|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Kierunki rozwoju domieszek do betonu
|
|
Paweł Łukowski 
Za domieszkę do betonu, zgod-
nie z normą PN-EN 934-2 Do-
mieszki do betonu, zaprawy
i zaczynu. Domieszki do beto-
nu. Definicje i wymagania, uważa się
materiał dodawany podczas wykony-
wania mieszanki betonowej w ilości
nieprzekraczającej 5% masy cementu
w betonie. Większa zawartość sub-
stancji modyfikujących określa się jako
dodatek. Do domieszek nie zalicza się
produktów dodawanych podczas mie-
lenia klinkieru portlandzkiego.
Zgodnie z normą PN-EN 934-2 do-
mieszki klasyfikuje się ze względu
na skutki modyfikacji - decyduje głów-
ny kierunek oddziaływania domieszki
(rysunek 1). W przypadku, gdy domiesz-
ka oddziałuje na więcej niż jedną właści-
wość mieszanki betonowej lub betonu,
traktowana jest jako kompleksowa.
Domieszki upłynniające
Domieszki uplastyczniające i upłyn-
niające mieszankę betonową stanowią
najliczniejszą grupę modyfikatorów be-
tonu. Środki uplastyczniające pozwa-
lają na zmniejszenie ilości wody zaro-
bowej o co najmniej 5%, natomiast
środki upłynniające, tzw. superplasty-
fikatory, pozwalają na zmniejszenie
ilości wody o więcej niż 12% (superpla-
styfikatory nowej generacji nawet po-
wyżej 30%). Stosowanie domieszek
upłynniających mieszankę betonową
może mieć różne skutki, korzystne
z technologicznego, użytkowego lub
ekonomicznego punktu widzenia (ry-
sunek 2).
Jako superplastyfikatory stosowane
są sulfonowane żywice melaminowo-
-formaldehydowe i naftalenowo-formal-
dehydowe, modyfikowane lignosulfo-
niany wapnia lub sodu i różne kopoli-
mery, np. kwasu metakrylowego z gliko-
lem polietylenowym. Domieszki upłyn-
niające nowej generacji są związkami
z grupy polikarboksylanów, kopolime-
rów kwasu akrylowego z akrylanami
oraz sieciowanych żywic akrylowych.
Zawartość [...]
więcej»
w zeszycie
MATERIAŁY BUDOWLANE 2010/10
|
|
|
|
|
|
» Modyfikacja betonu polimerami
|
|
Paweł Łukowski
Beton to "sztuczny kamień"; zgodnie z definicją podaną w normie
PN-EN 206-1 "Beton - właściwości, produkcja, układanie i kryteria
zgodności", jest to materiał powstały ze zmieszania cementu,
kruszywa grubego i drobnego, wody oraz ewentualnych domieszek
i dodatków, który uzyskuje swoje właściwości w wyniku hydratacji
cementu. Jeśli maksymalny rozmiar ziaren kruszywa nie przekracza
2 mm, mówimy o zaprawie.
Beton cementowy jest najważniejszym materiałem stosowanym
do wznoszenia obiektów budowlanych. Jest też najczęściej stosowanym
(ok. 6 mld m3 rocznie) materiałem spośród wytwarzanych
przez człowieka [1]. Beton zawdzięcza swoją pozycję dużej wytrzymałości
na ściskanie przy względnie niskim koszcie materiałowym.
Do wad betonów i zapraw cementowych, ograniczających
ich użyteczność, można zaliczyć małą wytrzymałość na rozciąganie
w stosunku do wytrzymałości na ściskanie, kruchość oraz brak odporności
na wiele czynników zewnętrznych. W stanie niezwiązanym
- mieszanki betonowej - bardzo często występuje potrzeba
odpowiedniego dostosowania konsystencji. Poprawa właściwości
betonu jest możliwa przez modyfikację materiałową [2]. Do szczególnie
efektywnych modyfikatorów należą polimery, które mogą
być wprowadzane do betonu jako domieszki lub dodatki, mogą też
całkowicie zastępować spoiwo cementowe.
Budownictwo jest w tej chwili drugim, po przemyśle opakowań,
konsumentem polimerów (rys. 1). W perspektywie 10-15 lat może
jednak znaleźć się na pierwszym miejscu [3]. Polimery mają 1%
(masowo) udziału w europejskim rynku materiałów budowlanych.
Udział ten przekłada się jednak na ponad 10% udziału w obrotach
finansowych [4]. Wynika to z faktu, że polimer ma zazwyczaj
znaczny udział w kształtowaniu cech materiału przy względnie
małej zawartości. Polimery wprowadzane do zapraw i betonów
stanowią około 10% zużywanych w budownictwie polimerów, co
oznacza roczne zużycie w Europie przekraczające 500 000 ton.
W artykule omówiono zastosowanie polimer[...]
więcej»
w zeszycie
INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/2
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Strona 1
Następna strona »
|
Twój Profil
Twój koszyk
