowe folie z tworzyw polimerowych stosowane są
w wielu dziedzinach gospodarki, w tym w przemyśle spożywczym,
rolnictwie, budownictwie i elektrotechnice. Największe ilości
wytwarzanych folii zużywa przemysł opakowaniowy do opakowań
jednostkowych. Folie te są najczęściej wytwarzane z poliolefin metodą
wytłaczania z rozdmuchiwaniem. Wytłaczane są głównie folie opakowaniowe
termokurczliwe, rozciągliwe oraz do produkcji worków
samonośnych. Rozwój technologii wytwarzania poliolefin sprawił, że
produkowane typy polietylenów charakteryzują się gamą właściwości
spełniających szeroki zakres wymagań. Są to przede wszystkim polietyleny
wytwarzane z udziałem katalizatorów metalocenowych orazkopolimery podstawowego etylenu z wyższymi olefinami z wiązaniem
podwójnym w pozycji alfa (buten-1, heksen-1, okten-1).
Istnieją możliwości modyfikowania właściwości folii poprzez
łączenie różnych warstw tworzyw metodą laminowania lub współwytłaczania,
w wyniku czego uzyskuje się folie wielowarstwowe.
Wymagane właściwości użytkowe można uzyskać wytłaczając mieszaniny
pierwotnych tworzyw w postaci folii jednowarstwowej lub też
kombinacji tych folii w układach wielowarstwowych. Folie wielowarstwowe
w różnych konfiguracjach stanowią grupę nowych materiałów
ch[...]
|
|
|
|
Z półki księgarskiej
|
|
|
Zbigniew Stojek
|
Rosette M. Roat-Malone
CHEMIA BIONIEORGANICZNA
Wyd. Naukowe PWN SA, Warszawa 2010 r., ISBN 978-83-01-16508-6, stron 528,
cena 52,40 zł.Recenzowana książka została zakwalifikowana
przez wydawcę jako podręcznik
akademicki, ale zarówno jej treść, jak i forma
są w wielu miejscach zbyt specjalistycznie,
jak na podręcznik. W wielu miejscach podane
są odnośniki do uzupełniającej literatury do
czasopism naukowych i książka jest raczej
monografią niż podręcznikiem. Jej część
druga ma wręcz styl publikacji przeglądowej.
Część pierwsza recenzowanej książki jest
swojego rodzaju obszernym wprowadzeniem
do istotnych obszarów chemii bionieorganicznej.
Omówiono tam wybrane zagadnienia
z chemii nieorganicznej i metody instrumentalne,
przy czym elemen[...]
|
|
|
|
Z prasy zagranicznej
|
|
Chemikalia
dla przemysłu gumowego
z surowców odnawialnych
ICIS Chem. Business 2011, 1-14 VIII, 28.Wobec rosnących cen chemikaliów dla
przemysłu gumowego pochodzenia petrochemicznego
nabierają tempa prace nad
ich otrzymywaniem z surowców odnawialnych.
Dotyczy to przede wszystkim izoprenu,
podstawowego materiału służącego
do produkcji poliizoprenu, otrzymywanego
dotychczas w postaci produktu ubocznego
procesu termicznego krakowania ciężkiej
benzyny lub ropy naftowej, względnie procesu
pirolizy olefinowej. Prace nad zielonym
izoprenem, tj. izoprenem z surowców
odnawialnych, prowadzi m.in. amerykański
producent syntetycznego kauczuku i opon
samochodowych, firma Goodyear, w ramach
spółki joint venture utworzonej w tym celu
z biotechnologiczną firmą Genencor (obecnie
część koncernu DuPonta). Współpraca tych
firm rozpoczęła się w 2007 r. a jej efektem
będzie budowa w przyszłym roku instalacji
pilotowej do produkcji bioizoprenu. Prace
badawcze nad otrzymywaniem bioizoprenu
prowadzi również amerykańska firma Glycos
Biotechnologies (GlycosBio), która planuje
w tym celu budowę biorafinerii o zdolności
produkcyjnej 20 tys. t/r w parku biotechnologicznym
Bio-Xcell w Johor (Malezja).
