JAROSŁAW JASIŃSKI- zobacz i pobierz wszystkie publikacje autora JAROSŁAW JASIŃSKI w naszych czasopismach

Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Jarosław Jasiński"

» Analiza uszkodzeń układu łopatkowego turbin parowych

GRZEGORZ NIEWIELSKI

JAROSŁAW JASIŃSKI

STANISŁAW LALIK

Analizy awaryjności w energetyce prowadzone w wielu krajach wskazują, że krytycznymi elementami są łopatki wirnika, których koszty naprawy stanowią 40^50% ogólnych kosztów naprawy turbin. Straty powod[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2004/4

Czytaj za darmo! »

» Fluidized Bed Atmospheric Diffusion Treatment (F-A/D-T) – scopes and limitations

Józef Jasiński

Leopold Jeziorski

Jarosław Jasiński

Fluidized Bed Atmospheric Diffusion Treatment of the alloys and metallic materials during tools and machine parts volumetric heat treatment gives possibility to the surface layer diffusive saturation of metallic materials with an interstitial elements. Formation of the Cr, Zn, Ti, W, Nb coatings and layers using fluidization method is also known. Technically fluidization effect was used 60 years ago in the United Kingdom for the precipitation hardening of the aluminium alloys [1]. In Poland the interest for fluid heat treatment started in the 1970 [2]. Researches using fluidization technology were guided mainly by the two units, Institute of Precision Mechanics - - Warsaw and Materials Science Institute - Czestochowa Univeristy of Technology. The experiments performed initially by the Institute of Precision Mechanics were focused mainly on the tools low-temperature nitriding and oxidizing [3], while Materials Science Institute in Czestochowa researches were interested in carburizing and carbonitriding mechanisms and kinetics of tools and machine parts in the organic and inorganic fluidized beds. Next years, differences rela[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/3

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Warstwa wierzchnia tytanu po niekonwencjonalnym azotowaniu jarzeniowym

Tadeusz Frączek

Michał Olejnik

Jarosław Jasiński

Szerokie zastosowanie stopów tytanu wynika z ich unikatowych właściwości fizycznych i chemicznych. Połączenie niskiej gęstości, dobrej odporności korozyjnej z dobrą plastycznością i właściwościami mechanicznymi decyduje o zastosowaniu stopów tytanu w takich gałęziach przemysłu, jak: lotnictwo, motoryzacja, energetyka, okrętownictwo, architektura, a także medycyna i sprzęt sportowy. Pomimo wielu cennych zalet, jednym z podstawowych mankamentów ograniczającym szersze zastosowanie stopów tytanu jest niekorzystny wpływ reaktywnej natury tytanu i jego podatność do utleniania. Utworzona w temperaturze otoczenia warstwa tlenków jest cienka i ma niską wytrzymałość, co sprzyja jej łatwemu usuwaniu w warunkach tarcia. Negatywny wpływ na zużycie powierzchni elementów wykonanych ze stopów tytanu wywiera niska odporność na ścinanie, wynikająca z heksagonalnej struktury krystalograficznej Tiα [1]. Konfiguracja elektronowa powodująca wysoką reaktywność tytanu, struktura krystalograficzna oraz nieefektywność stosowanych konwencjonalnie smarów ogranicza stosowanie tytanu i jego stopów do warunków nie wymagających odporności na zużycie ścierne [2]. Wyeliminowanie wyżej wymienionych mankamentów jest możliwe przez stosowanie różnych rodzajów obróbek powierzchniowych, które przez modyfikację składu chemicznego i fazowego warstwy wierzchniej pozwalają na efektywną poprawę trwałości eksploatacyjnej elementów wykonanych z tej grupy materiałów. Inżynieria powierzchni tytanu i jego stopów jest problemem znanym i rozwijanym od początków drugiej połowy dwudziestego wieku. Wśród najbardziej popularnych metod obróbki powierzchniowej stopów tytanu należy wymienić: utlenianie, azotowanie i tlenoazotowanie, borowanie, nawęglanie, metody PVD i CVD oraz techniki laserowe i implantacji jonów. Azotowanie stopów tytanu realizowane może być metodą gazową, drogą przetapiania laserowego w atmosferze azotu, implantacji jonów lub też z wykorzystaniem technik[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/4

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Zużycie tribologiczne stali austenitycznej X2CrNiMo17-12-2

Michał Olejnik

Tadeusz Frączek

Jarosław Jasiński

Chromowo-niklowe stale austenityczne dzięki swej dobrej odporności korozyjnej, wytrzymałości, żaroodporności oraz łatwej formowalności znalazły zastosowanie w szeregu gałęziach przemysłu. Jednym z wielu zastosowań, gdzie są one wykorzystywane jest przemysł biomedyczny. Wykonuje się z nich m.in. instrumentaria medyczne oraz różnego rodzaju implanty ortopedyczne i dentystyczne [1, 2]. Najczęściej używa są do tych celów stale austenityczne typu: 18-8 oraz 17-12-2L. Mają one zbliżone właściwości, przy czym stal 17-12-2L ma większą odporność na korozję wżerową i szczelinową z powodu większej zawartości niklu oraz 2% dodatku molibdenu, który w połączeniu z chromem stabilizuje pasywną warstwę tlenków w obecności chlorków [3]. Oprócz dobrej odporności korozyjnej dla materiałów stosowanych na implanty wymaga się również dobrej odporności na zużycie tribologiczne. Niestety w wyniku niewielkiej twardości oraz niskiej odporności tribologicznej nierdzewnych stali austenitycznych obserwowano występowanie zużycia ściernego materiału pomiędzy główką implantu a panewką stawu biodrowego [4, 5]. Nowoczesne metody przeciwdziałania temu niekorzystnemu zjawisku opierają się na metodach stosowanych w inżynierii powierzchni [6, 7]. Jedną z częściej stosowanych metod jest azotowanie [8]. Azotowanie stali wysokochromowych napotyka jednak wiele trudności ze względu na istnienie na ich powierzchni szczelnej warstewki tlenków chromu, które utrudniają lub uniemożliwiają proces azotowania. W praktyce trudność ta jest eliminowana przez wstępną obróbkę powierzchniową, taką jak trawienie i fosforanowanie, bądź przez wprowadzenie do komory reakcyjnej dodatków, takich jak chlorek amonu lub HCl lub przez stosowanie obróbki jarzeniowej czy plazmowej, czy stosowanie kombinacji wstępnego rozpylania katodowego w warunkach wyładowania jarzeniowego z następnym azotowaniem gazowym [9]. Jedną z metod azotowania, która wyklucza potrzebę stosowania kosztownych wstępnych [...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/4

