» Potencjał tworzenia bromianów podczas ozonowania wody infiltracyjnej ujmowanej z rzeki Wisły
|
|
Jacek Wąsowski  Anna Zdunek
Ozonowanie w połączeniu z procesem sorpcji na granulowanym
węglu aktywnym w znaczący sposób wpływa na polepszenie jakości
uzdatnianej wody. Przede wszystkim procesy te umożliwiają usuwanie
z wody rozpuszczonych substancji organicznych - zarówno
pochodzenia naturalnego, których reprezentantem są np. substancje
humusowe, jak również pochodzenia antropogenicznego, do których
zalicza się mikrozanieczyszczenia organiczne jak pestycydy,
SPC, WWA i. in. W stosunku do wymienionych substancji ozon
wywołuje ich częściowy lub całkowity rozkład, czyniąc te substancje
bardziej polarnymi i bardziej biodegradowalnymi, natomiast
węgiel aktywny usuwa je z wody poprzez adsorpcję i przemiany
biochemiczne realizowane przez mikroorganizmy zasiedlające złoże
węglowe. Dzięki obydwu procesom uzyskuje się zmniejszenie
zapotrzebowania wody na środek dezynfekcyjny, co korzystnie
wpływa na zmniejszenie jego dawki i ilości tworzonych ubocznych
produktów dezynfekcji oraz biostabilizację wody, ograniczając tym
samym niepożądane zjawiska związane z wtórnym zanieczyszczeniem
wody w czasie jej przepływu przewodami wodociągowymi
do odbiorców. Mankamenty związane z ozonowaniem wody pojawiają
się w sytuacji, kiedy woda w swoim składzie zawiera bromki.
Bromki obok chlorków są składnikiem solanek i w wodzie wiślanej
pojawiają się na skutek zrzutu solanek do rzeki w górnym jej biegu.
Ozonowanie wody zanieczyszczonej bromkami przy obecności
w jej składzie obniżonej zawartości rozpuszczonej materii organicznej
prowadzi do powstawania bromianów. Bromiany wykazują
szkodliwe oddziaływanie na istoty żywe i z tego powodu są limitowane
w wodzie przeznaczonej do spożycia.
Ponieważ w wodzie z rzeki Wisły zawarte są bromki, a w ramach
modernizacji układu technologicznego Zakładu Wodociągu Praskiego
w Warszawie przewidziane jest włączenie do uzdatniania wody
procesu ozonowania i sorpcji na granulowanym węglu aktywnym,
w artykule na podstawie analizy wyników badań prowadzonych [...]
więcej»
w zeszycie
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA 2010/6
|
|
|
|
|
|
» Ocena wpływu wykładziny cementowej w rurociągach żeliwnych na jakość przesyłanej nimi wody – badania wstępne
|
|
Beata Kowalska Dariusz Kowalski Marian Kwietniewski Anna Musz Jacek Wąsowski
Żeliwo sferoidalne jest odlewniczym stopem żelaza z węglem,
w którym podczas krzepnięcia odlewu, dzięki dodaniu niewielkich
ilości magnezu lub ceru, grafit wydziela się w postaci kulistych cząstek.
Taka postać grafitu wpływa na poprawę właściwości mechanicznych
materiału w porównaniu z żeliwem szarym. W stosunku do
niego rury z żeliwa sferoidalnego charakteryzują się dużą plastycznością,
dzięki czemu wytrzymują lokalne przeciążenia, które nie powodują
ich pękania, a jedynie miejscowe odkształcenia rury. Rury
te charakteryzują się także dużą odpornością na naprężenia boczne
i znaczne wartości ciśnienia wewnętrznego. Dlatego w ostatnich
latach są one wykorzystywane do budowy sieci wodociągowych,
szczególnie w miejscach, gdzie istnieje zagrożenie wstrząsami, czyli
pod autostradami[...]
więcej»
w zeszycie
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA 2010/4
|
|
|
» Ocena wpływu wykładziny cementowej w rurociągach żeliwnych na jakość przesyłanej nimi wody – badania wstępne
|
|
Beata Kowalska Dariusz Kowalski Marian Kwietniewski Anna Musz Jacek Wąsowski
Żeliwo sferoidalne jest odlewniczym stopem żelaza z węglem,
w którym podczas krzepnięcia odlewu, dzięki dodaniu niewielkich
ilości magnezu lub ceru, grafit wydziela się w postaci kulistych cząstek.
Taka postać grafitu wpływa na poprawę właściwości mechanicznych
materiału w porównaniu z żeliwem szarym. W stosunku
do niego rury z żeliwa sferoidalnego charakteryzują się dużą plastycznością,
dzięki czemu wytrzymują lokalne przeciążenia, które
nie powodują ich pękania, a jedynie miejscowe odkształcenia
rury. Rury te charakteryzują się także dużą odpornością na naprężenia
boczne i znaczne wartości ciśnienia wewnętrznego. Dlatego
w ostatnich latach są one wykorzystywane do budowy sieci wodociągowych,
szczególnie w miejscach, gdzie istnieje zagrożenie
wstrząsami, czyli pod autostradami i ulicami o dużym nasileniu
ruchu, na terenach zurbanizowanych, w dużych aglomeracjach
miejskich i przemysłowych oraz na obszarach o złożonej budowie
geologicznej. Żeliwo sferoidalne jak większość wyrobów metalowych
ulega korozji. Aby jej zapobiegać stosuje się różnego rodzaju
powłoki ochronne zarówno na wewnętrznych jak i na zewnętrznych
powierzchniach rur. Najbardziej popularne wykładziny wewnętrzne
wykonywane są z zaprawy cementowej. W przypadku wody pitnej
wykładzinę wykonuje się zazwyczaj z cementu portlandzkiego lub
cementu glinowego (stosowanego dla wody bardziej agresywnej
o pH od 4.5 do 10). Zewnętrzne powierzchnie rur pokrywane są
powłokami cynkowymi, cynkowo-aluminiowymi, zabezpieczane
lakierem bitumicznym, czy tworzywami epoksydowymi [1].