Budowa ta ma rozpocząć się jeszcze w tym
roku, a oddanie nowej biorafinerii do eksploatacji
powinno nastąpił w I kw. 2013 r.
Oprócz bioizoprenu, którego produkcja
zaplanowana jest na 2014 r., biorafineria ta
będzie również wytwarzać techniczny etanol
i aceton z surowej gliceryny. Produkowany
z niej bioizopren ma zaopatrywać przemysł
kauczukowy Malezji i stanowić przedmiot
eksportu na inne rynki azjatyckie. Szacuje się
przy tym, że światowe zapotrzebowanie na
izopren wynosi ok. 850 tys. t/r.
Francuska firma Global Bioenergies
i amerykański producent bioizobutanolu,
firma Gevo we współpracy z niemieckim
koncernem chemicznym Lanxness, pracują
nad rozwojem produkcji izobutenu (izobutylenu)
z surowców odnawialnych. Izobuten,
którego wartość rynkową[...]
|
|
|
|
Zagrożenia stwarzane przez substancje niebezpieczne w razie poważnych awarii w zakładach niesevesowskich.Przesłanki do postępowania kwalifikacyjnego w odniesieniu do tych zakładów
|
|
|
JERZY S. MICHALIK AGNIESZKA GAJEK LESZEK SŁOMKA
|
Zagrożenia poważnymi awariami występują
nie tylko w zakładach sevesowskich
(Seveso establishments) zaliczonych na
podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony
środowiska1) oraz Rozporządzenia Ministra
Gospodarki2) do kategorii zakładów o zwiększonym
(ZZR) oraz o dużym ryzyku wystąpienia
poważnej awarii przemysłowej (ZDR),
lecz także w zakładach niesevesowskich3, 4).
W myśl polskich regulacji prawnych5),
potencjalnymi sprawcami poważnej awarii
mogą być nie tylko zakłady zwiększonego
i dużego ryzyka. Potencjalnymi sprawcami
poważnych awarii mogą również być zakłady
posiadające na swoim terenie substancje
niebezpieczne ujęte w kryteriach kwalifikacyjnych
w ilościach mniejszych niż wartości
progowe (tzw. zakłady podprogowe), a także
zakłady posiadające substancje o właściwościach
niebezpiecznych innych niż określone
w kryteriach kwalifikacyjnych2), czyli zakłady
niebędące ZDR ani ZZR, stwarzające jednak
zagrożenie poważną awarią przemysłową. Oba
zdefiniowane tutaj rodzaje zakładów nazwaliśmy
zakładami niesevesowskimi.
Na podstawie wyników analiz baz danych
Głównego Inspektora Ochrony Środowiska
(GIOŚ) oraz Komendy Głównej Państwowej
Straży Pożarnej (KG PSP) wykazano3, 4), że
skorygowany wskaźnik awaryjności, stanowiący
iloraz liczby poważnych awarii przemysłowych
(zdarzeń o znamionach poważnej
awarii) występujących w zakładach sevesowskich
lub w zakładach niesevesowskich oraz
liczby odpowiednich zakładów kształtuje się
w przypadku zakładów niesevesowskich na
poziomie ok. 35%, podczas gdy dla instalacji
ZZR wynosi on ok. 10%, a dla instalacji ZDR
ok. 17%; średnio dla zakładów sevesowskich
(ZZR + ZDR) 14,5%, co oznacza, że w przypadku
zakładów niesevesowskich jest on ok.
2,5-krotnie(!) wyższy. Wskaźnik skorygowany
uwzględnia szacowaną sumaryczną liczbę
poszczególnych instalacji kategorii ZDR3, 4).
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na
relatywnie dużą liczbę zakładów niesevesowskich
w porównaniu z liczbą zakładów
ZZR oraz[...]
|
|
|
|
Twój Profil
Twój koszyk
