Wyniki 1-10 spośród 247 dla zapytania: Romaniuk

Międzynarodowy zderzacz liniowy


  W tej chwili najdłuższym akceleratorem liniowym jest ok. 3 km maszyna w Stanford (SLAC) o energii 50 GeV. Maszyna ILC - Międzynarodowy Zderzacz Liniowy (International Linear Collider) jest jednym z obecnie opracowywanych projektów podwójnego akceleratora liniowego e+e-, o docelowej energii kolizji wiązek elektronowej i pozytronowej ponad 1 TeV. Alternatywnym projektem dla ILC jest Cernowska maszyna CLIC o docelowej energii zderzenia leptonów 3 TeV. Maszyna ma stanowić istotne komplementarne uzupełnienie dla potencjału badawczego Ceranowskiego kompleksu badawczego LHC o docelowej energii zderzenia protonów 14 TeV. Wymagana długość maszyny będzie wynosiła co najmniej 30 km, a niektóre wersje projektu wymieniają ok. 50 km. Nadprzewodzące liniaki ILC będą wykonane w technologii TESLA 1,3 GHz, wykorzystującej mikrofalowe wnęki nadprzewodzące z ultraczystego niobu klasy RRR lub Nb3Sn, o bardzo dużej dobroci, pracujące z gradientem przyspieszającym prawdopodobnie ponad 35 MV/m, a niektóre wersje projektu wymieniają ograniczenie rzędu 50 MV/m. Zespoły z Polski (Kraków. Warszawa, Wrocław - IFJ-PAN, AGH, UJ, NCBJ, UW, PW, PWr, INT-PAN) uczestniczą w opracowywaniu projektu tej maszyny, detektorów, kriogeniki i systemów pomiarowo-kontrolnych. W chwili obecnej wydaje się, że maszyna ILC będzie najprawdopodobniej budowana w Japonii w latach 2016-2026. Jeśli to się spełni, Japonia stanie się trzecią potęgą akceleratorową świata po CERN i USA. W Niemczech, w DESY Hamburg, budowany jest obecnie liniak elektronowy o długości ok. 3 km, który ma stanowić zasilanie dla rentgenowskiego lasera FEL. Układy sterowania i timingu są projektowane i wytwarzane z udziałem Politechnik Warszawskiej i Łódzkiej. Brak w naszym kraju wielkiej infrastruktury badawczej o skali przynajmniej Europejskiej i o znacznym potencjale odkrywczym pozostawia nas poza elitarnymi klubami właścicieli takich infrastruktur w różnych dziedzinach: fizyki cząsteczkowej, astronomii[...]

Akceleratory dla społeczeństwa - TIARA 2012


  Konsorcjum TIARA i Projekt EU FP7 TIARA-PP TIARA jest Europejskim Konsorcjum Techniki Akceleratorowej, prowadzącym projekty badawcze, techniczne, sieciowe i infrastrukturalne. Celem działania konsorcjum TIARA i prowadzonego przez nie ramowego projektu Europejskiego EU FP7 (Test Infrastructure and Akcelerator Research Area) jest integracja krajowych i międzynarodowych akceleratorowych infrastruktur badawczych i rozwojowych w rodzaj pojedynczego, dobrze skoordynowanego, europejskiego obszaru badawczego. Konsorcjum gromadzi wszystkie ośrodki europejskie posiadające dużą infrastrukturę akceleratorową. Pozostałe ośrodki, jak np. uniwersytety, są afiliowane jako członkowie stowarzyszeni. W Polsce koordynatorem projektu TIARA jest Instytut Fizyki Jądrowej PAN w Krakowie, a uczestnikami są laboratoria krajowe zajmujące się różnymi aspektami techniki akceleratorowej np.: IFJ-PAN, AGH, NCBJ w Świerku, Politechnika Warszawska, Politechnika Wrocławska, Politechnika Łódzka. IFJ-PAN jest oficjalnym członkiem konsorcjum TIARA i reprezentuje wszystkie laboratoria zgromadzone w Polskim Konsorcjum TIARA-PL. Członkami TIARA są: CEA-Francja, CERN-Szwajcaria, CIEMAT-Hiszpania, CNRSFrancja, DESY-Niemcy, GSI-Niemcy, IFJ-PAN Kraków (reprezentujący polskie konsorcjum), INFN-Włochy, PSI-Szwajcaria, STFC-Anglia, Uniwersytet Uppsala (reprezentujący konsorcjum nordyckie - Dania, Finlandia, Norwegia, Szwecja). TIARA reprezentuje bardzo ciekawe rozwiązanie projektu Europejskiego, określanego mianem Faza Przygotowawcza PP (Preparatory Phase). Głównym celem TIARA jest po prostu, i prawie jedynie INTEGRACJA krajowych i międzynarodowych laboratoriów akceleratorowych reprezentujących znaczne infrastruktury badawcze. Oczekiwanym rezultatem jest stworzenie jednego mocnego, Europejskiego, rozproszonego, ale silnie skoordynowanego ośrodka badawczo-rozwojowego, dysponującego nieporównywalnym potencjałem odkrywczym i rozwojowym (innowacje, kompetencje, konkurencyjn[...]

