|
|
|
|
|
|
» Problemy zawilgocenia oraz osuszania budynków po powodzi
|
|
Józef Adamowski  Zygmunt Matkowski
Wody powodziowe w różny
sposób oddziałują na budynki.
W terenach górskich,
gdzie nurt rzek i strumieni
jest wartki, duże znaczenie ma dynamiczne
oddziaływanie wody na konstrukcję.
W górach czas kontaktu budowli
z wodami powodziowymi jest z reguły
krótki. Inaczej jest na nizinach,
gdzie oddziaływanie dynamiczne wód
powodziowych na obiekty jest znacznie
mniejsze, ale czas zalania budynków
jest znacznie dłuższy (może dochodzić
do kilku tygodni).
Podczas powodzi w 2010 r. żywioł
wodny zniszczył ogromną liczbę obiektów
budowlanych usytuowanych w dorzeczach
głównych rzek Polski przez
ich zalanie lub podtopienie. Badania
stopnia zawilgocenia budynków bezpośrednio
po powodzi wykazały, że:
● wilgotność masowa zalanych lub
podtopionych murów ceglanych wynosi
18 ÷ 25%i osiąga stan pełnego nasycenia;
● zawilgocenie murów wskutek podciągania
kapilarnego jest o 30 ÷ 50 cm
wyższe od poziomu wód powodziowych;
● wilgotność ścian betonowych wynosi
7 ÷ 9%, a podciąganie kapilarne
jest o 10 ÷ 20 cm wyższe od poziomu
zalania;
● wilgotność posadzek i podkładów
betonowych (jastrychów) podłóg wynosi
8 ÷ 9%;
● wilgotność murów z betonu komórkowego
może osiągać 50 ÷ 60%.
Przed przystąpieniemdo właściwego
osuszania obiektów po powodzi należy
uzmysłowić sobie, że mury ceglane
wchłonęły w trakcie powodzi ogromne
ilości wody, np. 1 m2 muru ceglanego
grubości 51 cm pobrał 300 ÷ 400 litrów
wody. Największe ilości wody wchłonęły
ściany warstwowe (szczelinowe),
sklepienia stropów w strefie pach,
wszelkie pustki w stropach (np. wolne
przestrzenie w pustakach stropowych,
w otworach kanałowych), pustki i kanały
instalacji sanitarnych, kominów, wentylacji,
instalacji c.o. Wodę znajdującą
się w zalanych obiektach najogólniej
można podzielić na dwa rodzaje:
■ wodę wolną, zalegającą we wszystkich
pustkach i szczelinach, którą można
wyprowadzić z obiektu za pomocą sił
grawitacyjnych;
■ wodę związaną f[...]
więcej»
w zeszycie
MATERIAŁY BUDOWLANE 2010/7
|
|
|
» Wybrane problemy związane z remontem zabytkowego budynku żelbetowego we Wrocławiu
|
|
Józef Adamowski Zygmunt Matkowski
Pawilon 4 Kopuł został wybudowany
na początku XX w. na terenach
wystawowych w rejonie
osiedla Szczytniki we wschodniej
części Wrocławia, na potrzeby
Wystawy Stulecia. Wystawa ta, planowana
w stulecie zwycięskiej dla Prus
bitwy pod Lipskiem (1813 r.) była częścią
obchodów upamiętniających wzrost
znaczenia państwa pruskiego w Europie.
Pawilon 4 Kopuł umiejscowiono
w pobliżu Hali Ludowej wraz z innymi
obiektami towarzyszącymi (m.in. Pergolą
i Ogrodem Japońskim). W latach
1937 - 1938 do Pawilonu została
dobudowana część administracyjno-
-wystawiennicza z salą, która służyła
do celów targowych oraz spotkań kulturalnych
i koncertów.
Po II wojnie światowej obiekt został
przebudowany na potrzeby Wytwórni
Filmów Fabularnych. Obecnie trwają
prace przygotowawcze i projektowe
przed wykonaniem modernizacji całości
obiektu.
Ogólny opis obiektu
Pawilon 4 Kopuł wzniesiony jest
na planie zbliżonym do prostokąta (rysunek)
i składa się z czterech skrzydeł:
północnego, południowego, wschodniego
i zachodniego, rozmieszczonych
wokół dziedzińca wewnętrznego, na
który prowadzi brama przejazdowa zlokalizowana
w skrzydle zachodnim.
W części środkowej każdego skrzydła
znajduje się część wyższa, zwieńczona
kopułą o rzucie kołowym lub eliptycznym
(fotografia 1). Części boczne
każdego ze skrzydeł są jednokondygnacyjne.
