Wyniki 1-10 spośród 726 dla zapytania: jęczmień

Zmiany w rejestracji środków do ochrony zbóż


  Areał uprawy zbóż w Polsce obejmuje około 7,7 miliona hektarów, czyli prawie 3/4 powierzchni zasiewów. Ze względu na ogromną skalę uprawy zbóż rejestracja środków chemicznych przeznaczonych do ich ochrony jest w centrum zainteresowania większości producentów agrochemikaliów działających na naszym rynku. Ochrona zbóż potraktowana została w tym artykule jako pewne hasło. Pamiętajmy, że zboża różnią się między sobą, mają różne potrzeby jeśli chodzi o ochronę i że większość środków rejestrowana jest do ochrony poszczególnych gatunków zbóż, przed konkretnymi organizmami szkodliwymi. Podejmując ostateczną decyzje o wyborze środka ochrony roślin należy kierować się informacją w etykiecie -instrukcji stosowania. W naszym klimacie, w większości upraw największy problem stanowi ochrona przed chwastami. Analiza rynku środków ochrony roślin to potwierdza: już od lat najbardziej znaczącą grupą środków chemicznych do ochrony zbóż w Polsce są herbicydy. Ich dominująca rola jest widoczna zarówno przy analizie ilości jak i wartości sprzedaży, ale także przy analizie rejestru preparatów zarejestrowanych. Drugą główną grupą chemicznych środków do ochrony zbóż, niewiele tylko mniejszą niż środki chwastobójcze, są fungicydy. Insektycydy oraz regulatory wzrostu i rozwoju roślin mają w naszym kraju zarówno wyraźnie mniejszą liczbę rejestracji, jak i niższy udział w rynku. W roku 2013 wydano w Polsce łącznie 190 zezwoleń na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu i wśród nich ponad połowa, bo 104 preparaty miały w swoim zakresie stosowania zboża. Przedstawiono je w tabeli, z zaznaczeniem konkretnych gatunków zbóż wymienionych w etykiecie oraz numerów rejestracji, które też niosą pewną informację (np. litery hr po numerze rejestracji oznaczają import równoległy, bc "back to back" czyli nową nazwę handlową, wu - przeniesienie rejestracji z innego państwa członkowskiego, a zr[...]

Zmiany w rejestracji środków do ochrony zbóż DOI:


  Powierzchnia uprawy zbóż w P olsce ma tendencję malejącą, co wynika częściowo ze zmian w strukturze upraw i zwiększenie areału upraw kukurydzy oraz rzepaku, a częściowo z wycofywania niektórych gruntów z użytkowania rolniczego i przeznaczania ich na inne cele, w tym między innymi pod zalesienia oraz budowę autostrad. Zgodnie z danymi Głównego Urzędu Statystycznego w roku 2000 zboża uprawiano w P olsce na powierzchni 8,8 miliona hektarów, natomiast w 2013 roku ok. 7,5 miliona hektarów. Czyli od początku stulecia odnotowano spadek o kilkanaście procent. Nadal jednak jest to bardzo duży areał obejmujący prawie 3/4 powierzchni zasiewów w P olsce. Dominacja zbóż w strukturze zasiewów to powszechna sytuacja w krajach leżących w podobnych warunkach klimatycznych, w tym np. u wszystkich naszych sąsiadów. Z agronomicznego punktu widzenia nie jest to zjawisko korzystne, ze względu na trudności w stosowaniu prawidłowego płodozmianu, które przekładają się na nasilenie niektórych organizmów szkodliwych, w tym zawłaszcza chwastów. Nie stosując prawidłowego płodozmianu trudno towarowo uprawiać zboża bez stosowania chemicznych środków ochrony roślin. Omawiając dostępność środków ochrony roślin warto pamiętać, że "ochrona zbóż" to tylko hasło. Zboża różnią się między sobą, mają różne potrzeby jeśli chodzi o ochronę i większość środków rejestrowana jest do ochrony poszczególnych gatunków zbóż, przed konkretnymi organizmami szkodliwymi. Podejmując decyzję o wyborze środka ochrony roślin należy kierować się informacją w etykiecie-instrukcji stosowania.W grudniu 2014 r. w P olsce zarejestrowane były 544 środki do chemicznej ochrony zbóż. Oznacza to, że prawie połowa wszystkich zarejestrowanych środków ochrony roślin miała w swoim zakresie stosowania zboża. Tradycyjnie najważniejszą grupą są herbicydy, zarówno pod względem liczby rejestracji (245 środków) jak i pod względem zużycia (rys. 1). Odzwierciedla to sytuacje w rolnictwie: w polskich warunk[...]

