Twój Profil
Kliknij, aby zalogować »
Jesteś odbiorcą prenumeraty plus
w wersji papierowej?

Oferujemy Ci dostęp do archiwalnych zeszytów prenumerowanych czasopism w wersji elektronicznej
AKTYWACJA DOSTĘPU! »

Twój koszyk

Twój koszyk jest pusty

Czasowy dostęp?

To proste!

zobacz szczegóły

r e k l a m a

ZAMÓW EZEMPLARZ PAPIEROWY!

zobacz szczegóły

Wyniki wyszukiwania

Wyniki 1-1 spośród 1 dla zapytania: authorDesc:"MONIKA BANASZEK"

» Wpływ dyfuzyjnych, wieloskładnikowych warstw na bazie tytanu wytwarzanych metodą hybrydową na odporność na korozję i zużycie przez tarcie stopu magnezu AZ91D

MICHAŁ TACIKOWSKI

Ze względu na bardzo korzystne własności, a zwłaszcza małą gęstość, dużą wytrzymałość właściwą, skuteczne ekranowanie pól elektromagnetycznych, stopy magnezu stanowią bardzo atrakcyjny materiał konstrukcyjny i funkcjonalny. Barierą dla ich dalszej, szerokiej ekspansji są w przypadku wielu zastosowań słabe własności użytkowe w zakresie twardości, odporności na korozję i zużycie przez tarcie. Opracowanie nowych, skutecznych rozwiązań inżynierii powierzchni otworzyłoby drogę do pokonania tych ograniczeń i wykorzystania stopów magnezu w nowych jakościowo obszarach zastosowań, tj. w wyrobach eksploatowanych w warunkach dużych narażeń na korozję, zużycia przez tarcie i powierzchniowe uszkodzenia mechaniczne. Perspektywicznym kierunkiem wydaje się wytwarzanie na stopach magnezu powierzchniowych warstw azotków, które z natury charakteryzują się dużą twardością, odpornością na zużycie przez tarcie i korozję. Powłoki azotków od przeszło dekady wytwarzane na stopach magnezu metodami PVD, magnetronowo lub łukowo, zwiększają w dużym stopniu odporność na zużycie przez tarcie [1÷4]. Ich wadą pozostaje jednak adhezyjny charakter połączenia z podłożem i skokowa zmiana właściwości pomiędzy twardą warstwą a miękkim stopem magnezu, ograniczające dopuszczalne naciski na powierzchnię [2, 5, 6]. Jednocześnie powłoki te, ze względu na niezadowalającą szczelność, nie stanowią skutecznej ochrony obrabianego podłoża przed korozją [6÷9]. Odnotowane w ostatnim okresie prace zmierzające ku rozwiązaniu tego problemu idą w kierunku wytwarzania złożonych wielowarstwowych powłok kompozytowych tlenkowo-azotkowych [10], bądź też zmiany właściwości korozyjnych powłok azotków w procesie ich domieszkowania [11]. Perspektywiczną alternatywą dla powłok azotków osadzanych na stopach magnezu metodami PVD wydaje się wytwarzanie na nich kompozytowych, dyfuzyjnych warstw powierzchniowych azotków, względnie tlenoazotków [5, 6]. Warstwy takie można wytworzyć metodą hybrydo[...] więcej»
w zeszycie INŻYNIERIA MATERIAŁOWA 2011/4

KUP TERAZ » KUP TERAZ (SMS) »