|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Globalne działania na rzecz ochrony środowiska
|
|
Anna HRABAL 
Problemy rozwoju i przemian
świata dokonujące się w coraz
szybszym tempie i obejmujące
wszystkie dziedziny życia, powodujące
często trudne do przewidzenia
następstwa działalności ludzkiej, wymagają
coraz intensywniejszej koordynacji
(interakcji) rodzaju i czasu przemian obrazu
Ziemi, dokonujących się za sprawą
człowieka.
Oczywiście głównym źródłem zmian
są procesy ekonomiczne, przybierające
charakter globalny w coraz bardziej widoczny
sposób. Rozwój ekonomiczny
świata wskazuje jednoznacznie na konieczność
integracji krajów i kontynentów
nie tylko w sferze bezpośredniej wymiany
towarów i usług, ale przede wszystkim
- ustalenia kierunków rozwoju nauki
i techniki jako czynników warunkujących
przemiany ekonomiczne, cywilizacyjne
i społeczne.
Przekazywanie rosnących zasobów
informacji (wiedzy) umożliwiają coraz
doskonalsze metody ich komunikowania,
stwarzające coraz bardziej malejące ograniczenia
w czasie i przestrzeni.
Istotnym czynnikiem inspirującym
rozwój cywilizacyjnych przemian jest rosnąca
liczba mieszkańców Ziemi. Wzrost
liczby użytkowników zasobów środowiska,
a także zmiany zakresu i poziomu ich
potrzeb indywidualnych i społecznych,
wymagają coraz intensywniejszych działań
gospodarczych, naukowych i coraz
sprawniejszej organizacji - pozwalających
na zaspokojenie owych zmieniających się
nie tylko potrzeb podstawowych, ale również
wymagań i aspiracji.
Procesy rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego
współczesnej globalnej społeczności,
sprzyjające niewątpliwie integracji
narodów i kontynentów - niosą też
niebezpieczeństwa i zagrożenia, których
ofi arą coraz szybciej i w coraz większym
stopniu stają się naturalne zasoby planety.
zwalał ocenić skalę zniszczeń i zagrożeń
stanowiących podstawę dla opracowania
zasad polityki jego naprawy.
Raport obejmował następujące zagadnienia:
strukturę organów administracyjnych
ochrony środowiska, zanieczyszczenie
wó[...]
więcej»
w zeszycie
AURA 2010/5
|
|
|
» Dokąd zmierza planowanie przestrzenne Polski
|
|
Anna HRABAL
Dyskusje - bezpośrednie i medialne,
toczące się w ostatnich
latach w środowisku planistów
przestrzennych (urbanistów),
architektów, i na forum społecznym, o różnorodnych
aspektach planowania przestrzennego,
a głównie pogarszającego się
obrazu ładu przestrzennego kraju i stanu
podstaw prawnych regulujących zasady
kształtowania przestrzeni - nie napawają
optymizmem.
Brak pozytywnych odczuć jest efektem
realizacyjnych działań w gospodarowaniu
przestrzenią - bo te się łatwo zauważa,
i dyskusji w środowiskach profesjonalistów.
Znaczna ich część jest poświęcona sprawom
towarzyszącym właściwym działaniom planistycznym,
a mianowicie: metodom organizowania
przetargów na prace planistyczne,
krytyce uczestników przetargów z uwagi na
proponowane przez nich dumpingowe wyceny
opracowań i istnieniu konkurencji. Innymi
torami przebiegają dyskusje na tematy
merytoryczne, tj. dyskusje nad okolicznościami
przemian gospodarczo-społecznych
i związanymi z tym bezpośrednio kierunkami
przemian w kształtowaniu przestrzeni
kraju. Niekiedy można odnieść wrażenie, iż
zagadnienia organizacyjne, poprzedzające
działania merytoryczne, są ważniejsze niż
wyznaczanie perspektyw rozwoju przestrzennego
w warunkach szybkich przemian
tych czynników i aspektów rozwoju
kraju, którym powinien odpowiadać system
kształtowania przestrzeni.
