HIERONIM SZYMANOWSKI- zobacz i pobierz wszystkie publikacje autora HIERONIM SZYMANOWSKI w naszych czasopismach

Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"HIERONIM Szymanowski"

» Comparison of structure and morphology of hydroxyapatite films obtained by sol-gel and RF PECVD methods

Anna Zydorczyk

Bożena Pietrzyk

Hieronim Szymanowski

Sebastian Miszczak

In the recent years, increasing number of applications of hydroxyapatite (HAP) layers as implant coatings have been observed. Due to its chemical composition, similar to that of natural bones, HAP is highly valued by the medical environment. The HAP layer causes the implant to integrate faster into surrounding tissues [1]. Additionally, it is a layer limiting the penetration of metal ions to organism, and preventing the immune system response. A number of methods can be used to produce biocompatible coatings on metals for biomedical applications: high temperature plasma-spraying, electrophoretic deposition, laser deposition, micro-arc techniques, magnetron sputtering and sol-gel techniques [2÷9]. However, each method has its own limitations, often caused by low adhesion strength to the substrate and also by difficulties with controlling the phase composition of the coating during the deposition. In this work HAP layers were deposited by sol-gel method which provided good control of film parameters, and by a new PE RFCVD method. Experimental procedure In sol-gel method, the calcium-phosphate sol was prepared by dissolving Ca(NO3)2⋅4H2O and (C2H5O)3PO in ethanol. Next, the solutions were mixed and aged for 15 hours at 60°C. The HAP layers were deposited on samples of AISI 316L stainless steel and silicon wafers by dip-coating method. Samples were withdrawn from sol with constant speed of 35 mm/min and annealed in air at 500°C[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/3

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Charakterystyka powłok Al2O3 wytwarzanych metodą aerozol-żel

BOŻENA PIETRZYK

SEBASTIAN MISZCZAK

ŁUKASZ KOŁODZIEJCZYK

HIERONIM SZYMANOWSKI

Materiały tlenkowe stanowią dużą grupę tworzyw ceramicznych, znajdującą szerokie zastosowanie w technice. Często stosowane są jako materiały powłokowe na różnego rodzaju podłożach. Szczególne miejsce pośród takich zastosowań zajmuje tlenek glinu Al2O3, dzięki korzystnym właściwościom fizykochemicznym i mechanicznym. Powłoki Al2O3 mogą być wytwarzane z użyciem różnych metod osadzania, takich jak: chemiczna depozycja z fazy gazowej (CVD), rozpylanie magnetronowe, natryskiwanie cieplne, czy też metody zol-żel [1÷4]. W pracy przedstawione są wyniki badań nad zmodyfikowaną metodą wytwarzania powłok tlenkowych z fazy ciekłej - metodą aerozol-żel. Jest ona modyfikacją klasycznego procesu zol-żel i polega na ultradźwiękowym generowaniu mgły aerozolu i osadzaniu go na wybranym podłożu [5]. Zaletą takiej modyfikacji jest możliwość osadzania powłok tlenkowych na podłożach o skomplikowanej lub porowatej powierzchni. Metoda ta może być użyta do wytwarzania zarówno powłok jedno- jak i wieloskładnikowych, np. SiO2, TiO2, ormosil [6÷8]. W pracy metoda aerozol-żel posłużyła do wytworzenia powłok tlenku glinu Al2O3 na podłożach krzemowych, które były następnie obrabiane cieplnie w różnej temperaturze. Wytworzone powłoki zostały następnie scharakteryzowane pod kątem morfologii powierzchni, budowy chemicznej i strukturalnej, twardości oraz adhezji. me todyka ba dawcza Do wytworzenia powłok tlenku glinu użyto zolu na bazie prekursora metaloorganicznego oraz wody. Tri-izo-propanolan glinu (Sigma- Aldrich, >98%) rozpuszczano w wodzie o temperaturze 95°C, natomiast katalizatorem był roztwór kwasu azotowego. Uzyskany roztwór koloidalny charakteryzował się kwaśnym pH (ok. 3,8) i lepkością ok. 7 cPs. Tak otrzymany zol posłużył do wytworzenia powłok Al2O3. W tym celu zbudowano reaktor realizujący podstawowe założenie metody aerozol-żel, czyli możliwość depozycji powłok z mgły aerozolu. Schematyczną budowę reaktora przedstawia rysunek 1. Zasadniczymi [...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/4

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Cienkie warstwy dwutlenku tytanu o właściwościach bakteriobójczych aktywowane światłem UV

ANNA SOBCZYK-GUZENDA

W pracy scharakteryzowano właściwości bakteriobójcze warstw tlenku tytanu (IV) nałożonych za pomocą metody chemicznego osadzania z fazy gazowej w plazmie niskotemperaturowej. Jako podłoża wykorzystano[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2006/5

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

» Nowoczesne kompozyty nieorganiczne na osnowie geopolimerów wzmocnionych włóknami szklanymi, węglowymi oraz bazaltowymi

MIC HAŁ Jasiczek

Nieorganiczne polimery w ciągu ostatnich lat zyskują coraz większą popularność. Doskonałe właściwości termiczne [1] oraz twardość w połączeniu z prostotą i niską ceną produkcji powodują, że stają się one alternatywą nie tylko dla cementu, ale także dla polimerów [2]. Coraz częściej geopolimery stanowią osnowę w wytwarzaniu nowoczesnych kompozytów, gdzie jako składniki wzmacniające stosuje się proste i tanie materiały nieorganiczne w postaci włókien, płatków lub proszku [3, 4]. Geopolimery otrzymuje się na drodze aktywowanej KOH reakcji polikondensacji ortosialanów, zawierających w swojej strukturze atomy Si i Al. Proces przebiega w niskiej temperaturze. W temperaturze 30°C trwa on kilka godzin, a w temperaturze 80°C tylko kilka minut. Podstawową strukturę otrzymanego materiału stanowią glinokrzemiany, składające się z tetraedrów Si i Al połączonych na przemian atomami tlenu. W sieci tej muszą być obecne także dodatnie jony (Na+, K+, Li+ itd.), aby zrównoważyć ładunek elektryczny aluminium, będącego w tetraedrycznej koordynacji. Usieciowane w ten sposób glinokrzemiany składają się z łańcuchów, w których skład mogą wchodzić takie jednostki, jak: sialan (ang. sialate) [-Si-O-Al-O-], silokso-sialan (ang. sialatesiloxo) [-Si-O-Al-O-Si-O-], lub disilokso-sialan (ang. sialate-disiloxo) [-Si-O-Al-O-Si-O-Si-O-] [5]. Artykuł przedstawia strukturę kompozytów otrzymanych na osnowie geopolimerów wzmocnionych włóknami. W badaniach wykorzystano osnowy bazujące na termicznie aktywowanej krzemionce z aktywatorem KOH, a jako elementy wzmacniające wykorzystano włókno szklane, węglowe oraz bazaltowe. METODYKA BADAWCZA Badane kompozyty geopolimerowe zostały wytworzone z wyżarzanej krzemionki, nazywanej potocznie w literaturze "termicznie aktywowaną krzemionką", z dodatkiem ZrO2 (w celu poprawy stabilności termicznej geopolimeru), roztworu alkalicznego KOH oraz wody w proporcjach masowych 40:40:20. Elementami wzmacniającymi wytwarzanych kompozyt[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/4

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »

Strona 1

r e k l a m a