Pomimo dużej długości poszczególnych
skrzydeł budynku (ok. 42
i 41 m), nie stwierdzono żadnych dylatacji
konstrukcji fundamentów, ścian
oraz dachów. Główna konstrukcja nośna
obiektu jest żelbetowa (choć wg dzisiejszych
kryteriów ze względu na zbyt
mały stopień zbrojenia powinno się ją
nazywać betonową), monolityczna,
częściowo szkieletowa, a częściowo
ścianowa.Wblendachmiędzy słupami
ścian zewnętrznych wykonane są ściany
warstwowe o następującym układzie
warstw: tynk cementowo-wapienny,
cegła dziurawka - 12 cm, pustka
powietrzna, cegła dziurawka - 12 cm.
W budynku wykonano kilka rodzajów
stropów. Są to stropy żelbet[...]
więcej»
w zeszycie
MATERIAŁY BUDOWLANE 2010/9
|
|
|
» Problemy projektowe remontu budynku gospodarczego adaptowanego na cele mieszkalne
|
|
Adam Klimek Zygmunt Matkowski
Wartykule przedstawiono specyficzne
problemy powstałe
w trakcie projektowania remontu
budynku gospodarczego
adaptowanego na cele mieszkalne
posadowionego tuż przy stawie
w pagórkowatym terenie leśnym
(fotografia 1). Dotyczą one, nietypowej
dla warunków polskich, drewnianej konstrukcji
więźby dachowej oraz zabezpieczeń
przeciwwilgociowych murów.
Rozpatrywany budynek został wzniesiony
w technologii tradycyjnej przed
IIwojną światową. Jest niepodpiwniczony,
ma poddasze i przykryty został dachemstromymo
konstrukcji drewnianej,
pokrytym dachówką ceramiczną.
Podstawowe elementy konstrukcyjne
budynku:
- fundamenty - ławy kamienne i ceglane;
- ściany nośne - murowane z cegły
ceramicznej pełnej na zaprawie wapiennej
i cementowo-wapiennej, nowe
ściany z pustaków żużlobetonowych;
- stropy nad przyziemiem- odcinkowe
na belkach stalowych oraz stropy
żelbetowe monolityczne;
- dach drewniany, dwuspadowy
z dwoma naczółkami;
Tynki wewnętrzne i zewnętrzne są cementowo-
wapienne, a elewacje szczytowe
częściowo pokryte od zewnątrz
deskami.
W ostatnim czasie w budynku przeprowadzono
roboty remontowe, takie
jak: wymiana więźby dachowej, stolarki
okiennej i drzwiowej oraz częściowa
wymiana stropów nad przyziemiem.
Uszkodzenia
więźby dachowej
Więźba dachowa (fotografie 2 i 3)
została wykonana ok. 10 lat temu
w konstrukcji drewnianej jętkowej,
w sposób typowy dla budownictwa
holenderskiego, rzadko spotykany
na terenie Polski. Po dziesięciu latach
eksploatacji więźba jest w złym stanie
technicznym, głównie z uwagi na wyboczenie
smukłych elementów drewnianych.
Krokwie wykonane są z elementó[...]
więcej»
w zeszycie
MATERIAŁY BUDOWLANE 2011/5
|
|
|
|
|
|
» Skuteczność zabezpieczeń przeciwwilgociowych wykonanych w obiekcie zabytkowym
|
|
Józef Adamowski Jerzy Hoła Zygmunt Matkowski
Wprzeszłości nie wykonywano
w ogóle izolacji poziomych
murów, dlatego też
głównym źródłem zawilgocenia
budynków zabytkowych jest woda
podciągana kapilarnie z gruntu oraz
wody opadowe i wilgoć zawarta w powietrzu,
przejmowana przez porowate
i higroskopijnemateriały. Typowe, w rozumieniu
współczesnym, izolacje poziome
murów zaczęto wykonywać
na terenie Polski, w tym także weWrocławiu,
dopiero w latach dwudziestych
XX w.
Efektem nadmiernego zawilgocenia
ścian, oprócz pogorszenia walorów
estetycznych, jak przebarwienia
na powierzchni czy krystalizacja
soli, jest obniżenie wytrzymałości
na ściskanie cegły i zaprawy. Szczególnie
zaprawa wapienna, wykonana
na spoiwie "powietrznym", a nie hydraulicznym,
pod wpływem dużego
zawilgocenia traci swoje właściwości
konstrukcyjne. [...]
więcej»
w zeszycie
MATERIAŁY BUDOWLANE 2010/3
|
|
|
|
|
|
|
Strona 1
|
Twój Profil
Twój koszyk
