|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Formy płynne anionowych barwników bezpośrednich do papieru
|
|
KAZIMIERZ BLUS 
Światowy przemysł papierniczy coraz częściej przestawia produkcję
papierów na barwne wyroby wytwarzane z dodatkiem mas
wysokowydajnych i makulatury (1-8). Produkcja takich wyrobów
jest tańsza, a ponadto barwa nie męczy wzroku, jednocześnie
go przyciągając. Procesy barwienia papieru są zintegrowane
z produkcją papieru. Do masy papierniczej dodawane są substancje
barwiące. W nowoczesnych, sterowanych komputerowo
technologiach produkcji papieru dozowanie barwników odbywa
się automatycznie na zasadzie sprzężenia zwrotnego: dozowanie
barwnika, pomiar barwy, korekta barwy w zamkniętym obiegu
wód produkcyjnych. Do tego typu operacji stosuje się głównie
formy płynne barwników (9), które ułatwiają ilościowe dozowanie
barwnika w sposób ciągły oraz nie pylą, dzięki czemu nie
zanieczyszczają otoczenia.
W przypadku form płynnych barwników podstawowym problemem
jest otrzymanie ich roztworów o wysokich stężeniach,
stabilnych w zmiennych warunkach klimatycznych oraz podczas
magazynowania. Dla stężonych roztworów barwników niekorzystne
są wielokrotne zmiany temperatury, które wpływają na
wytrącanie się barwników z roztworów. Do barwienia papieru
stosuje się głównie barwniki bezpośrednie anionowe i kationowe
(9). Do przygotowania form płynnych anionowych barwników
bezpośrednich stosuje się wodne roztwory rozpuszczalników
organicznych mieszających się z wodą, tj. etanol, glikole, etery
glikoli, tetrametylomocznik. Anionowe barwniki bezpośrednie,
używane do sporządzania form płynnych, są odsalane, a ich
kationy sodowe zastępowane przez inne kationy, dające większą
stabilność w wodnych i wodno-rozpuszczalnikowych roztworach.
Dla barwników anionowych są to kationy litowe lub amoniowe,
charakteryzujące się dodatkowo wyższą rozpuszczalnością
w porównaniu do ich soli sodowych. W przypadku kationowych
barwników bezpośrednich aniony chlorkowe zastępowane są
głównie przez aniony octanowe lub przez aniony mrówczanowe.
Aniony octanowe zwiększają rozpusz[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD PAPIERNICZY 2010/8
|
|
|
» Brunaty do skóry zawierające dwa układy chromoforowe: azowy i nitrowy
|
|
Kazimierz Blus
Skóra od najdawniejszych czasów używana była jako odzież,
posłanie, obuwie. Wraz z postępem technologicznym wzrosło znaczenia
wyrobów z tego surowca, który m.in. znalazł zastosowanie
w produkcji różnego rodzaju obić tapicerskich oraz nowoczesnej
galanterii skórzanej. Dla uzyskania odpowiednich walorów estetyczno-
użytkowych wyprawione skóry poddaje się procesowi
barwienia, natłuszczania, zmiękczania, wygładzania oraz nabłyszczania
powierzchni lica [1, 2]. Najbardziej pożądane przez
konsumentów są skóry barwione na kolor brunatny i czarny [3, 5].
Większość brunatów są pochodnymi 1,3-dihydroksybenzenu (rezorcyny).
Na rezorcynę można sprzęgać dwukrotnie w środowisku
słabo kwaśnym lub trzykrotnie w środowisku alkalicznym. Analiza
chromatograficzna wykazała, że stosując jeden składnik czynny
i sprzęgając na rezorcynę dwukrotnie otrzymuje się mieszaninę
dwóch związków izomerycznych [3]. Brunaty pochodne rezorcyny
należą do grupy barwników kwasowo-bezpośrednich o masach
cząsteczkowych zbliżonych do barwników bezpośrednich, a właściwościach
zbliżonych do barwników kwasowych. Najbardziej
rozpowszechnionym sposobem barwienia skór jest barwienie
kąpielowe prowadzone w bębnach obrotowych. Procesy barwienia
są złożone i przebiegają w trzech etapach [4]. W pierwszym etapie
aniony barwnika są przyciągane przez grupy amoniowe skóry.
