|
|
|
» Nanomaterials: friends or foes?
|
|
Małgorzata Lewandowska  Agata Roguska
Nanomaterials are usually defined as engineered materials which
are built of structural elements (grains, layers, fibres, particles) with
a size less than 100 nm in at least one dimension. Such a definition
is relatively broad and include large-scale bulk materials with the
structure controlled at nanoscale (nano-policrystalline materials,
nanocomposites containing nanoparticles attached, incorporated
or fixed into the matrix) as well as free nanoparticles (including
nanowires, nanotubes, nanodots). In the most general and widely
recognised classification, nanomaterials can be divided into the
1-D (nanotubes, nanowires, nanofibres), 2-D (nanolayers) and 3-D
(bulk materials and nanopowders). It should be noted that in the
scientific literature, different terms are used to indicate small-scale
structured materials, including nanomaterials, nanostructured materials,
nanoparticles, nanosized particles, engineered nanostructured
materials etc.
Nanomaterials have attracted significant scientific attention and
have underwent considerable technological progress. The huge interest
in nanomaterials has been motivated by the exceptional properties
currently possessed and the perceived potential properties and
performance of products produced from such materials. The market
for nano-based products is increasing rapidly. Nanomaterials are already
being used in sporting goods, tires, stain-resistant clothing,
sunscreens, cosmetics, and electronics and will also be utilized increasingly
in medicine for diagnosis, imaging and drug delivery.
The list of their potential applications is growing rapidly and one
should expect that the same applies to the population exposed to
interactions with nanomaterials. However, it should be noted that
although research and development programmes on nanomaterials
have been carried out in a number of institutions worldwide, their
focus was mainly on technology, assessment of the properties and
potential applic[...]
więcej»
w zeszycie
INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/3
|
|
|
|
|
|
» KSZTAŁTOWANIE PLASTYCZNE STOPU ALUMINIUM 2017 O STRUKTURZE NANOMETRYCZNEJ
|
|
JACEK BOROWSKI HANNA WIŚNIEWSKA-WEINERT MAŁGORZATA LEWANDOWSKA
Praktyczne zastosowanie metali nanokrystalicznych jest uwarunkowane znajomością szerokiej charakterystyki ich właściwości.
W literaturze dominują wyniki pomiarów twardości natomiast mało jest wyników określających ich np. plastyczność
w zakresie zakładanej obróbki plastycznej. Materiały te zalicza się do materiałów trudnoodkształcalnych. W artykule
przedstawiono wyniki badania plastyczności stopu aluminium o strukturze nanometrycznej określanej w statycznej próbie
ściskania w temperaturze od 20 do 300 °C, stosując różną prędkość odkształcania. Badaniom poddano półwyrób w postaci
pręta o średnicy 3 mm hydrostatycznie wyciskany oraz próbki wycięte z materiału wyjściowego. Stwierdzono wzrost naprężenia
uplastyczniającego dla drutu wyciskanego oraz silny wpływ prędkości odkształcenia w temperaturze 200 °C i wyższej.
Różnica twardości próbek po ściskaniu pomiędzy materiałem wyjściowym a wyciskanym wynosi ok. 20 HV0,1 natomiast
dla próbek ściskanych w 300 °C została ona zniwelowana w wyniku zachodzącej rekrystalizacji i utraty struktury nanometrycznej.
Na podstawie tych badań określono parametry kształtowania materiału pozwalające zachować nanostrukturę.
Słowa kluczowe: rekrystalizacja, stopy aluminium, struktura nanometryczna, ściskanie
Dr inż. Jacek Borowski, dr inż. Hanna Wiśniewska‐Weinert, dr hab. inż. Małgorzata Lewandowska prof. nzw. — Politechnika Warszawska,
Wydział Inżynierii Materiałowej, Warszawa.
Rudy Metale R55 2010 nr 7
UKD 669.015.2:669.715-047.37:
:620.173:620.3:669-126:539.214-047.37
487
PLASTIC FORMING OF ALUMINIUM ALLOY 2017 WITH NANOMETRIC STRUCTURE
Practical application of nanocrystallic metals depends on the knowledge of the broad characteristics of their properties. In
literature, the results of hardness measurements dominate while little results defining, for instance, their plasticity in the
range of the assumed plastic forming.The materials belong to the category of hard‐to deform materials. The wo[...]
więcej»
w zeszycie
RUDY I METALE NIEŻELAZNE 2010/7
|
|
|
|
|
|
» The corrosion resistance of 7475 aluminium alloy processed by hydrostatic extrusion
|
|
|
EWA URA-BINCZYK ALICJA BALKOWIEC MAłGORZATA LEWANDOWSKA KRZYSZTO F JAN KURZYDŁOWSKI
High strength 7xxx aluminium alloys are commonly used in aircraft
structure applications. Conventionally, they are precipitation
strengthened which makes them the strongest among aluminium
alloys. The grain refinement down to nanometre scale offers an additional
possibility to improve their mechanical properties as the
yield stress is a linear function of inverse square root of grain size
(Hall-Petch relationship). The efficiency of such an approach was
already confirmed in a number of studies [1, 2].