W tej sytuacji wydaje się celowe krótkie
przypomnienie, czym było planowanie
przestrzenne, a zwłaszcza urbanistyka,
w przeszłości. Planowanie przestrzenne
w Polsce ma wielowiekową tradycję, natomiast
nadanie mu rangi sztuki nastąpiło
w okresie renesansu, gdy zaczęły powstawać
teoretyczne modele miast, koncepcje
"miast idealnych". Celem prac nad tego
typu modelami były próby optymalnej
dyspozycji funkcji miasta i odpowiadających
im obszarów odpowiednich do tych
funkcji. Próby tego rodzaju podejmował
m.in. Leonardo da Vinci.
Znacznie intensywniejszy rozwój sztuki
planowania przestrzennego, a zwłaszcza
kie asp[...]
więcej»
w zeszycie
AURA 2010/8
|
|
|
» Planowanie przestrzenne a prawo własności
|
|
Anna HRABAL
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym z 27
marca 2003 r. zawiera m.in.
zapis o możliwościach i trybie
zmian w obowiązujących dokumentach,
jakimi są miejscowe plany zagospodarowania
przestrzennego, a także studia uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania
przestrzennego, sporządzane dla jednostek
administracyjnych - miast, gmin wiejskich
bądź ich zespołów.
Art. 27 tej ustawy stanowi: "Zmiana
studium lub planu miejscowego następuje
w takim trybie, w jakim są one uchwalane".
Oznacza to, iż zmiany obowiązującego
planu bądź studium uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego
przechodzą analogiczną procedurę,
jak przygotowanie podstawowych
wersji. Procedura ta obowiązuje w przypadkach
pojedynczych działek i całych
jednostek administracyjnych.
Również w przypadku zmiany studium
uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
przestrzennego sposób zmiany powinien
być zgodny z trybem ustalonym ustawą.
Ze względu na to, iż dla przedstawionych
tutaj rozważań istotniejsze są następstwa
zmiany miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego niż zmiany
studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
przestrzennego, tempo zaś
i zakres wpływu zmian planów na stan
zagospodarowania przestrzeni dokonują
się w bardziej bezpośredni i szczegółowy
sposób - koncentruję się tu na zmianach
miejscowych planów i szczególnie wyrazistych
konsekwencji tych zmian.
Obserwacje zmian pochodzą głównie
z Polski południowej, rejonu stanowiącego
przykład szczególnie intensywnych
przemian pod względem tempa i funkcjonalno-
przestrzennych następstw wymienionych
działań. Miejscowe plany
zagospodarowania przestrzennego południowej
Polski w znacznej mierze zostały
opracowane w ostatnich kilku latach, inne
są nadal opracowywane, zgodnie z zapisami
ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym z marca 2003.
Analiza terminów uchwalania planów
wykazuje charakterystyczne zjawiska
[...]
więcej»
w zeszycie
AURA 2011/7
|
|
|
» Program rozwoju mieszkalnictwa Wiednia
|
|
Anna HRABAL
Wśród wielu charakterystycznych
cech stolicy
Austrii, z którymi jest od
dawna identyfi kowana,
obecnie pojawiły się całkowicie nowe,
które doprowadziły do zajęcia przez miasto
czołowej pozycji wśród metropolii
świata. Wiedeń zajmuje tę pozycję pod
względem liczby, jakości i efektywności
programów obejmujących metody rozwiązywania
głównych problemów rozwoju,
a w tym wzrostu liczby mieszkańców,
mieszkalnictwa, komunikacji i transportu,
sfery produkcji - przemysłu i różnych
rodzajów przedsiębiorczości, rolnictwa
i ochrony środowiska.
Metody rozwiązywania tych problemów
rozwoju miasta opracowywane
przez środowisko naukowe Wiednia,
których skuteczność została sprawdzona
i potwierdzona w ostatnim trzydziestoleciu
- zasługują na bliższe zapoznanie się
z nimi i analizę możliwości ich wykorzystania
w intensywnej urbanizacji innych
rejonów Europy i świata.