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Analiza profilowa tytanu Grade 5 po procesie azotowania jarzeniowego

Tadeusz Frączek

Leopold Jeziorski

Michał Olejnik

Jarosław Jasiński

Spośród biomateriałów metalicznych materiały wykonane na bazie tytanu, z uwagi na swoje właściwości użytkowe, są uważane za jedne z najbardziej nowoczesnych i perspektywicznych materiałów do zastosowań medycznych. Stanowią grupę materiałów konkurencyjnych dla używanych w medycynie stali austenitycznych i stopów na bazie kobaltu. W porównaniu z innymi materiałami konstrukcyjnymi tytan i jego stopy wyróżniają się przede wszystkim dużą wytrzymałością względną (Rm/ρ) w szerokim zakresie temperatury i bardzo dużą odpornością na korozję w wielu chemicznie agresywnych środowiskach [1].Tytan i jego stopy mają szczególne właściwości fizyczne i chemiczne, takie jak wysoka wytrzymałość na rozciąganie i zmęczenie, korzystny stosunek wytrzymałości na rozciąganie do granicy plastyczności oraz mały moduł Younga w połączeniu z małym ciężarem właściwym [2]. Tytan i jego stopy dzięki bardzo dobrej biotolerancji jest powszechnie stosowany w bioinżynierii, a szczególnie w chirurgii kostnej na wszelkiego rodzaju implanty i endoprotezy, jak również do produkcji między innymi zastawek, podzespołów rozruszników serca, urządzeń chirurgicznych, elementów urządzeń medycznych czy wszczepów protetycznych, jako biomateriał długotrwały. Okres ich przebywania w organizmie może znacznie przekroczyć dwadzieścia pięć lat. Modelowym stopem stosowanym już od trzydziestu lat jest stop Ti-6Al-4V, znany pod nazwą handlową Protasul 64WF [3, 4]. Pomimo wielu cennych zalet, podstawowym mankamentem ograniczającym szersze zastosowanie stopów tytanu są ich niskie właściwości tribologiczne [5]. Spowodowane jest to tym, że materiały te charakteryzują się wysokim współczynnikiem tarcia i małą odpornością na zużycie ścierne, co mogłoby ograniczyć ich stosowanie w przypadku, gdy wymagane są dobre właściwości tribologiczne. Dlatego w przypadku elementów eksploatowanych w warunkach tarcia i ścierania konieczne jest stosowanie obróbek powierzchniowych, które w wyniku modyf[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/4

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Warstwa wierzchnia stali węgloutwardzonej po testach zmęczenia mechanicznego

józef jasiński

waldemar droś

grzegorz bartela

jarosław jasiński

Transport samochodowy jest obecnie jednym z istotnych elementów życia. Na rynku pojawia się coraz więcej różnych modeli samochodów i dla przeciętnego użytkownika nie jest ważna znajomość budowy posiadanego samochodu, lecz komfort jazdy, łatwość prowadzenia pojazdu oraz bezpieczeństwo eksploatacji. Dlatego zespoły stosowane w pojazdach muszą niezawodnie ze sobą współpracować. Jednym z takich zespołów, od których zależy nie tylko samo poruszanie się pojazdu, ale także bezpieczeństwo na drodze i niezawodność jest układ przenoszenia napędu z jednostki napędowej do kół pojazdu. Półosie napędowe służą do przenoszenia momentu obrotowego od przekładni głównej do kół napędowych samochodu. Przekazanie momentu obrotowego ze skrzyni biegów do kół jezdnych pojazdu w zależności od konstrukcji układu napędowego odbywa się różnymi sposobami [1÷3]. W klasycznych układach napędowych będących domeną przede wszystkim samochodów ciężarowych i autobusów, ale również często w samochodach osobowych, za skrzynią biegów znajduje się wał napędowy, który przenosi moment obrotowy do oddalonego na różną odległość mostu napędowego, w którym musi on przejść jeszcze przez przekładnię główną i mechanizm różnicowy. W zblokowanych układach napędowych stosowanych powszechnie w samochodach osobowych proces ten zachodzi odmiennie. Elementy mostu napędowego, a więc przekładnia główna i mechanizm różnicowy są zintegrowane ze skrzynią biegów we wspólnym korpusie. Moment obrotowy dociera do kół jezdnych wyłącznie za pomocą półosi napędowych. Półosie mogą być sztywne lub przegubowe w zależności od tego, czy doprowadzają moment do kół napędowych kierowanych czy niekierowanych oraz czy koła te są zawieszone zależnie czy niezależnie. Należy zwrócić uwagę to, iż zespół napędowy zamocowany jest elastycznie do masy resorowanej, a koła jezdne należą do masy nieresorowanej. Charakterystyka drgań obu tych mas jes[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/4

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

Strona 1

r e k l a m a