|
|
|
|
|
|
» Naziemne i satelitarne systemy radionawigacyjne wczoraj, dziś, jutro
|
|
Jacek JANUSZEWSKI 
Od zarania dziejów pozycja obiektu, zarówno przemieszczającego
się, jak i stacjonarnego, była określana za pomocą metod klasycznych,
takich jak pomiary ciał niebieskich, namiary optyczne. Odkrycie
fal radiowych umożliwiło opracowanie nowych metod -
naziemnych systemów radionawigacyjnych, zwanych dalej NSRN
oraz nawigacyjnych systemów satelitarnych, zwanych dalej NSS.
Oile NSRN wykorzystywane były przez użytkowników na morzu i powietrzu,
to NSS również przez użytkowników lądowych.
NAZIEMNE SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE
W tabeli 1 zamieszczono wybrane parametry techniczno-ekploatacyjne
powszechnie wykorzystywanych NSRN, czyli systemu Decca
Navigator, obydwu odmian systemu Loran, czyli A i C, systemu
Omega i systemów lokalnych dużej dokładności, takich jak Hyper-
Fix, Rana, Toran, Tri[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE 2009/1
|
|
|
» Depesza nawigacyjna systemów satelitarnych obecnie i w przyszłości
|
|
Jacek JANUSZEWSKI
Wszystkie nawigacyjne systemy satelitarne (NSS), zarówno te już
funkcjonujące (GPS i GLONASS), jak i dopiero budowane (Galileo
i Compass), liczą trzy segmenty:
kosmiczny, obejmujący wszystkie satelity danego systemu, niezależnie
czy jest to w danym momencie satelita operacyjny czy też nie,
naziemny, obejmujący wszystkie stacje danego systemu zlokalizowane
na Ziemi, awszczególności jedną lub więcej stacji głównych
oraz stacje śledzące i korygujące,
użytkownika, czyli zbiór wszystkich odbiorników danego systemu.
Użytkownik określa swoją pozycję na podstawie sygnałów docierających
z satelitów do anteny jego odbiornika, dokonując przy tym
odpowiednich pomiarów. Sygnały emitowane przez satelity są modulowane
depeszą nawigacyjną, otrzymaną wcześniej ze stacji korygującej
segme[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE 2009/10
|
|
|
|
|
|
» Odbiorniki nawigacyjnych systemów satelitarnych część I
|
|
Jacek JANUSZEWSKI
Przełom pierwszej i drugiej dekady trzeciego tysiąclecia to
lata dynamicznego rozwoju i modernizacji zarówno nawigacyjnych
systemów satelitarnych (NSS), amerykańskiego GPS
i rosyjskiego GLONASS, jak i wspomagających je systemów
SBAS (Satellite Based Augmentation System), EGNOS, WAAS,
MSAS. Jednocześnie na etapie budowy znajdowały się dwa
kolejne NSS - Galileo i Compass, powstające odpowiednio
w Europie i Chinach. Rośnie też liczba różnego rodzaju stacji
referencyjnych NSS, transmitujących poprawki różnicowe. Z całą
pewnością można dzisiaj stwierdzić, że na świecie bardzo szybko
wzrasta liczba użytkowników wymienionych systemów,
a odbiorniki tych systemów można spotkać w środkach komunikacji
zbiorowej i indywidualnej, w telefonach komórkowych,
w pomiarach geodezyjnych, synchronizacji sieci telekomunikacyjnych
i komputerowych, leśnictwie i ochronie środowiska itp.
Dla użytkowników dostępnych jest już kilka tysięcy różnego
rodzaju odbiorników NSS ponad stu producentów. W artykule
będzie scharakteryzowany rynek tychże odbiorników i ich najważniejsze
parametry techniczno-eksploatacyjne. Dalej zostanie
przeprowadzona analiza porównawcza wybranych modeli
odbiorników stacjonarnych, przenośnych i pracujących w odmianie
różnicowej.
SEGMENT UŻYTKOWNIKA,
PODZIAŁ I PARAMETRY
ODBIORNIKÓW
W każdym nawigacyjnym systemie satelitarnym (NSS) można
wyróżnić trzy segmenty:
okosmiczny, który tworzą wszystkie satelity danego systemu,
zarówno te operacyjne, jak i nie,
onaziemny, który tworzy sieć stacji naziemnych,
oużytkowników, który tworzy zbiór wszystkich posiadanych
przez nich odbiorników.
Podział odbiorników
Zasada działania nawigacyjnych systemów satelitarnych
(NSS) i wspomagających je systemów satelitarnych (SBAS),
charakterystyka sygnałów emitowanych przez satelity poszczególnych
systemów oraz treść depeszy nawigacyjnej zostały
opisane w [4], [5], [6] i [7].
