|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Usuwanie mykoestrogenów, wydajność oraz morfologia membran nanofiltracyjnych w warunkach występowania foulingu i skalingu
|
|
Mariusz Dudziak 
Zaletą stosowania nanofiltracji w oczyszczaniu wody jest
możliwość łącznego usuwania w tym procesie nadmiernej
twardości, naturalnej materii organicznej (czyli prekursorów
ubocznych produktów dezynfekcji), mikrozanieczyszczeń naturalnych
i antropogenicznych, wirusów i bakterii, azotanów
i arsenu [1].
W procesie nanofiltracji efektywność usuwania mikrozanieczyszczeń
organicznych uzależniona jest od wielu czynników i zjawisk
występujących podczas filtracji membranowej [1-2]. Wśród
najważniejszych mechanizmów separacji mikrozanieczyszczeń
wymienia się:
mechanizm sitowy (w większym stopniu usuwane są związki
organiczne o cząsteczkach większych od porów membrany),
oddziaływanie hydrofobowo-hydrofobowe powodujące zjawisko
adsorpcji związku na membranie,
oddziaływanie elektrostatyczne (głównie odpychanie elektrostatyczne
pomiędzy ujemnie naładowaną cząsteczką związku a powierzchnią
membrany).
Trzy powyżej wymienione mechanizmy mogą być związane
z właściwościami fizyko-chemicznymi usuwanych związków
jak i z charakterystyką użytej membrany [2-3]. Efektywność
usuwania mikrozanieczyszczeń uzależniona jest również od
parametrów oczyszczanej wody jak i warunków operacyjnych
procesu [1-4].
Fouling i skaling membran, powodowany przez substancję organiczną
i nieorganiczną, to powszechne zjawiska towarzyszące
filtracji membranowej. Poza obniżeniem wydajności membrany,
zjawiska te powodują również zmianę jej morfologii oraz ładunku
powierzchniowego [5-6], co może mieć wpływ na właściwości
separacyjne membran. Słuszne wydaje się zatem porównawcze
wyznaczenie retencji mikrozanieczyszczeń dla membrany nowej
i warunkach występowania zjawiska foulingu i skalingu, co jest
założeniem tego [...]
więcej»
w zeszycie
GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA 2011/9
|
|
|
» Dyfuzja wodoru w membranie z różnie usytuowanymi przeszkodami
|
|
ARKADIUSZ GAJEK
Ochrona przed Korozją, vol. 54, nr 6 333
atomu wodoru górną powierzchnią symulowanego
fragmentu membrany oznaczało jego
wejście do niej dolną powierzchnią tego fragmentu
membrany. Dyfuzja wodoru w membranie
polegała na przeskokach atomu wodoru
z jednej luki do drugiej w 6 możliwych kierunkach.
Prawdopodobieństwa przeskoku we
wszystkich kierunkach były jednakowe i wynosiły
1/6. Początkiem każdej symulacji była
absorpcja atomu wodoru w losowym miejscu
w pierwszej warstwie luk. Desorpcja wodoru
z membrany następowała wówczas, gdy atom
wychodził na zewnątrz membrany z pierwszej
(desorpcja stroną wejściową) lub też ostatniej
(desorpcja stroną wyjściową) warstwy luk.
Atom, który wyszedł z membrany, już do niej
nie wracał. Przeszkody dla dyfuzji stanowiły
luki, do których wejście atomu wodoru było
zabronione, tzn.: jeśli wylosowany został ruch
atomu w miejsce będące przeszkodą, to atom
pozostawał dalej na swoim miejscu. W symulacji
przyjęto obecność przeszkód tylko w jednej,
ściśle określonej warstwie membrany tzn.
na jednej głębokości. Założone, równomierne
rozmieszczenie przeszkód w tej warstwie
przedstawia rys. 1.
W przypadku, gdy warstwa z przeszkodami
była pierwszą (wejściową) warstwą w membranie,
wylosowanie miejsca przeszkody
jako miejsca początkowej absorpcji wodoru
traktowane było jako nieskuteczna absorpcja
i uszczuplało sumaryczną liczbę atomów, jakie
wniknęły do membrany. Oddawało to fi -
zyczną sytuację, w której wodór mógł się na
przeszkodzie elektrochemicznie wydzielać
(adsorbować), ale nie mógł do n[...]
więcej»
w zeszycie
OCHRONA PRZED KOROZJĄ 2011/6
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Strona 1
Następna strona »
|
Twój Profil
Twój koszyk