Technika Akceleratorowa Seria Wydawnicza Recenzowanych Monografii: CERN - Politechnika Warszawska


  Europejskie projekty badawczo-infrastrukturalne w dziedzinie techniki akceleratorowej W roku 2008 rozpoczęto publikację naukowej Serii Wydawniczej pt. Technika Akceleratorowa, we współpracy CERN i Politechniką Warszawską. Idea serii powstała w wyniku realizacji europejskiego projektu badawczo - inwestycyjnego CARE (2004-2008). Formalnie została zatwierdzona przez następny projekt EuCARD (2008-2013). Ze względu na znaczne zainteresowanie europejskiego środowiska naukowego, publikacja serii została przedłużona w ramach projektu EuCARD-2 (2013-2017). Do chwili obecnej opublikowano łącznie 18 tomów, kilka następnych jest w przygotowaniu redakcyjnym. W serii publikowane są prace habilitacyjne, monografie profesorskie, wyróżniające się prace doktorskie oraz dokładnie opracowane raporty techniczne kolaboracji akceleratorowych dotyczące budowy infrastruktur badawczych, a także autorskie monografie specjalistów z omawianej dziedziny, bądź związanych z wymienionymi projektami Europejskimi. W czasie realizacji europejskiego projektu badawczego i infrastrukturalnego FP6 CARE 2004-2008 (Coordinated Accelerator Research in Europe) dotyczącego koordynacji rozwoju wielkich urządzeń badawczych techniki akceleratorowej w Europie postanowiono rozpocząć wydawanie, związanej z tym projektem, naukowej serii wydawniczej recenzowanych monografii z tej dziedziny. Była to zupełnie nowa i dość odważna koncepcja połączenia rodzaju wydawnictwa stricte naukowego, w pełni recenzowanego, z przejściowym projektem trwającym "jedynie" cztery lub pięć lat. Do tej pory nigdy czegoś takiego nie robiono. Pomysł okazał się znacznym sukcesem. Seria wydawnicza, już dość znana i ceniona w świecie akceleratorowym jako (CERN - WUT) Editorial Series on Accelerator Science and Technology, jest kontynuowana ze znacznym powodzeniem już w kolejnym trzecim projekcie europejskim EuCARD2 i posiada gwarancje logistyczne, w chwili obecnej, do roku 2017, kiedy to minie 10 l[...]