Wszystkich użytkowników NSS i SBAS można podzielić
[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE 2010/7
|
|
|
» Odbiorniki nawigacyjnych systemów satelitarnych Część II
|
|
Jacek JANUSZEWSKI
Przełom pierwszej i drugiej dekady trzeciego tysiąclecia to lata
dynamicznego rozwoju i modernizacji zarówno nawigacyjnych
systemów satelitarnych (NSS), w szczególności amerykańskiego
GPS i rosyjskiego GLONASS, jak i systemów je wspomagających
SBAS (Satellite Based Augmentation System), EGNOS,
WAAS i MSAS. Jednocześnie na etapie budowy znajdowały się
dwa kolejne NSS - Galileo i Compass, powstające odpowiednio
w Europie i Chinach. Rośnie też liczba różnego rodzaju stacji
referencyjnych NSS transmitujących poprawki różnicowe. Z całą
pewnością można dzisiaj stwierdzić, że na świecie bardzo szybko
wzrasta liczba użytkowników tych systemów. Odbiorniki owych
systemów można spotkać w środkach komunikacji zbiorowej
i indywidualnej, w telefonach komórkowych, w pomiarach geodezyjnych,
synchronizacji sieci telekomunikacyjnych i komputerowych,
leśnictwie i ochronie środowiska i wielu innych sektorach
gospodarki. Dla użytkowników jest dostępnych już kilka tysięcy
różnego rodzaju odbiorników NSS przeszło stu producentów.
W pierwszej części publikacji1) scharakteryzowano rynek tych
odbiorników i ich najważniejsze parametry techniczno-eksploatacyjne.
W niniejszej, drugiej części przeprowadzono natomiast
analizę porównawczą wybranych modeli odbiorników stacjonarnych,
zintegrowanych, pracujących w odmianie różnicowej oraz
przenośnych.
ODBIORNIKI STACJONARNE
SYSTEMU GPS
W pierwszych latach funkcjonowania systemu GPS na rynku
dominowały odbiorniki stacjonarne, przeznaczone przede wszystkim
dla użytkowników morskich. Z upływem lat, wraz z rozbudową
samego systemu oraz znaczącym rozszerzaniem się grona
jego użytkowników, udział procentowy tychże odbiorników
wprawdzie się zmniejszył, i to znacząco, nadal jednak znajdują
one wielu nabywców. W tabeli 1 zestawiono 13 najważniejszych
parametrów techniczno-eksploatacyjnych pięciu wybranych
odbiorników stacjonarnych systemu GPS, wykorzystujących w procesie
określania pozycji użytkownika sygnały z sate[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE 2010/10
|
|
|
» Anteny nadawcze i odbiorcze naziemnych i satelitarnych systemów nawigacyjnych
|
|
Jacek JANUSZEWSKI
Już niemal od 70 lat pozycja różnego rodzaju obiektów, zarówno
tych przemieszczających się, jak i stacjonarnych, jest określana za
pomocą naziemnych systemów radionawigacyjnych (NSRN), a od przeszło
30 lat również i nawigacyjnych systemów satelitarnych (NSS) [6],
[8]. Zasada działania wszystkich tych systemów opiera się na wykorzystaniu
właściwości propagacyjnych fal radiowych, od mikrofal (NSS) po
fale bardzo długie (NSRN). W każdym przypadku użytkownik ma do czynienia
z odbiornikiem wyposażonym w odpowiednią antenę, do której
docierają sygnały ze stacji naziemnych lub/i satelitów. Emisja sygnałów
z owych stacji i satelitów odbywa się za pośrednictwem odpowiednio
dobranych anten, których parametry są uzależnione między innymi od
częstotliwości sygnału. Omówmy kolejno anteny nadawcze NSRN i NSS
oraz odbiorcze tychże systemów, będące integralną częścią odbiorników
użytkowników. Anteny można zdefiniować jako element urządzenia
radiotechnicznego wykorzystywanego do wypromieniowywania lub
odbierania energii elektromagnetycznej w postaci fal radiowych.
ANTENY NADAWCZE
NAZIEMNYCH SYSTEMÓW
RADIONAWIGACYJNYCH
Jeszcze do niedawna, bo do połowy lat dziewięćdziesiątych minionego
wieku, pozycja użytkowników morskich i lotniczych na całym
świecie była określana przede wszystkim za pomocą takich systemów
NSRN, jak Decca Navigator, Omega i Loran C [2], [6], [8]. Żadnej
jednak z przeszło 100 stacji nadawczych emitujących sygnały na falach
długich i bardzo długich nie zlokalizowano na terenie Polski ani innego
wówczas istniejącego państwa socjalistycznego. Możliwość korzystania
z NSS i ich zalety doprowadziły do tego, że obecnie (rok 2011) jedynym
systemem naziemnym w pełni operacyjnym jest Loran C [9] i [10].
Jednak ze względu na to, że wszystkie trzy wymienione systemy NSRN
z powodzeniem funkcjonowały przez kilkadziesiąt lat, a anteny ich stacji
o wysokości 200 metrów i większej były właściwie jedynymi antenami tej
wielkości wykorzystywanym[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE 2011/7
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
