|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Związki chloroorganiczne w ściekach w zlewni rzeki Utraty
|
|
Urszula Dmitruk  Jan Dojlido Agnieszka Jancewicz Anna Kwiatkowska
W wyniku działalności człowieka do środowiska naturalnego
wprowadzane są znaczne ilości związków chloroorganicznych
(związki zawierające w cząsteczce atomy chloru). Są to związki
toksyczne, które charakteryzują się wysoką rozpuszczalnością
w tłuszczach, wysoką prężnością par i niektóre z nich są bardzo
trwałe w środowisku. Występują one we wszystkich jego elementach:
w wodzie, glebie i atmosferze i stanowią poważne zagrożenia
dla organizmów żywych. W związku z ich szkodliwym oddziaływaniem
konieczna stała się kontrola zarówno występowania tych substancji
w różnych elementach środowiska naturalnego jak również
ich ilości wprowadzanych do środowiska.
Proces kontrolowania może polegać na oznaczaniu stężeń indywidualnych
związków chloroorganicznych lub parametrów sumarycznych
zawartości tych związków. Jednym z takich parametrów
jest AOX (adsorbowalne związki halogenoorganiczne), który pozwala
na ogólną ocenę skażenia środowiska związkami chloroorganicznymi.
W artykule omówiono wyniki badań występowania wybranych
związków chloroorganicznych (pestycydy chloroorganiczne, polichlorowane
bifenyle (PCB), chlorofenole i chlorobenzeny) oraz
parametru AOX w ściekach oczyszczonych odprowadzanych przez
trzy duże oczyszczalnie ścieków do zlewni rzeki Utraty w 2008 r.
2. Związki chloroorganiczne i parametr AOX
W środowisku naturalnym występuje wiele związków chloroorganicznych,
głównie pochodzenia antropogenicznego. Można je
podzielić na kilka grup w zależnośći od ich właściwości.
Bardzo liczną grupą związków, którą należy wymienić, są lotne
związki chloroorganiczne, do których należą, m.in.: dichlorometan,
tetrachlorometan, trichloroetylen, tetrachloroetylen oraz freony.
Związki te stosowane były i są jako rozpuszczalniki, środki czyszczące
i odtłuszczające oraz jako środki chłodnicze. Wprowadzanie
ich do środowiska w dużym stopniu przyczyniło się do powstania
dziury w warstwie ozonowej, chroniącej Ziemię przed negatywnym
wpływem promieniow[...]
więcej»
w zeszycie
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA 2010/7-8
|
|
|
» Specjacja ołowiu w osadach dennych zbiornika Włocławek
|
|
Agnieszka Jancewicz Jan Dojlido Urszula Dymitruk Urszula Tomczuk
Ołów jest metalem ciężkim bardzo rozpowszechnionym w środowisku.
Powszechnie występuje w skorupie ziemskiej w postaci
galeny (PbS). Do środowiska wprowadzany jest w procesach naturalnych
oraz w wyniku działalności człowieka. Do naturalnych
źródeł ołowiu można zaliczyć: wietrzenie skał, erupcje wulkanów,
pożary lasów oraz procesy glebotwórcze. Ze względu na swoje właściwości,
tj. niską temperaturę topnienia, dużą kowalność, rozciągliwość,
odporność na korozję oraz dużą dostępność, łatwość wydobycia
i obróbki, ołów stał się metalem bardzo popularnym i szeroko
wykorzystywanym w różnych gałęziach przemysłu. W związku
z tym ścieki przemysłowe i komunalne oraz emisja zanieczyszczeń
z zakładów przemysłowych i transportu stanowią potencjalne źródła
zanieczyszczenia środowiska ołowiem.
Ołów i wszystkie jego związki chemiczne, zwłaszcza organiczne,
są toksyczne dla organizmów żywych. Uważa się, że nie
istnieje wartość graniczna ich toksycznego działania, a metal
ten może oddziaływać niekorzystnie nawet w zakresie bardzo
niskich stężeń, ponieważ ulega kumulacji w organizmach i łatwo
przenika do pożywienia włączając się w łańcuch pokarmowy.
Z tego powodu ołów i jego związki znalazły się na liście substancji
priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej Ramowej
Dyrektywy Wodnej (2000/60/WE). Komisja Toksykologii Środowiskowej
PAN umieściła ołów na 6 miejscu zagrożeń środowiskowych.
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ STYCZEŃ 2012 29
Metodyka badań
W badanych osadach dennych oznaczono następujące wskaźniki:
Metale (Pb, Fe, Mn),
Materię organiczną.
Metale oznaczono w próbkach osadów dennych po mineralizacji
w piecu mikrofalowym Multiwave 3000 firmy AnthonPaar w środowisku
wody królewskiej. W przygotowanych roztworach oznaczono
zawartość ołowiu metodą absorpcyjnej spektrometrii atomowej
(ASA) z atomizacją w kuwecie grafitowej (PN-EN ISO 15586:
2005), żelaza i manganu metodą ASA z atomizacją w płomieniu
(PN-92 C-04570/01[...]
więcej»
w zeszycie
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA 2012/1
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