Zaawansowane systemy fotoniczne i elektroniczne WILGA 2010


  W kraju jest organizowanych kilka większych spotkań o charakterze konferencji i sympozjów oraz szkół naukowych w dziedzinie elektroniki poświęconych wyłącznie młodym uczonym. Takie konferencje organizowane za granicą posiadają sesje wykładowe (tutorialowe) wypełnione referatami przeglądowymi wygłaszanymi przez najlepszych specjalistów w swoich dziedzinach z uczelni, ale i z przemysłu oraz sesje przyczynkowe wypełnione referatami młodych uczonych. Znacznie więcej jest konferencji gdzie sesje młodzieżowe są uboczne np. plakatowe. WILGA jest sympozjum dla młodych uczonych, gdzie wprowadzenie do sesji tematycznej jest prezentowane przez specjalistę a sama sesja jest wypełniona prezentacjami przyczynkowymi młodzieży naukowej. Prezentacje są żywo dyskutowane i recenzowane wzajemnie przez młodych uczonych, wspieranych jedynie z boku przez kadrę akademicką. WILGA - Aktywne Sympozjum dla Młodych Uczonych W okresie ostatnich lat Sympozjum WILGA "Fotonika i Inżynieria Sieci Web" zdobyło sobie znaczne uznanie w kraju i w naszym regionie geograficznym przez bardzo aktywne i pozytywne podejście do młodzieży naukowej oraz wytrwałość w organizacji regularnych spotkań na bardzo wysokim poziomie, a także zaangażowanie w organizację samej młodzieży i skupienie działań na promocji "młodej nauki". Główną miarą tego sukcesu są uczestniczące tłumy młodych uczonych każdego roku przez ostatnich kilkanaście lat oraz chętne publikowanie rezultatów ich prac w Wilgowych tomach Proceedings of SPIE, USA. Dla wielu z tych młodych uczonych, obecnie liczonych już w tysiącach, których przewinęli się przez Wilgę i zdobywali tam ostrogi, te prezentacje i publikacje były często ich pierwszymi tego typu doświadczeniami w życiu naukowym. Wilga jest, w tym sensie, szlifiernią diamentów, gdzie uszlachetnieniu podlegają wspaniali młodzi uczeni. Podsumowując Wilgę do jednego zdania można powiedzieć, że jest to rodzaj międzynarodowego Forum Młodej Nauki w dziedzi[...]

Fotonika i Inżynieria Sieci Internet 2011


  28 Sympozjum młodych uczonych WILGA 2011, pt. Photonics and Web Engineering zgromadziło ponad 150 uczestników. Wygłoszono ok. 100 prezentacji - głownie raportów naukowych z realizacji prac doktorskich i magisterskich w zakresie tematyki tego znanego w kraju spotkania młodych uczonych. Wygłoszono także kilka referatów plenarnych wprowadzających w nowe dziedziny fotoniki i elektroniki. Sympozjum jest organizowane pod patronatem IEEE (Polska Sekcja oraz Region 8), SPIE - The International Society for Optical Engineering (Bellingham, WA, USA), Polskiego Stowarzyszenia Fotonicznego, KEiT PAN, PKOpto SEP, oraz WEiTI PW. Sympozjum jest organizowane co roku przez doktorantów i studentów Zespołu Naukowego PERG-ELHEP w Instytucie Systemów Elektronicznych PW przy współpracy grup studenckich IEEE i SPIE. Sesje tematyczne WILGA 2011 były następujące: nanotechnologie i nanomateriały dla optoelektroniki i fotoniki, światłowody czujnikowe, światłowody aktywne, czujniki i sieci czujnikowe, obiektowe projektowanie sprzętu, zastosowania optoelektroniki, zaawansowane systemy bioelektroniki i bioinformatyki, projektowanie układów fotoniczno-elektronicznych, inteligencja obliczeniowa w optoelektronice i robotyce, postępy projektu obserwacji szerokokątnych całego nieba - pi-of-the-sky, przetwarzanie i obrazowanie danych multimedialnych, wizja maszynowa, pojazdy - quadrokopter i rower marsjański, systemy transmisji analogowej w warunkach wysokiego poziomu szumów, metrologia optoelektroniczna i fotoniczna, rekonfigurowane systemy pomiarowe, systemy transmisyjne wysokiej jakości - White Rabbit, eksperymenty fuzji termojądrowej JET i ITER, wyniki badawcze eksperymentów TOTEM i CMS/LHC w CERN. Patronat medialny nad Sympozjum sprawuje miesięcznik NT SEP Elektronika. Prace Sympozjum są publikowane w Elektronice, JET - Journal of Electronics and Telecommunications KEiT PAN oraz Proceedings SPIE. Sympozjum Wilga jest tematycznie związane z cyklicznymi spotk[...]

