profil Twój Profil
Kliknij, aby zalogować »
Jesteś odbiorcą prenumeraty plus
w wersji papierowej?

Oferujemy Ci dostęp do archiwalnych zeszytów prenumerowanych czasopism w wersji elektronicznej
AKTYWACJA DOSTĘPU! »

Twój koszyk
  Twój koszyk jest pusty

Czasowy dostęp?

zegar

To proste!

zobacz szczegóły
r e k l a m a
FAIL (the browser should render some flash content, not this).

ZAMÓW EZEMPLARZ PAPIEROWY!

baza zobacz szczegóły

Wyniki wyszukiwania

Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena Rozmus-Górnikowska"

» Warstwa wierzchnia aluminium modyfikowana impulsem lasera

Magdalena Rozmus-Górnikowska  
Warstwę wierzchnią wyrobu można umacniać i wytwarzać w niej korzystne naprężenia ściskające przez odkształcenie plastyczne głównie metodą mechanicznego kulowania (shot peening) lub rzadziej dogniatania rolkami czy odkształcania wybuchowego. Pod pojęciem mechanicznego kulowania rozumie się proces, w którym powierzchnia materiału jest bombardowana strumieniem kulek twardego materiału: żeliwnych, stalowych lub szklanych. Kulki uderzają o powierzchnię obrabianego przedmiotu z energią wystarczającą do spowodowania odkształcenia plastycznego warstwy wierzchniej [1÷3]. Celem obróbki jest zwiększenie twardości warstwy wierzchniej oraz wytworzenie w niej naprężeń ściskających. Podobny efekt jak w przypadku mechanicznego kulowania można uzyskać, obrabiając powierzchnię światłem lasera o dużej gęstości mocy i krótkim czasie oddziaływania impulsu [4, 5]. Lasery są szeroko stosowane do spawania i cięcia metali oraz do wielu obróbek powierzchniowych, natomiast dotychczas niewiele badań poświęcono zastosowaniu wiązki lasera do utwardzania odkształceniowego warstwy wierzchniej i wytwarzaniu w niej korzystnych naprężeń ściskających. Analiza literatury dotyczącej porównania mechanicznego kulowania i laserowego odkształcania (LSP, Laser Shock Processing) wskazuje, iż proces laserowy może być bardziej efektywny, ekologiczny i ekonomicznie uzasadniony. Istotną zaletą stosowania lasera do obróbki powierzchniowej jest dokładna regulacja mocy, duża gęstość energii dostarczanej dokładnie do zamierzonego miejsca oraz możliwość precyzyjnego obrabiania tylko wybranego, nawet niewielkiego i trudno dostępnego fragmentu powierzchni [6]. Laserowe odkształcanie polega na modyfikacji powierzchni [...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/5


 

» Microstructure of the surface layer of a Ti6Al4V alloy and X5CrNi18-10 steel after laser treatment

Magdalena Rozmus -Górnikowska  Jan Kusiński  Marek Blicharski  Roman Major  
One of the relatively new method of mechanical surface treatments is Laser Shock Processing (LSP), which introduce strain hardening and compressive residual stresses into the treated surface layer. LSP uses laser pulses with pulse duration within the nanosecond range to modify the surface layers by means of high pressure [1, 2]. Laser parameters for LSP require power density ≥0.1 GW/cm2 and laser pulse duration ≤10-6 s. During the process, the laser beam is directed onto the surface of the material. The area to be treated is usually covered with two types of coatings: an absorbing coating, opaque to the laser beam, for example black paint, placed directly on the surface of the investigated material, and over this a transparent to the laser beam coating for example water [3, 4]. Figure 1 shows the scheme of the Laser Shock Processing. When the laser beam with sufficient intensity is directed onto the surface, it passes through the transparent layer and is absorbed by the black coating. The absorbing coating is vaporized and the vapor rapidly achieves very high temperatures at which electrons are ionized and a plasma plume is formed. The rapidly expanding plasma is confined on the surface of the metal by the layer of water, creating high pressures. This pressure propagating into the treated material as a shock wave, can induce microstructural changes and cause high increase of dislocation density and produce a high residual surface compressive stresses [5, 6]. The aim of this work was to investigate the effect of Laser Shock Processing on the microstructure and roughness of the surface layer of the Ti6Al4V titanium alloy and X5CrNi18-10 austenitic stainless steel. MATERIALS AND E[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/3


 

» Warstwa wierzchnia stali austenitycznej X5CrNi18-10 modyfikowana impulsem lasera

Magdalena Rozmus-Górnikowska  Jan Kusiński  Marek Blicharski  Jan MARCZAK  
[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2010/4


