|
|
|
» Influence of initial heat treatment on the structure and creep resistance of austenitic Fe-Ni alloy
|
|
Kazimierz j. Ducki  Marek Hetmańczyk
Austenitic Fe-Ni alloys precipitation-strengthened with intermetallic
phases of type γ′ (Ni3(Al, Ti)) obtain their optimum properties
after multi-stage heat treatment consisting of solution treatment
(or annealing) and various ageing variants. Most frequently
for such type of alloys, solution heat treatment from a temperature
980÷1010°C and single-stage ageing at temperature of 710÷730°C
during 16÷20 h are applied [1÷4]. For some Fe-Ni alloys after solution,
it is recommended to apply two-stage ageing, which consists
of carrying out a controlled cooling cycle between two isothermal
soaking processes [5, 6].
In the presented paper, investigation was initiated concerning the
effect of initial heat treatment on the structure, mechanical properties
and creep resistance of an austenitic Fe-Ni alloy precipitationstrengthened
with an intermetallic phase of the γ′ type.
MATERIAL AND PROCEDURE
The examinations were performed on rolled bars, 16 mm in diameter,
of an austenitic Fe-Ni alloy of A-286 type. The chemical composition
of the material is given in Table 1.
Specimens of Fe-Ni alloy were subjected to tests after two variants
of heat treatment, i.e. solution heat treatment and single-stage
ageing and solution heat treatment followed by two-stage ageing.
Parameters of heat treatment for the investigated Fe-Ni alloy were
determined based on previously carried out studies [7, 8]. For the
investigated alloy after solution heat treatment in the conditions
980°C/2 h/water, two variants of specimens ageing were used for
comparison, i.e.:
-- single-stage ageing (variant A): 715°C/16 h/air,
-- two-stage ageing (variant B) : 720°C/8 h + cooling in the furnace
up to a temperature of 650°C + 650°C/8 h/air.
A schematic course of heat treatment of specimens made of the
investigated alloy is presented in Figure 1.
A static tensile test was carried out using a strength testing machine
MTS-810. The examinations were carried [...]
więcej»
w zeszycie
INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/3
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Kształtowanie struktury kompozytowych powłok Al-AlN na stali martenzytycznej metodą Arc-PVD
|
|
Bogusław mendala lucjan swadźba marek hetmańczyk
Rozwój współczesnej nauki i techniki stawia stale rosnące wymagania
wykorzystywanym materiałom. Coraz wyższa temperatura,
złożone obciążenia, eksploatacja pojedynczych elementów jak
i całych konstrukcji w warunkach agresywnych środowisk, stwarzają
konieczność ulepszania istniejących i opracowania nowych
materiałów konstrukcyjnych. Materiały takie muszą odznaczać się
dobrymi właściwościami fizykochemicznymi, eksploatacyjnymi
oraz łatwością wytwarzania [1]. Przy doborze odpowiednich materiałów,
już na etapie projektowania, bardzo ważną rolę odgrywają
również odpowiednio dobrane, zaawansowane powłoki ochronne,
które znacznie poszerzają możliwości nawet najnowocześniejszych
stali i stopów. Zwłaszcza nowoczesne metody PVD pozwalają na
otrzymywanie wielu typów powłok ochronnych o odpowiednio
dobranych, wzajemnie uzupełniających się właściwościach, takich
jak: właściwości mechaniczne, odporność korozyjna, odporność na
zużycie, co znacznie rozszerza zakres ich zastosowania [2÷4]. Uzasadnia
to podejmowanie badań nad wytwarzaniem powłok o charakterze
anodowym, np: AlZn, AlTi, Al, powłok gradientowych
oraz kompozytowych, składających się z faz Al i AlN, dla elementów
wykonywanych ze stali [5].
Powłoki na bazie aluminium są potencjalnymi powłokami do
ochrony protektorowej stali. Są one również planowane jako zamienniki
powłok kadmowych wytwarzanych w procesach galwanicznych.
Procesy te są eliminowane z przemysłu głównie ze
względu na dużą szkodliwość kadmu i procesu technologicznego
kadmowania na zdrowie ludzi i dla środowiska naturalnego. Dlatego
poszukuje się zarówno nowych powłok, jak i procesów o wysokiej
czystości ekologicznej, które mogłyby zastąpić proces kadmowania.
Od kilku lat podejmowane są próby otrzymywania powłok na
bazie azotku aluminium i to zarówno za pomocą technologii CVD,
jak i PVD [6, 7]. Prowadzi się również badania nad otrzymywaniem
aluminiowych materiałów kompozytowych umacnianych cząstkami
ceramicznymi, również [...]
więcej»
w zeszycie
INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/4
|
|
|
» Badania odporności korozyjnej i mikrostruktury warstwy wierzchniej stopu Zn22Al2Cu
|
|
|
RAFAŁ MICHALIK MAREK HETMAŃCZYK HENRYK WOŹNICA
Stopy Zn-Al-Cu charakteryzują się szeregiem korzystnych właściwośc,
do których można zaliczyć: dobrą lejność, dobre właściwości
tribologiczne, małą wartość energii potrzebną do ukształtowania wyrobu.
W porównaniu z brązami stopy Zn-Al-Cu charakteryzują się
mniejszą gęstością. Stopy te stosowane są jako tworzywo alternatywne
do brązów, żeliw i stopów aluminium w łożyskach oraz jako materiał
konstrukcyjny. Korzystne rezultaty przynosi ich zastosowanie na
łożyska narażone na duże obciążenia. Nowym, interesującym zastosowaniem
tych stopów może być również użycie ich jako materiału
na powłoki ochronne, alternatywne w odniesieniu do stosowanych
obecnie zwykłych powłok oraz powłok Zn-5% Al typu "Galfan" [1,
2]. Istotną wadą ograniczającą zastosowanie stopów Zn-AlCu jest
ich stosunkowo mała odporność korozyjna [3].
Właściwości tribologiczne stopów typu Zn-Al-Cu i ich struktura
w stanie lanym zostały w literaturze dobrze opisane. Jednym
z czynników decydujących o możliwościach zastosowania stopów
Zn-Al-Cu jest ich odporność na korozję elektrochemiczną. Odporność
na korozję stopów Zn-Al-Cu wynika przede wszystkim z obecności
na ich powierzchni ochronnej warstwy Al2O3. Cynk zarówno
w środowiskach kwaśnych, jak i alkalicznych może ulegać korozji
z wytworzeniem rozpuszczalnych produktów korozji. Pomimo istnienia
tylko w wąskim zakresie wartości pH skłonności do pasywacji
(pH = 9÷11) w większości środowisk cynk koroduje powoli. Tworząca
się na powierzchni cynku warstwa pasywna jest nieciągła, co
prowadzi do powstawania wżerów. Odporność korozyjna aluminium
jest ściśle związana z obecnością na powierzchni warstwy pasywnej.
Warstwa ta wytwarza się samorzutnie. Dużą odporność mogą
zmniejszyć czynniki niszczące warstwy pasywne, np. jony chlorkowe.
Miedź charakteryzuje się dużym obszarem trwałości termodynamicznej
na wykresie pH-E. W odtlenionym środowisku wodnym
miedź nie ulega rozpuszczaniu i zaliczana jest do metali półszlachetnych
[4].
Str[...]
więcej»
w zeszycie
INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/4
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