Lasery rentgenowskie LCLS i LCLS II - SLAC


  Laboratorium SLAC Artyku. dotyczy akceleratorowo-laserowej infrastruktury badawczej i u.ytkowej LCLS . SLAC. Infrastruktura s.u.y jako laboratorium rozwojowe techniki akceleratorowo.laserowej oraz jako narz.dzie badawcze w innych dziedzinach nauki. Jednym z Narodowych Laboratoriow Departamentu Energii (DoE) jest Narodowe Laboratorium Akceleratorowe (SLAC) prowadzone dla i pod nadzorem DoE przez Uniwersytet Stanforda w kampusie w Menlo Park w Kalifornii. Laboratorium SLAC, utworzone w roku 1962, prowadzi badania w zakresie eksperymentow i teorii cz.stek elementarnych wykorzystuj.c wi.zki elektronowe. Zakres bada. obejmuje fizyk. atomow., cia.a sta.ego, chemi., biologi. i medycyn.. .rod.em wi.zek elektronowych jest synchrotron (SSRL) oraz laser na swobodnych elektronach (LCLS). Dodatkowo Laboratorium SLAC dysponuje akceleratorow. infrastruktur. badawcz. przeznaczon. do testow nowych i zaawansowanych technik akceleracyjnych FACET (Facility for Advanced Accelerator Experimental Tests). Najpot..niejszy obecnie na .wiecie, Ameryka.ski Laser Rentgenowski LCLS (Liniac Coherent Ligt Source), czyli liniakowe koherentne .rod.o .wiat.a, dzia.a od roku 2009, jako urz.dzenie badawcze i u.ytkowe, i jest dalej rozwijane do postaci LCLS II na terenie narodowego Ameryka.skiego laboratorium SLAC przy uniwersytecie Stanforda, zlokalizowanego w miejscowo.ci Menlo Park w Kalifornii. W pewnym sensie LCLS II jest odpowiedzi. na budow. maszyny EXFEL. Jest to .rod.o .wiat.a pi.tej generacji. Przewiduje si. uruchomienie EXFEL w latach 2015/16, kosztem znacznie ponad 1 mld Euro. LCLS II, ktorego projekt rozpocz.. si. w 2010, b.dzie uruchomiony w roku 2017. Lasery LCLS, LCLS II oraz EXFEL, wykorzystuj. metody SASE oraz SEED do generacji .wiatla i s. zasilane liniakami elektronowymi, LCLS ciep.ym a EXFEL zimnym, o energii kilkana.cie GeV i d.ugo.ci ponad 2 km. Liniak EXFEL wykorzystuje technologi. nadprzewodz.c. SRF TESLA o cz.stotliwo.ci 1,3 GHz. Proto[...]

Wtyczka do środowiska "Eclipse" dla edytora kodów źródłowych VHDL z zaawansowanym systemem formatowania tekstu