Szybkość barwienia zależy od ładunku powierzchniowego włókien
skóry ( pH procesu barwienia). W drugim etapie barwniki tworzą
z kolagenem wiązania: wodorowe, van der Waalsa, hydrofobowe
oraz następują reakcje kompleksowania barwników atomami
chromu skór garbowanych solami chromu. Utworzone wiązania
pomiędzy barwnikiem a kolagenem decydują o właściwościach
wybarwień. W ostatnim etapie, zachodzącym podczas suszenia
skór wybarwionych, barwniki dodatkowo tworzą ze skórą wiązania
hydrofobowe [4].
W dalszym ciągu poszukiwane są tanie, o dużej wydajności
kolorystycznej brunaty służące do barwienia skór. Tematem
pracy b[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD WŁÓKIENNICZY - WŁÓKNO, ODZIEŻ, SKÓRA 2010/9
|
|
|
» Anionowe czernie i brunaty do skóry pochodne kwasu 4-amino-2' nitrodifenyloamino-4'-sulfonowego
|
|
Kazimierz Blus
Anionic blacks and browns for leather derivatives of 4-amino-2’-nitrodiphenylamino-
4’-sulphonic acid
A series of brown and black disazo dyes, derived from 4-amino-2’-
nitrodiphenylamino-4’-sulphonic acid as diazo component have been
synthesized. The dyes have been used for dyeing leather apply bath metod.
The dyeings of leather have good fastness for dry and wet rubbing, alkaline
perspiration and light.
Skóra jest organiczną heterogeniczną substancją, składającą
się z tkanki włóknistej złożonej głównie z włókien kolagenowych
przeplatających się wzajemnie. Cząsteczkę kalogenu stanowią
trzy spiralnie skręcone łańcuchy polipeptydowe zbudowane z 18
różnych aminokwasów. Pomiędzy łańcuchami polipeptydowymi
występują wiązania jonowe, wodorowe, hydrofobowe i kowalencyjne
tzw. poprzeczne wiązania estrowe i peptydowe.
Surowe skóry zwierzęce posiadają niewielką wytrzymałość
mechaniczną oraz słabą odporność na czynniki biologiczne i chemiczne.
W celu poprawy odporności użytkowych skóry poddaje
się ją procesom garbowania. Procesy garbowania polegają na
wprowadzeniu do tkanki skóry odpowiedniej ilości związków
sieciujących włókna kolagenowe.
Do garbowania skór stosuje się: związki mineralne tj. zasadowe
sole metali chromu, glinu, żelaza, cyrkonu, garbniki roślinne będące
związkami pochodzenia roślinnego oraz garbniki syntetyczne.
Właściwości mechaniczne, chemiczne i sorpcyjne garbowanej
skóry zależą od rodzaju i ilości użytych garbników oraz sposobu
wprowadzenia na skórę. Dopiero tak przygotowana skóra służy do
wyrobu butów, mebli pokrytych skórą, torebek, galanterii skórzanej,
ubrań, rękawiczek, itp. Dla uzyskania odpowiednich walorów
estetyczno-użytkowych wyprawione skóry poddaje się procesowi
barwienia, natłuszczania, zmiękczania, nabłyszczania powierzchni
lica, wygładzania [1, 2]. Do barwienia skór stosuje się barwniki
z różnymi układami chromoforowymi: azowe, antrachinowe,
triarylometanowe, ftalocyjaninowe, o[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD WŁÓKIENNICZY - WŁÓKNO, ODZIEŻ, SKÓRA 2012/2
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
