» Właściwości ochronne i pasywujące amorficznych pokryć antyrefleksyjnych na krzemowe ogniwa słoneczne
|
|
BARBARA SWATOWSKA  STANISŁAWA KLUSKA SŁAWOMIR ZIMOWSKI
Krzem jako materiał bardzo kruchy, zwłaszcza przy grubości
jaką posiada w ogniwach słonecznych - mniej niż 300
μm - dość łatwo ulega uszkodzeniom mechanicznym. Ogniwa
są cienkimi i kruchymi płytkami połączonymi delikatnymi
paskami metalu. Standardowo na powierzchnię ogniw
nanosi się cienką warstwę, której zasadnicze zadanie polega
na tym, że ma minimalizować odbicie światła od jego
powierzchni. Warstwa antyrefleksyjna posiada grubość poniżej
100 nm, ale mimo to może również stanowić zabezpieczenie
powierzchni ogniwa. W procesie technologicznym
produkcji paneli, na etapie laminowania ogniw, ochronną
rolę bezpośrednio przejmuje już folia [1]. Potem od frontu
ogniwa dodatkowo zabezpieczone są twardą płytą szklaną.
Jednakże zanim ogniwa zostaną zalaminowane, istotne jest,
aby uszkodzenia ich powierzchni były jak najmniejsze. Cały
proces produkcji ogniw i paneli musi to uwzględniać i cechować
się dużą czułością i precyzją. Wszelkie rysy, zadrapania
czy mikropęknięcia mogą skutkować upływami prądu. Te
wszystkie niedoskonałości materiałowe mogą mieć jeszcze
większe, niekorzystne znaczenie w podwyższonych temperaturach,
w jakich często pracują ogniwa. Wiąże się to ze
spadkiem sprawności pojedynczego ogniwa, a tym samym
ze zmniejszeniem całkowitej sprawności modułu, ze względu
na szeregowe połączenie ogniw w nim. Straty, wynikające
ze zniszczenia materiału, są z góry wpisane w technologię
produkcji ogniw. Nie oznacza to jednak, że nie można
ich minimalizować. Odpowiednio dobrany skład chemiczny
warstw antyrefleksyjnych, może stać się ich dodatkowym
atutem, a powierzchnia ogniw słonecznych będzie dodatkowo
wzmocniona.
Autorzy pracy wybrali do nanoszenia amorficznych warstw
antyreflek[...]
więcej»
w zeszycie
ELEKTRONIKA - KONSTRUKCJE, TECHNOLOGIE, ZASTOSOWANIA 2011/4
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Powłoki (Cr,Si)N/TiN na wieloostrzowych płytkach tokarskich z węglików spiekanych
|
|
MAREK DĄBROWSKI JERZY MORGIEL JUSTYNA GRZONKA RYSZARD MANIA SŁAWOMIR ZIMOWSKI
Badania nad otrzymywaniem nowych powłok użytkowych, takich
jak (Cr,Si)N/TiN [1-3] są prowadzone w dwóch kierunkach.
Jednym jest poznanie mechanizmu powstawania
warstw, drugim - prawidłowa i rzetelna ocena ich wartości
użytkowych. W pracy [1] przedstawiono wyniki testu pracą
wieloostrzowych płytek frezarskich z powłoką (Cr,Si)N/TiN.
W niniejszej publikacji prezentowane są wyniki testów przeprowadzanych
w rzeczywistych warunkach eksploatacji
4-ostrzowych płytek tokarskich SPKN 1203EDR - węglików
gatunku SM25T/P25.
Nanoszenie powłok
Badana powłoka składała się z dwóch warstw, podłożowej
i wierzchniej. Warstwę podłożową z azotku tytanu nanoszono
techniką łukową. Proces ten składał się z trzech etapów.
W pierwszym, podłoża podlegały trawieniu jonami azotu, zaś
w drugim - jonami t[...]
więcej»
w zeszycie
ELEKTRONIKA - KONSTRUKCJE, TECHNOLOGIE, ZASTOSOWANIA 2009/9
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Modyfikacja właściwości polimerów metodą PACVD
|
|
Stanisława Jonas Katarzyna TKACZ-Śmiech ANNA MAŁEK JADWIGA KONEFAŁ STANISŁAWA KLUSKA SŁawomir zimowski Marcin kot tomasz borowski tadeusz wierzchoń
Polimery stanowią obecnie szeroką rodzinę materiałów, które w odróżnieniu
od metali i ceramiki są lżejsze, łatwiejsze do otrzymania
i formowania oraz są stosunkowo tanie. Obok opakowań i butelek
codziennego użytku stanowią ważny filar nowoczesnego przemysłu
m.in. w budownictwie jako materiał konstrukcyjny, motoryzacji,
opto- i elektronice, optyce, kosmetyce i medycynie. W wielu
przypadkach ich stosowanie jest jednak ograniczone ze względu
na niewystarczające właściwości powierzchniowe, głównie małą
odporność na ścieranie i zużycie. Wiadomo jednak, że zużycie materiału
zaczyna się na jego powierzchni, a więc uzasadnione jest jej
modyfikowanie przez osadzanie warstw o odpowiednio zaprojektowanym
składzie chemicznym i budowie. Zasadniczym problemem
technologicznym jest otrzymanie warstw dobrze przyczepnych do
podłoża bez konieczności stosowania wysokiej temperatury. Polimery
charakteryzują się bowiem małą jednostkową energią powierzchniową
(γsg) wynikającą z obojętności chemicznej.
Metoda chemicznego osadzania z fazy gazowej ze wspomaganiem
plazmowym jest jedną z najbardziej użytecznych metod osadzania
warstw w przypadku tworzyw polimerowych. Przez trawienie
jonowe można wytworzyć w warunkach in situ powierzchnię
międzyfazową powodującą poprawę adhezji warstwy do podłoża
[1, 2]. Ponadto metoda ta umożliwia otrzymywanie warstw wysokotopliwych
związków nawet w temperaturze pokojowej.
Dla wielu specyficznych zastosowań niezwykle ważny jest odpowiedni
dobór składu chemicznego warstw. W odniesieniu do zastosowań
w medycynie do tej pory najwięcej uwagi poświęcono
otrzymywaniu i badaniom właściwości warstw węglowych o różnorodnej
strukturze, również dotowanych innymi pierwiastkami,
najczęściej azotem lub krzemem [2÷7]. Zwraca się uwagę na dobre
właściwości tribologiczne i dużą biozgodność warstw węglowych.
Jednak bardzo często okazuje się, że warstwy diamentopodobne
a-C:H są słabo przyczepne do podłoża oraz ulegają spękaniu
i odp[...]
więcej»
w zeszycie
INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/4
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
