Twój Profil
Kliknij, aby zalogować »
Jesteś odbiorcą prenumeraty plus
w wersji papierowej?

Oferujemy Ci dostęp do archiwalnych zeszytów prenumerowanych czasopism w wersji elektronicznej
AKTYWACJA DOSTĘPU! »

Twój koszyk

Twój koszyk jest pusty

Czasowy dostęp?

To proste!

zobacz szczegóły

r e k l a m a

ZAMÓW EZEMPLARZ PAPIEROWY!

zobacz szczegóły

Wyniki wyszukiwania

Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"MARTA PLESZKUN"

» Emisja polowa z warstw nanostruktur ZnO wytworzonych elektrochemicznie i bezprądowo w kąpieli chemicznej

ZBIGNIEW ZNAMIROWSKI

MARTA PLESZKUN

HELENA TETERYCZ

Nanostruktury są szczególnie predysponowane do zastosowania ich w charakterze polowych emiterów elektronów. Ich duże proporcje wymiarów promieni zakończeń do wysokości są wprost skorelowane z dużymi wartościami współczynnika wzmocnienia pola elektrycznego β, który jest ważnym parametrem charakteryzującym emiter polowy. W powszechnie obecnie stosowanych emiterach z nanorurkami węglowymi, współczynniki β osiągają wartości rzędu tysiąca [1]. Oznacza to tysiąckrotne lokalne wzmocnienie pola elektrycznego i w konsekwencji emisję elektronową przy niskich napięciach polaryzacji struktur emiterowych. Obok nanorurek węglowych, w charakterze emiterów polowych, badane są intensywnie inne formy nanostruktur węglowych i nanostruktury z innych materiałów. Jednymi z ciekawszych są nanostruktury z tlenku cynku ZnO. W mikroelektronice, warstwy ZnO wykorzystywane są do wytwarzania diod UV i tranzystorów cienkowarstwowych [2, 3] diod organicznych OLED [4], detektorów promieniowania UV [5]. Optyczne właściwości nanostruktur ZnO predysponują je do zastosowań w fotowoltaice i transparentnej elektronice [6,7]. W mikroelektronice próżniowej nanostruktury ZnO wykorzystuje się jako emitery polowe o dobrych właściwościach emisyjnych [8, 9]. Nanoproszki ZnO mogą być zastosowane jako materiały dla luminoforów niskonapięciowych [10]. Do wytwarzania nanostruktur 1D ZnO wykorzystuje się metody fizyczno-chemiczne: CVD, ablację laserową, rozpylanie jonowe itp., które dają dobre rezultaty, ale są skomplikowane i drogie [11 - 13]. W niniejszych badaniach, do wytworzenia nanostruktur ZnO zastosowano metody ich osadzania w procesie elektrolizy i bezprądowo w kąpieli chemicznej [14]. Metody te są proste, ale" szybkie" uzyskanie nanostruktur 1D ZnO o pożądanych parametrach dla emiterów polowych okazuję się być niełatwe. Wytworzenie emiterów polowych 1D ZnO Emitery polowe ze strukturami 1D ZnO wykonane zostały metodą k[...] więcej»
w zeszycie ELEKTRONIKA - KONSTRUKCJE, TECHNOLOGIE, ZASTOSOWANIA 2011/8

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Emisja polowa z kompozytowych warstw TiOx + Ti wytworzontch metodą rozpylania magnetronowego

Zbigniew Znamirowski

Witold M. Posadowski

Marta Pleszkun

Katarzyna Tadaszak

Emitery wykonane z materiałów kompozytowych zawierają dwie funkcjonalne fazy. Pierwszą fazę stanowi matryca dielektryczna druga to zatopione w niej przewodzące drobiny czy wytrącenia (faza przewodząca). Pod wpływem pola elektrycznego następuje przepływ elektronów pomiędzy drobinkami przewodzącymi i tworzą się ścieżki prądowe, z których na granicy katoda - próżnia emitowane są elektrony (rys. 1) [1]. dzania warstw wynosił 2 minuty. Uzyskano grubość warstw ~120 nm. Wytworzono cztery struktury, których warunki osadzania różniły się ciśnieniem cząstkowym tlenu i mocą krążącą [9]. Na rysunku 2 pokazano schemat struktury emiterowej z kompozytowej warstwy TiOx + Ti oraz fotografię gotowej katody testowej. Rys. 1. Poglądowy schemat emitera kompozytowego Fig. 1. A schematic of composite emitter Do emiterów kompozytowych należą emitery z warstw nanokrystalicznego diamentu i warstw diamentopodobnych (DLC) [2]. W warstwach diamentowych fazą przewodzącą są defekty i stany powierzchniowe na granicach nanokryształów [3]. Podobnie jest w wypadku katod z nanokrystalicznych warstw CN, BN czy GaN [4]. W warstwach DLC fazą przewodzącą są wytrącenia grafitu [5-7]. W katodach z warstw tlenku tytanu TiO2 wykonanych metodą atmosferycznego natryskiwania plazmowego fazę przewodzącą stanowią subtlenki tytanu tzw. fazy Magneliego [8]. Miarą jakości każdego emitera polowego jest współczynnik wzm[...] więcej»
w zeszycie ELEKTRONIKA - KONSTRUKCJE, TECHNOLOGIE, ZASTOSOWANIA 2011/11

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

Strona 1

r e k l a m a