» Czy bardzo szybkie sieci dostępowe zmienią istotnie sposób korzystania z Internetu oraz treści multimedialnych?
|
|
Rafał Dziedzic 
Zaledwie 5 lat temu tylko 3% użytkowników Internetu w Polsce
miało łącza o prędkości transmisji powyżej 2 Mbit/s, penetracja
Internetu wynosiła 28%, a 40% ankietowanych przez GUS
deklarowało brak potrzeby dostępu do niego. Obecnie rynek
oferuje usługi kusząc prędkością powyżej 40 Mbit/s w różnych
technikach, a penetracja Internetu przekroczyła 50%. Na podstawie
doświadczeń i tendencji w krajach, w których rewolucja
internetowa nastąpiła wcześniej, warto tu zastanowić się, czy
techiki szybkiego dostępu zmienią w istotny sposób korzystanie
z Internetu w Polsce, a w szczególności czy zmieni się sposób,
w jaki użytkuje się treści multimedialne. Wyjaśnimy również różnice
pomiędzy technikami dostępowymi.
DOSTĘP DO SIECI
Dostęp stacjonarny
Szybki dostęp do Internetu ma w Polsce zaledwie dziesięcioletnią
historię. W styczniu 2001 roku Telekomunikacja Polska
pilotażowo uruchomiła usługi w opcjach od 256 kbit/s do 2 Mbit/s
(abonament miesięczny wynosił odpowiednio od 300 do 1500
zł). Usługa była dostępna wyłącznie dla abonentów TP w Warszawie,
obsługiwanych przez jedną centralę w centrum miasta
i została oparta na technice ADSL - transmisji danych przez łącza
miedziane, używane do telefonii stacjonarnej. W 2002 r. po raz
pierwszy pojawiła się nazwa Neostrada i nastąpiło szybkie rozszerzanie
dostępności usługi, początkowo na kilka największych
miast, a następnie na kolejne, mniejsze miejscowości. Na ten
okres przypada też pojawienie się szerokopasmowego dostępu
do Internetu przez sieci telewizji kablowej. Na początku 2007 r.
zniesiono miesięczne limity transferu we wszystkich opcjach
Neostrady. Pierwszą przyczyną wprowadzenia tej zmiany była
rezygnacja z usługi wielu dotychczasowych klientów. Drugą, nie
mniej ważną, było uzyskanie przez operatorów alternatywnych
możliwości świadczenia usługi stałego dostępu do Internetu, na
łączach TP, bez ograniczeń w ilości pobieranych danych. Lata
2009 - 2011 to prawdziwy początek ultraszybkiego do[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE 2011/6
|
|
|
» Zagrożenia w zawodzie policjanta
|
|
Andrzej Dziedzic
Policjanci podczas wykonywania swoich obowiązków służbowych
narażeni są na obrażenia ciała, kalectwo, utratę życia,
będące skutkiem postępowania osób, wobec których podejmowane
są działania mające na celu eliminację zachowań sprzecznych
z prawem. Policjanci zazwyczaj żyją w ciągłej obawie
przed fizycznym zagrożeniem i są często uczestnikami dramatycznych
sytuacji, co staje się źródłem stresu, problemów rodzinnych
i osobistych.Policja to umundurowana i uzbrojona
formacja przeznaczona do ochrony
bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz
do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku
publicznego.
Policjant to funkcjonariusz państwowy,
którym jest zarówno pracownik liniowy,
czyli ten, który ma bezpośrednio
do czynienia z przestępcami, jak i technik,
analityk czy specjalista informatyk.
Policja składa się z następujących
rodzajów służb: kryminalnej, prewencyjnej,
śledczej, lotnictwa Policji oraz
wspomagającej działalność Policji w zakresie
organizacyjnym, logistycznym
i technicznym. Zgodnie z art. 2 ustawy
z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: DzU
z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) do podstawowych
zadań Policji należy: ochrona
życia i zdrowia ludzi i mienia przed
bezprawnymi zamachami naruszającymi
ich dobra; ochrona bezpieczeństwa
i porządk[...]
więcej»
w zeszycie
ATEST - OCHRONA PRACY 2011/7
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Technika grubowarstwowa i LTCC w realizacji elementów elektroniki wysokotemperaturowe
|
|
Andrzej Dziedzic Damian Nowak
Elektronika diametralnie zmieniła nasze życie w ostatnich dziesięcioleciach.
Jednak urządzenia elektroniczne pracują niezawodnie
w ograniczonym zakresie temperatury. Aktualnie zdecydowanie
największy segment przemysłu elektronicznego, tzw. elektronika
konsumencka charakteryzuje się standardowym temperaturowym
zakresem pracy pomiędzy -40 a 85oC, wymogi temperaturowe
elektroniki militarnej (zakres temperatury pracy -65…150oC)
spełnia jedynie kilka procent układów/systemów elektronicznych.
Z drugiej strony coraz większe zainteresowanie budzą układy/systemy
elektroniczne pracujące w ekstremalnie niskiej lub wysokiej
temperaturze. Jest to m.in. związane z potrzebami przemysłu
lotniczego i kosmicznego, wiertniczego, motoryzacji, czy też
oprzyrządowania elektrowni jądrowych.
Elektronika ekstremalnych temperatur wymaga opracowania
aktywnych struktur półprzewodnikowych, odpowiednich elementów
biernych (rezystorów, kondensatorów, cewek, filtrów biernych,
rezystorów nieliniowych, transformatorów, bezpieczników)
i ich montażu oraz integracji na odpowiednim podłożu. Elementy
aktywne o poszerzonym temperaturowym zakresie pracy można
realizować wykorzystując m.in. technologię HTASICR, bazującą
na procesach CMOS/BiCMOS uzupełnionych o dodatkowe operacje
technologiczne (pozwala na niezawodną pracę długookresową
do 230oC), technologię SOI (dostępne są komercyjne przyrządy,
wykonane w tej technologii, zdolne do pracy aż do 250oC)
oraz półprzewodniki szerokopasmowe (GaAs, który może działać
do 350oC i przede wszystkim SiC oraz GaN, które potencjalnie
powinny pozwolić na opracowanie przyrządów działających
poprawnie do 600oC) [1-5]. Problematyka SiC i GaN jest przedmiotem
intensywnych prac badawczych także w Polsce [6].
Do współpracy z SiC nadają się obudowy z Al2O3, AlN, ceramiki
niskotemperaturowej współwypalanej LTCC (Low Temperature
Cofired Ceramics), Si3N4 i DBC (Direct Bonded Copper) [7-12].
Jeżeli idzie o elektronikę wysokotemperatu[...]
więcej»
w zeszycie
ELEKTRONIKA - KONSTRUKCJE, TECHNOLOGIE, ZASTOSOWANIA 2012/2
|
|
|
|
Strona 1
Następna strona »
|
Twój Profil
Twój koszyk