The size of grains can be efficiently refined down to nanoscale
via a number of processing routes, among others utilizing severe
plastic deformation. Such a processing enables micrograined aggregates
to be transformed into nanograined via accumulation and
rearrangement of defects, primarily dislocations, generated during
the deformation. Experimental observations showed, that for such
a transformation to take place, a large degree of plastic deformation
is required, which usually exceeds the maximum equivalent strain
achievable in simple plastic forming methods [3, 4]. As a result,
special deformation methods have been developed, e.g. equal channel
angular pressing and high pressure torsion. Also, it was recently
demonstrated that hydrostatic extrusion (HE) can be used to efficiently
refine the grain size in a number of metals and alloys [5,
6]. In comparison to the other SPD methods, HE usually requires
a significantly smaller total strain. This is primarily due to the high
strain rates, which frequently exceed 102 s-1 and reduce the extrusion
time to seconds. As a result, the work associated with plastic
deformation is more efficiently transformed into the energy of the
accumulated defects.
It was already established that nanograin refinement in SPD metals
results in a high strength not possible to obtain by other strengthening
mechanisms. However, it should be noted that wider industrial
applications of these materials are res[...]
więcej»
w zeszycie
INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/3
|
|
|
» Wpływ wielkości ziarna na odporność korozyjną stopu aluminium 7475
|
|
EWA URA-BIŃCZYK ALICJA ZUZANNA BAŁKOWIEC ŁUKASZ MIKOŁAJCZYK MAŁGORZATA LEWANDOWSKA KRZYSZTOF JAN KURZYDŁOWSKI
W pracy przedstawiono wyniki badań odporności na korozję wżerową stopu
aluminium 7475, o różnej wielkości ziarna i różnych wydzieleniach,
w roztworze chlorku sodu o stężeniu 0,1 M. Badania potencjodynamiczne
wykazały, że próbka o strukturze nanokrystalicznej charakteryzuje się niższym
potencjałem korozyjnym i niższym prądem korozyjnym niż próbka o
mikrometrycznej wielkości ziarna. We wszystkich próbkach zaobserwowano
korozję galwaniczną związaną z obecnością dużych cząstek faz międzymetalicznych.
Ponadto w próbce o strukturze mikrometrycznej zaobserwowano
korozję międzykrystaliczną.
Słowa kluczowe: stopy aluminium, wielkość ziarna, korozja wżerowa
The infl uence of grain size on the corrosion resistance of 7475 aluminium alloy
In this study, the corrosion resistance of 7475 aluminium alloy with nano- and micrograin
size and various precipitates was investigated in 0.1M NaCl. The potentiodynamic
polarization measurements showed that nanocrystalline samples have a lower
corrosion potential and lower corrosion current compared to microcrystalline one.
The observations of surface morphology revealed the galvanic corrosion related to
the presence of intermetallic particles. For microcrystalline sample, the intergranular
corrosion attack was observed.
Keywords: aluminium alloys, grain size, pitting corrosion
ochrona przed korozja 2/2011
1. Wprowadzenie
Stopy aluminium z serii 7XXX (Al-Zn-Cu-
Mg) wykazują najwyższe właściwości wytrzymałościowe
spośród typowych stopów tego
metalu. Właściwości te wynikają z obecności
małych (rzędu kilkudziesięciu nanometrów)
wydzieleń, dzięki obecności których, stopy te
znajdują zastosowanie na wysoko obciążone
elementy konstrukcyjne, m.in. w samolotach.
Jednym ze sposobów dodatkowego umocnienia
metali i stopów jest rozdrobnienie ziaren
[1, 2]. Granice ziaren są bowiem silnym
czynnikiem umacniającym, a wytrzymałość
stopów o budowie polikrystalicznej rośnie
zgodnie z empiryczną zależnością Halla[...]
więcej»
w zeszycie
OCHRONA PRZED KOROZJĄ 2011/2
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
