profil Twój Profil
Kliknij, aby zalogować »
Jesteś odbiorcą prenumeraty plus
w wersji papierowej?

Oferujemy Ci dostęp do archiwalnych zeszytów prenumerowanych czasopism w wersji elektronicznej
AKTYWACJA DOSTĘPU! »

Twój koszyk
  Twój koszyk jest pusty

Czasowy dostęp?

zegar

To proste!

zobacz szczegóły
r e k l a m a
FAIL (the browser should render some flash content, not this).

ZAMÓW EZEMPLARZ PAPIEROWY!

baza zobacz szczegóły

Wyniki wyszukiwania

Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"GRZEGORZ MOŃKA"

» Umocnienie warstwy wierzchniej odlewów z żeliwa sferoidalnego ausferrytycznego poddanych kulowaniu

DAWID MYSZKA  IRENA POKORSKA  Grzegorz Mońka  
Mikrostrukturę osnowy żeliwa sferoidalnego ausferrytycznego (Austempered Ductile Iron - ADI) opisuje się zwykle jako mieszaninę płytkowego ferrytu i wysokowęglowego austenitu - ausferryt [1]. Wspomniany austenit nie jest jednak jednorodny. Jego poszczególne rodzaje w ADI można nazwać: austenitem nieprzemienionym, austenitem przemienionym stabilnym i przemienionym metastabilnym. Najmniej rozpoznanym z nich jest austenit metastabilny, którego temperatura MS znajduje się nieco poniżej 0°C. Jego obecność w strukturze ADI jest przyczyną problemów z obróbką skrawaniem [2]. Pod wpływem oddziaływania ostrza skrawającego austenit metastabilny ulega transformacji na martenzyt i tym samym powoduje szybkie zużycie narzędzia przy kolejnych przejściach. Zjawisko to jest charakterystyczne dla efektu TRIP (Tranformation Induced Plasticity). Efekt TRIP w żeliwie sferoidalnym ausferrytycznym opisywano już od roku 1996 [3], jednak do tej pory nie rozpowszechniono jego związku z właściwościami żeliwa. Jeżeli jednak przemianę austenitu w martenzyt pod wpływem oddziaływania naprężeń i odkształcenia poddać dokładnej analizie, może okazać się, że będzie ona znacząco wpływać na większość z unikatowych właściwości ADI - umacniać powierzchnię poddaną ścieraniu, zwiększać wytrzymałość zmęczeniową, czy choćby zapewniać doskonałe połączenie wytrzymałości i plastyczności porównywalne Z wieloma gatunkami stali [4÷6]. Efekt TRIP jest zatem niezwykle interesujący z punktu widzenia uzyskiwania najkorzystniejszych właściwości ADI. Musi być również kontrolowany, aby maksymalnie go wykorzystać. Przykładem jest prezentowana w ar[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/4


 

» Możliwości umacniania warstw azotowanych metodą dynamicznej powierzchniowej obróbki plastycznej

ALEKSANDER NAKONIECZNY  JAN TACIKOWSKi  IRENA POKORSKA  GRZEGORZ MOŃKA  
Kulowanie jest technologią szeroko stosowaną w praktyce przemysłowej w celu poprawy właściwości eksploatacyjnych części maszyn. Powszechnie znane są korzyści płynące z zastosowania dynamicznej powierzchniowej obróbki plastycznej - kulowania, takie jak: wzrost wytrzymałości zmęczeniowej, wytrzymałości stykowej i odporności na korozję naprężeniową. Wykorzystanie technologii kulowania dla umacni[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2008/6


 

» Azotowanie gazowe stali stopowych z i bez przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza

Jerzy Michalski  Jan Tacikowski  Piotr Wach  Jerzy Ratajski  Grzegorz Mońka  Aleksander Nakonieczny  
Artykuł poświęcono zagadnieniom wytwarzania warstw azotowanych na konstrukcyjnych stalach stopowych 40HM i 38HMJ (4140 i N135M wg ASTM) z przypowierzchniową warstwą azotków żelaza o różnym składzie fazowym, bądź bez tej warstwy, przeznaczonych na części maszyn, urządzeń i pojazdów o narażonych na korozję, zużycie tribologiczne i zmęczeniowe. Zamierzeniem podjętych badań było opracowanie technologii azotowania, umożliwiających wytwarzanie trzech rodzajów warstw azotowanych: - z warstwą azotków żelaza o strukturze ε + (ε + γ′wydz), porowatą w zewnętrznej strefie, co umożliwia jej impregnowanie preparatem inhibitorowym, - ze zwartą warstwą azotków żelaza o strukturze ε + γ′wydz z ograniczoną do minimum strefą porowatą przy powierzchni (≤2,5 μm), - bez warstwy azotków żelaza. Dwa pierwsze warianty warstw azotowanych mogą być zastosowane na części maszyn eksploatowane w warunkach narażeń korozyjnych i tribologicznych. Powinny mieć dużą twardość i odpowiednią grubość przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza. Trzeci wariant warstwy azotowanej może być zastosowany na części maszyn eksploatowane w warunkach zmęczeniowych. Warstwy te powinny mieć dużą twardość i odpowiednią grubość efektywną warstwy azotowanej. Warstwy azotowane z warstwą azotków żelaza powinny odznaczać się również ograniczoną grubością tej ostatniej ze względu na wąskie tolerancje wymiarowe dokładnych części, dla których są przeznaczone. Powinny także spełniać wymagania odnośnie odporności na korozję. Należy podkreślić, że azotowaniu antykorozyjnemu konstrukcyjnych stali stopowych, poświęcone jest dużo mniej publikacji niż stalom węglowym. Brak jest zwłaszcza szerszych danych o wytwarzaniu na tych stalach cienkich, ale odpornych na korozję warstw azotków żelaza [1÷5]. Podobnie tylko nieliczne wzmianki spotyka się na temat wytwarzania warstw azotowanych, bez przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza, na kons[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/4


 

 Strona 1 
r e k l a m a
FAIL (the browser should render some flash content, not this).