Urbanizacja nasila się ilościowo i jakościowo:
obecnie ponad połowa ludności
świata mieszka w miastach. Postępująca
coraz szybciej urbanizacja powoduje
oczywiście potęgowanie się problemów funkcjonowania miast. Wzrost liczby ich
mieszkańców powoduje narastanie problemów
mieszkalnictwa, powiązań transportu
i komunikacji, różnych dziedzin produkcji
i środowiska, w tym również sposobów
gospodarowania terenami otwartymi, zielenią
w makro- i mikroskali.
Szybko rosnąca liczba mieszkańców
miast spowodowała, iż Organizacja Narodów
Zjednoczonych zapoczątkowała
w 1970 r. akcję pod hasłem UN HABITAT.
Celem jej było monitorowanie rozwoju
urbanizacji w skali świata i organizacja
międzynarodowych działań na rzecz rozwiązywania
narastających problemów.
Zainicjowano opracowywanie programów
zawierających plany działań na
rzecz określenia strategii rozwoju głównych
elementów kształtowania miasta.
Programy te są oceniane i klasyfi kowane
według określonych kryteriów: innowacyjne
programy są dokumentowane , gromadzone
i klasyfi kowane przez międzynarodowy
zespół ekspertów.
Spośród [...]
więcej»
w zeszycie
AURA 2011/11
|
|
|
» Wiedeń: światowe centrum programów ochrony środowiska obszarów zurbanizowanych
|
|
Anna HRABAL
Wśród wielu miast Europy
o szczególnym znaczeniu
w skali globalnej, Wiedeń
jest wyjątkowy. Złożyły się
na to czynniki geopolityczne i gospodarcze,
których pochodnymi stały się różnorodne
funkcje nauki i kultury, w wielostronnym
ich znaczeniu i wymiarze.
Metropolia Habsburgów wnet zaczęła
pełnić międzynarodowe funkcje, m.in.
począwszy od XVIII w. Wiedeń stał się
muzyczną stolicą Europy. Ponadto miasto
zwiększało swoje znaczenie jako ośrodek
międzynarodowych kontaktów politycznych,
gospodarczych i kulturalnych.
Istotne w dalszym rozwoju miasta po
upadku cesarstwa, poza zachowaniem
wyjątkowego charakteru ośrodka tradycji
historycznych, są w ostatnich dziesięcioleciach
nowe kierunki rozwoju. Na światowej
liście sposród 215 miast Wiedeń
zajmuje I miejsce w Europie, a III w skali
globalnej jako najsprawniej zarządzane
i najbardziej bezpieczne dla mieszkańców.
Ponadto oceniono je jako miasto
o najwyższych standardach życia (oceny
pochodzą z 2009 roku).
O współczesnej roli Wiednia świadczy
m.in. i to, że mają tu siedziby ważne
agendy Organizacji Narodów Zjednoczonych
- Międzynarodowa Agencja Energii
Atomowej (IAEA) oraz Organizacja
NZ ds. Rozwoju Przemysłu (UNIDO).
Ponadto mają tutaj siedziby międzynarodowe
instytucje, koordynujące prace
naukowe różnych dziedzin, instytucje gospodarcze
i kulturalne, m.in. Organizacja
Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie
(OBWE) czy Organizacja Krajów Eksportujących
Ropę Naftową (OPEC). Każdego
roku odbywa się w Wiedniu 200-250
konferencji międzynarodowych. Również
tutaj - w muzycznej stolicy Europy (teatry
operowe, sale koncertowe, obiekty
sakralne) - odbywa się średnio ok. 1000
koncertów rocznie, w których uczestniczy
ok. 500 000 słuchaczy. Tradycje historii,
zabytki i atrakcje kulturalne o najwyższym
poziomie inspirują rozwój turystyki;
liczba turystów przekracza 5 mln rocznie.
Na szczególną uwagę zasługują drogi
i metody zapoczątkowane i realizowane
przez władze miasta, które [...]
więcej»
w zeszycie
AURA 2012/3
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