Jęczmień - właściwości prozdrowotne i wykorzystanie w produkcji spożywczej DOI:


  Jęczmień zwyczajny Hordeum vulgare - należy do rodziny wiechlinowatych i jest bardzo popularną rośliną zbożową. Jęczmień uprawiany jest nie tylko na terenie całej Europy, ale także w A zji, Stanach Zjednoczonych, Afryce oraz Argentynie, obecnie największym jego producentem jest Rosja. Najstarsze znane dowody na uprawę jęczmienia pochodzą z Bliskiego Wschodu i są datowane na VII tysiąclecie p.n.e. Jęczmień jest jednym z podstawowych zbóż uprawianych w P olsce. W 2014 roku zbiory jęczmienia były drugimi co do wielkości po pszenicy i stanowiły ponad 10% zbiorów wszystkich zbóż. Gospodarcze znaczenie jęczmienia jest wynikiem wielokierunkowego wykorzystania jego ziarna. Ziarno jęczmienia jest przede wszystkim wykorzystywane na cele browarnicze do produkcji słodu. Znajduje swoje zastosowanie również w produkcji spożywczej - kasze, płatki, mączka jęczmienna oraz wykorzystywany jest na cele paszowe. Do końca lat 90-tych dwudziestego wieku uprawiano tylko jęczmień oplewiony, co ograniczało jego wykorzystanie na cele spożywcze. Jęczmień taki charakteryzował się silnym zrośnięciem plewki z okrywą owocowo-nasienną. Pierwsza odmiana naga - Rastik została zarejestrowana dopiero 1999 roku. Brak plewki umożliwia o wiele szersze wykorzystanie ziarna jęczmienia w przetwórstwie spożywczym. Jednak nagie ziarniaki, aby mogły być bez procesu łuszczenia przeznaczone do produkcji spożywczej muszą spełniać dodatkowe kryteria: cechować się jasną okrywą owocowo-nasienną, płytką i jasną bruzdą, wysoką gęstością w stanie usypowym, niską zawartością plewy oraz niskim udziałem ziarniaków uszkodzonych. Dopiero taki surowiec jęczmienny może być podstawą produkcji wysokiej jakości zbożowych produktów spożywczych o cechach funkcjonalnych. Ziarno jęczmienia w produkcji spożywczej stosuje się jako surowiec do produkcji kaszy i płatków jęczmiennych. Produkowane z ziarna jęczmienia kasze mają niestety marginalną pozycję w codziennej diecie. Podcz[...]

Przedwstępna prognoza szacunku zbiorów zbóż i rzepaku w 2007 r.

Czytaj za darmo! »

Główne przesłanki stanowiące punkt wyjścia do konkretnych wyliczeń rachunkowych przedstawiają się następująco: 1. Powierzchnie uprawy przyjęto na poziomie zbliżonym do danych GUS w odniesieniu do zbóż ozimych oraz wyraźnie zwiększono (o ok. 200 tys. ha) w przypadku zbóż jarych. Przy tym w wariantach rozliczeniowych przyjęto drobne przesunięcia między gatunkami (żyto - pszenżyto i pszenica - [...]

Wpływ dodatku młodego jęczmienia na jakość bezglutenowych muffinów biszkoptowo-tłuszczowych DOI:10.15199/65.2019.1.4