  W artykule opisano koncepcję oraz realizację wtyczki do zintegrowanego środowiska projektowania układów elektronicznych Eclipse przeznaczoną do edycji kodów źródłowych w języku opisu sprzętu VHDL. Przedstawiono autorskie rozwiązanie systemu formatującego dla kodów źródłowych VHDL rozszerzające możliwości programu VEditor bazującego na wolnej licencji. Zaprezentowano wynik działania systemu formatującego na wybranych przykładach kodach źródłowych VHDL. Pisanie zaawansowanego kodu źródłowego to proces długotrwały niezależnie od użytego języka programowania. W celu częściowej automatyzacji pisania kodów źródłowych powstały narzędzia typu IDE (Integrated Design Environment). Posiadają one szereg funkcjonalności wspomagających programistę np.: mechanizm kończenia fragmentu kodu na podstawie jego kontekstu, pomoc w zarządzaniu zasobami itp. Współczesne narzędzia IDE integrują we wspólnym środowisku edytor, kompilator, debugger i builder [1]. W efekcie pisanie kodu źródłowego zajmuje mniej czasu, a sam kod źródłowy jest standaryzowany, automatycznie formatowany i zawiera znacznie mnie błędów logicznych. Stosowanie narzędzi typu IDE także istotnie wspomaga pracę nad dużymi i rozproszonymi projektami [1]. Eclipse - zintegrowane środowisko projektowania Powszechnie obecnie stosowanym IDE jest Eclipse. Jest to zintegrowane środowisko programistyczne napisane w języku Javie. Jedną z użytecznych cech środowiska Eclipse jest system wtyczek. Umożliwiają one łatwe rozszerzenie możliwości Eclipse, m.in. na obsługę różnych języków programowania. jak np. C, C++, COBOL, Python, Perl, PHP, Scala, Ruby, Verilog, VHDL i inne [2]. W opinii autorów dwoma najbardziej zaawansowanymi na rynku wtyczkami do Eclipse dedykowanymi językowi VHDL są Simplifide HDL oraz Sigasi HDT. Posiadają one szereg podstawowych funkcjonalności takich jak np. kolorowanie składni, podświetlanie błędów, zwijanie bloków kodu, podświetlanie identyfikatorów przy kliknięciu, p[...]

EuCARD 2


  EuCARD 2 jest projektem europejskim prowadzonym w latach 2013-2017 w ramach programu FP7. Projekt dotyczy rozwoju Europejskiej infrastruktury akceleratorowej. Dla laboratoriów krajowych jest ważny ze względu na plany budowy takiej infrastruktury w Polsce. Infrastruktura akceleratorowa o charakterze badawczym podstawowym i stosowanym stymuluje wokół niej rozwój i zastosowania przemysłowe i biomedyczne akceleratorów, badania materiałowe, kriotechnikę, mechatronikę, robotykę, a szczególnie elektronikę - jak sieciowe systemy kontrolno - pomiarowe, czujniki, systemy komputerowe, automatykę i systemy sterowania. Artykuł prezentuje przegląd wybranych zagadnień naukowych i technicznych do rozwiązania w ramach europejskiego projektu rozwoju badawczej infrastruktury akceleratorowej EuCARD-2 Enhanced European Coordination for Accelerator Research & Development. Artykuł opracowano na podstawie dokumentów Internetowych i Intranetowych dotyczących projektu Eucard-2, dokumentu FP7 EuCARD-2 DoW-312453, 2013-02- 13, a także dyskusji i materiałów przygotowawczych do złożenia wniosku o projekt do EC prowadzonych i opracowywanych w gronie inicjatorów projektu. Akceleratory badawcze Akceleratory badawcze stoją obecnie przed nowymi wyzwaniami, które powinny być rozwiązane w najbliższej przyszłości. Obecnie istniejące infrastruktury są wykorzystywane w pełni we wszystkich obszarach współczesnej fizyki akceleratorowej. Budowane są nowe kompleksy akceleratorowe, zgodne z mapą drogową ESFRI. Niektóre z nich wkrótce rozpoczynają aktywność badawczą. Międzynarodowa społeczność fizyki akceleratorowej wypracowuje decyzje strategiczne dotyczące przyszłych akceleratorów lub zasadniczych modernizacji istniejących infrastruktur w Europie. EuCARD-2 jest wspólnie wypracowanym integratorem i koordynatorem Europejskich wysiłków badawczych międzynarodowych i krajowych prowadzonych w ramach obecnie realizowanych projektów przez główne laboratoria posiadające wielk[...]

 Strona 1  Następna strona »