 

» Mikrostruktura i własności powłoki ze stopu Ni na rurach kotłowych ze stali P235GH

Magdalena Rozmus-Górnikowska  Marek Blicharski  Jan Kusiński  Ludwik Kusiński  
Obecnie trwałość elementów najbardziej narażonych na korozję podczas spalania odpadów w kotle zwiększa się przez napawanie powłok ze stopów niklu [1]. Napawanie jest procesem nanoszenia warstwy materiału na powierzchnię wyrobów metodami spawalniczymi. Powłoki nanoszone przez napawanie w porównaniu z powłokami nanoszonymi innymi metodami charakteryzują się silnym metalurgicznym połączeniem z metalowym podłożem ze względu na przetopienie materiału nanoszonego i warstwy podłoża. Ponadto względnie łatwo można wytworzyć warstwę niezawierającą porów i innych wad. W warstwie napawanej, ze względu na przetopienie podłoża, występuje ciągła zmiana składu chemicznego w kierunku od powierzchni do wnętrza. Nie występuje wyraźna granica rozdziału między warstwą wierzchnią a podłożem. Do nanoszenia warstw przez napawanie stosuje się metody spawania: gazowego (płomieniowego), łukowego, wiązką lasera lub elektronów [2]. Nową techniką napawania łukowego opracowaną w 2002 r. przez austriacką firmę Fronius jest tzw. Cold Metal Transfer (CMT) [3÷5]. Jest to metoda spawania z impulsowym podawaniem drutu, w której znacznie obniżono temperaturę łuku w porównaniu z tradycyjnym procesem spawania łukiem zwarciowym. W metodzie CMT drut jest przesuwany w kierunku podłoża do pojawienia się zwarcia. Następnie drut jest odciągany. Kiedy zwarcie zaniknie drut porusza się ponownie w kierunku podłoża i proces rozpoczyna się od początku. Charakterystyczną cechą metody CMT jest to, że przenoszenie metalu odbywa się przy małym prądzie, co spra[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/4


 

» Wpływ sposobu napawania rur kotłowych na ich mikrostrukturę i własności

Magdalena ROZMUS-GÓRNIKOWSKA  Marek BLICHARSKI  Jan KUSIŃSKI  Marek PAĆKO  Ludwik KUSIŃSKI  Marek MARSZYCKI  
Artykuł zawiera wyniki oceny wpływu metody napawania Inconelem 625 rur kotłowych ze stali P235GH i 16Mo3 na mikrostrukturę i wła- sności podłoża i napoiny. Badania prowadzono na odcinkach rur kotłowych napawanych stopem niklu Inconel 625. Rury zostały dostarczone do Fabryki Kotłów SEFAKO S.A. przez czterech dostawców, stosujących różne metody napawania, a mianowicie CMT, MIG i TIG. Badania wykazały, że mikrostruktura i własności mechaniczne rur napawanych istotnie zależą od zastosowanej metody napawania oraz od składu chemicznego materiału podłoża. Paper presents results of investigation of cladding method applied to the boiler pipes from P235GH and 16Mo3 steels on the microstructure and properties of substrates and coatings. The investigations were made on the boiler pipes cladded with Inconel 625 delivered by different suppliers and overlaid at various conditions (CMT, MIG and TIG). The investigations showed that the microstructure and tensile properties of arc cladded boiler pipes considerably depend on the cladding methods as well as chemical composition of steel. Słowa kluczowe: napawanie, Cold Metal Transfer (CMT), MIG, TIG, mikrostruktura, własności mechaniczne Key words: cladding, Cold Metal Transfer (CMT), MIG, TIG, microstructure, mechanical properties.1. Wprowadzenie. Rozwiązania problemu utylizacji odpadów szukano już pod koniec XIX wieku. Pierwsza instalacja do spalania odpadów, z możliwością odzysku energii, powstała w Anglii w 1897 roku. Obecnie, instalacje do odzyskiwania energii cieplnej zawartej w odpadach komunalnych, zwane spalarniami stanowią nieodłączny element nowoczesnych systemów kompleksowego zagospodarowania odpadów komunalnych. Tworzące się podczas spalania odpadów spaliny zawierają jednak bardzo agresywne i szkodliwe dla środowiska związki, m.in. siarczki, chlorki i fluorki [1, 2]. Wysoka temperatura oraz chemicznie agresywne spaliny wymagają odpowiednich zabezpieczeń stykających się z nimi elementów kotłów. E[...] więcej»
w zeszycie HUTNIK - WIADOMOŚCI HUTNICZE 2012/4


 

 Strona 1 
r e k l a m a
FAIL (the browser should render some flash content, not this).