  W ostatnich dziesięcioleciach obserwowany jest ciągły wzrost liczby zdiagnozowanych przypadków nietolerancji glutenu. Prawdopodobnie związane jest to z rozwojem technik wykrywania chorób dietozależnych oraz z rosnącą świadomością i wiedzą społeczeństwa na temat tych chorób [6, 12]. Obecność glutenu w środkach spożywczych może być niebezpieczna dla konsumentów, którzy cierpią na jego nietolerancję, alergię czy celiakię, a jedynym obecnie znanym sposobem leczenia takich osób jest dieta bezglutenowa (bez udziału pszenicy, żyta, owsa i jęczmienia) [2]. Według Codex Alimentarius produkty bezglutenowe powinny dostarczać zbliżonej ilości składników odżywczych, jak odpowiadające im wyroby tradycyjne. W zbożowych produktach bezglutenowych uzyskanie składu chemicznego podobnego do składu odpowiedników glutenowych jest niemalże niemożliwe, ze względu na całkowicie odmienny skład chemiczny surowca podstawowego. Na ogół produkty bezglutenowe odznaczają się niższą wartością odżywczą, związaną z mniejszą zawartością białka, błonnika, witamin i soli mineralnych [14]. Współczesne przetwórstwo spożywcze coraz częściej zwraca uwagę nie tylko na walory sensoryczne żywności, ale także na jej właściwości żywieniowe [5]. Jednocześnie wciąż rosną wymagania konsumentów w stosunku do spożywanych produktów. Poszukują oni żywności o zmniejszonej kaloryczności i wysokiej wartości odżywczej przy jednoczesnym zachowaniu dobrych cech sensorycznych i właściwości prozdrowotnych. Tradycyjne wyroby ciastkarskie nie spełniają tych oczekiwań, a produkty biszkoptowo-tłuszczowe zaliczane są do żywności wysokokalorycznej, o dużej zawartości cukru i tłuszczu [7, 8]. Aby spełnić oczekiwania konsumentów i dietetyków, konieczne jest poszukiwanie nowych surowców w dziedzinie produkcji żywności, w tym również do wytwarzania bezglutenowych wyrobów biszkoptowo-tłuszczowych. Obiecującym składnikiem tego typu produktów może być młody jęczmień, będący źródłem polifenol[...]

Zastosowanie jęczmienia w piekarstwie Część I. Wpływ na wartość odżywczą


  Jęczmień i różne przetwory z ziaren tego zboża mają zastosowanie w produkcji pieczywa o właściwościach prozdrowotnych. Do produktów tych należą: pęczak cały lub w postaci śruty, drobne kaszki, płatki (całe, rozdrobnione), mąki, otręby oraz koncentraty b-glukanów i izolaty białkowe. Najlepszym surowcem do produkcji kaszy jęczmiennej są odmiany szkliste i pozbawione łuski. W czasie szlifowania odmian plewiastych usuwa się nie tylko plewki, ale także część warstwy aleuronowej i zarodka, a wraz z nimi wartościowe składniki odżywcze. Jeśli do produkcji kasz przeznacza się jęczmień plewiasty, to ziarna powinny zawierać niewiele łuski i płytką bruzdkę. Produkuje się trzy gatunki kaszy jęczmiennej: kaszę pęczak, kaszę łamaną oraz kaszę perłową. Płatki jęczmienne uzyskuje się ze zgniecionych ziaren jęczmienia oplewionego, którego ziarna przed płatkowaniem obłuszcza się, lub ze zgniecionych ziaren jęczmienia bezłuskiego. Płatki jęczmienne są spłaszczone i lekko okrągłe, mają kształt podobny do płatków owsianych. Rozdrobnione płatki jęczmienne można wykorzystywać do produkcji pieczywa. Ich użycie w miejsce mąki chlebowej zwiększa wydajność ciasta. Mąka jęczmienna powstaje podczas produkcji kaszy grubej lub średniej. W procesie obtaczania i polerowania ziaren powstaje mąka o granulacji zbliżonej do drobnej kaszy. Również podczas kruszenia płatków jęczmienn[...]

Zasiewy zbóż w Polsce

Czytaj za darmo! »

GUS opublikował wyniki Powszechnego Spisu Rolnego 2010 "Uprawy rolne i wybrane elementy metod produkcji roślinnej". W ogólnej liczbie gospodarstw rolnych zajmujących się uprawą zbóż liczba gospodarstw prowadzących poszczególne uprawy przedstawiała się następująco:  pszenicę ozimą uprawiało 533,0 tys. gospodarstw rolnych, tj. 41,1 % ogólnej liczby gospodarstw rolnych uprawiających zboża,  pszenicę jarą uprawiało 140,8 tys., tj. 10,9 %,  żyto uprawiało 416,8 tys., tj. 32,1 %,  jęczmień ozimy uprawiało 96,1 tys., [...]

 Strona 1  Następna strona »