Głównym składnikiem cementu jest klinkier portlandzki, którego
udział w zależności od rodzaju cementu wynosi od 95% (cement
portlandzki bez dodatków) do 15% (cement hutniczy). Klinkier
portlandzki jest produktem spiekania w temperaturze około 1450oC,
mieszaniny surowców składających się z wapieni i glinokrzemianów.
Głównymi pierwiastkami wchodzącymi w skład cementu są
krzem, wapń, glin, żelazo i siarka, op[...]
więcej»
w zeszycie
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA 2011/2
|
|
|
|
|
|
» Przydatność metod oznaczania biodegradowalnego węgla organicznego do oceny jakości wody przeznaczonej do celów komunalnych
|
|
Magdalena Pierścieniak Natalia Ziemińska Tomasz SłomczyńskI Jacek Wąsowski
Jednym z głównych problemów związanych
z systemami uzdatniania i dystrybucji wody
jest występowanie wtórnego jej zanieczyszczenia.
Wskaźnikami, które obrazują podatność
wody na wtórne zanieczyszczenia są stężenia
przyswajalnych form węgla. Szczególną
uwagę zwraca się na zawartości biodegradowalnego
rozpuszczonego węgla organicznego
(BDOC) oraz asymilowanego węgla organicznego
(AOC). W celu zbadania efektywności
stosowanych procesów uzdatniania wody
przeprowadzono analizę biodegradowalnych
form węgla metodami van der Kooija i Joreta.
Pozwoliło to na zbadanie zmian wybranych
wskaźników po kolejnych etapach uzdatniania
wody oraz na ocenę badanego układu technologicznego
w kontekście jego przydatności do
usuwania różnych form węgla. Poboru prób
dokonano w stacji pilotowej jednej z warszawskich
Stacji Uzdatniania Wody (SUW)
cechującej się typowym układem technologicznym
uzdatniania wody. Miejsca poboru
prób dobrano tak, by zaobserwować zmiany
badanych wskaźników. Przeprowadzenie
badań pozwoliło nie tylko na ocenę jakości
wody uzdatnionej, ale także na ocenę przydatności
wykorzystanych metodyk do oznaczania
biodegradowalnych form węgla.
Water samples collected in various sites of a com. H2O
treatment plant (on inlet, after oxidn. with O3, after filtration,
after disinfection) were studied for COD, oxidizability,
color, turbidity, pH, as well as for contents of ammonium
N, phosphates, assimilable and dissolved biodegradable
org. C (AOC and BDOC, resp.). The AOC content was detd.
by the van der Kooij method under use of Pseudomonas
fluorescens bacteria. The BDOC content was detd. by the
Joret method under use of microorganisms taken of from
the biolog. bed. The oxidn. with O3 resulted in decrease
in AOC and BDOC contents after the treatment and in an
improvement of the H2O quality.
Węgiel organiczny występuje w wodzie w różnych formach.
Zawartość przyswajalnych form węgla AOC i BDOC, stanowi istotny
wskaźnik przydatności w[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2011/2
|
|
|
» Problematyka zarządzania jakością wody w systemach dystrybucji
|
|
Marian Kwietniewski Beata Kowalska Jacek Wąsowski Jarosław Chudzicki Dariusz Kowalski Katarzyna Miszta-Kruk
W pracy przedstawiono podstawowe aspekty zarządzania jakością
wody w systemach dystrybucji. Pokazano specyfikę
sieci wodociągowych i uzasadniono potrzebę racjonalnego
zarządzania jakością wody. Przybliżono dotychczasowe podejście
do zarządzania, które sprowadza się głównie do poprawy
jakości wody przesyłanej siecią. Zaprezentowano autorską propozycję
dotyczącą rozwiązania problemu zarządzania jakością
wody, którego podstawą jest system monitoringu sieci wodociągowej.
Keywords: quality, water, management, distribution
Abstract
Basic aspects of water quality management in water distribution
systems have been presented in the paper. Specific character of
the water supply networks was shown as well as rational water
quality management has been justified. A present approach to
quality water management in water supply networks has been
magnified. That approach is mainly water quality improvement
in the network. The author’s methodology of water quality management
in the water supply networks has been presented. The
fundamental of water quality management is monitoring system
of water supply network.
1. Potrzeba racjonalnego zarządzania jakością wody
w systemach dystrybucji
Obecnie nie ma problemu z zapewnieniem odbiorcom wymaganej
ilości wody. Uwydatniły się natomiast problemy związane
z utrzymaniem w systemach dystrybucji wymaganej przepisami
jakości wody do spożycia.
Zapewnienie mieszkańcom czystej i zdrowej wody pod wymaganym
ciśnieniem to kluczowe zadania jakie powinny realizować
zbiorowe systemy zaopatrzenia w wodę [Ustawa, 2001]. Jednakże
efektywność realizacji tych zadań jest bardzo często daleka od
oczekiwań odbiorców wody. Problemy związane z pogarszaniem
się jakości wody do spożycia, przesyłanej sieciami wodociągowymi,
są wyraźnie odczuwane przez konsumentów od wielu lat. Podejmowane
dotychczas działania, mające na celu przeciwdziałanie
wtórnemu zanieczyszczeniu wody w sieciach wodociągowych, nie
zawsze odnoszą [...]
więcej»
w zeszycie
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA 2012/3
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
