|
|
|
» Od redakcji
|
|
Andrzej Jan Szyprowski 
Prawie nie zauważona przez prasę
codzienną, radio i telewizję oraz tzw.
szeroką opinię publiczną wchodzi
w życie reforma polskiej nauki. Rządowi
Premiera Donalda Tuska i odpowiedzialnej
za naukę Pani Minister prof. dr hab.
Barbarze Kudryckiej udała się reforma,
której nie chcieli (lub nie mogli) zrobić
wszyscy ich poprzednicy od zmiany
ustroju w 1989 r. Zresztą polska nauka
po transformacji ustrojowej odeszła od
rozwiązań, które w poprzednim ustroju
wymuszały na niej aktywność proinnowacyjną
i rozwojową, a zaczęła działać głównie na rzecz badań stricte
podstawowych, realizowanych w ramach tzw. grantów, które umożliwiały
uzyskiwanie środków na badania naukowe głównie przez pracowników
wyższych uczelni i instytutów Polskiej Akademii Nauk. Przeciętny
grant to kilkadziesiąt (czasem kilkaset) tysięcy złotych, a za tak małe
środki trudno było podejmować badania technologiczne, w których
muszą brać udział zespoły technologów, analityków i projektantów.
Muszą one obejmować również badania w skali ćwierć- i półtechnicznej.
O rozdziale środków na granty decydowali głównie uczeni z uczelni
i instytutów PAN, a instytuty z naukowo-badawczego zaplecza przemysłu
uzyskiwały finansowanie swych prac jedynie w niewielkim stopniu. Poza
nielicznymi wyjątkami instytuty te zmniejszyły nawet pięciokrotnie liczbę
pracowników, a także zestarzała się dramatycznie ich kadra naukowa.
Najpopularniejszym sposobem zarabiania pieniędzy przez instytuty wielkomiejskie
stało się wynajmowanie pomieszczeń na biura. Na wyższych
uczelniach, również technicznych, zorientowano się, że najłatwiej uzyskać
środki na działalność dydaktyczną. Rozpoczęto o wiele szerszą rekrutację
na studia inżynierskie, często przyjmując na I rok studiów wszystkich
chętnych (na Wydział Chemiczny jednej z wiodących Politechnik 800 studentów!).
W rezultacie kadra naukowa zaangażowana w dydaktykę
i uzyskiwanie kolejnych stopni naukowych straciła kontakt z przemysłem,
który niekrępowany an[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2011/3
|
|
|
|
|
|
» Od redakcji
|
|
Andrzej Jan Szyprowski
Jedną z najbardziej wstydliwych
polskich cech narodowych jest tzw.
"bezinteresowna zawiść". Dobrze ją
ilustruje rodzima przypowieść o "polskim
kotle w piekle", którego diabły
nie muszą pilnować, bowiem jeśli
któryś z rodaków uchwyci brzeg kotła
i chce się z niego wydostać, pozostali
w smole rodacy ściągają go do kotła
z powrotem. Za granicą o tej naszej
wstydliwej wadzie narodowej opowiada
się taki, niezbyt pochlebny dla nas,
dowcip: "O co modli się niemiecki
bauer: - Ja mam 5 krów a sąsiad 10, daj Panie Boże żebym się też
dochował 10 krów. Polski chłop: - Panie Boże ja mam jedną krowę
a sąsiad ma dwie. Daj Panie Boże, żeby sąsiadowi te krowy zdechły".
Taką przywarę mają nie tylko rolnicy, ale można ją obserwować
również w innych środowiskach społecznych, niestety również w środowisku
naukowym. Jednym ze znanych mi przykrych przykładów
takich zachowań, była historia obrony doktoratu przez panią, która
nie miała ukończonych wyższych studiów. Historia działa się jakieś
40 lat temu. Bohaterka opowieści, żona jednego z profesorów wyższej
uczelni, formalnie była chyba technikiem biochemikiem. Pracowała
w laboratorium męża i miała w swoim dorobku naukowym autorstwo
samodzielnych prac w uznanych czasopismach naukowych i wiele
samodzielnie prowadzonych tematów naukowych. Ponieważ ustawa
o tytułach naukowych dopuszczała obronę doktoratu przez osobę, nie
mającą wyższego wykształcenia, zasugerowano bohaterce opowieści
przedstawienie rozprawy doktorskiej. Z jej dorobkiem naukowym nie
było to wielkim problemem. Przygotowana rozprawa doktorska została
bardzo pochlebnie oceniona aż przez trzech (normalnie wymaga się
dwóch) recenzentów i[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2011/4
|
|
|
» Z PÓŁKI KSIĘGARSKIEJ
|
|
R. Bogoczek, E. Kociołek-Balawejder
- TECHNOLOGIA
CHEMICZNA ORGANICZNA.
Surowce i półprodukty,
Wrocław, Wydawnictwo Akademii
Ekonomicznej we Wrocławiu
1992; 739 stron, cena
90 000.-zł,
Przeszło rok temu (Przem. Chem. 1991, 70,
364) sygnalizowaliśmy w tej rubryce niskonakładowe
wydanie pierwszej części skryptu
o podanym tytule, przeznaczonego dla studentów
Wydziału Inżynieryjno-Ekonomic[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 1993/8
|
|
|
» Polimery hybrydowe zawierające tlenki żelaza w usuwaniu arsenu z wód
|
|
|
Daniel Ociński Agnieszka Ciechanowska Elżbieta Kociołek-Balawejder
Przedstawiono grupę sorbentów hybrydowych,
otrzymywanych poprzez trwałe wprowadzenie
aglomeratów tlenków żelaza do
struktury organicznych kopolimerów o właściwościach
kationo- i anionowymiennych.
Dokonano przeglądu literatury dotyczącej
badań nad syntezą hybrydowych wymieniaczy
jonowych i możliwości praktycznego ich
wykorzystania w procesach usuwania arsenu
z wód. Omówiono wpływ budowy chemicznej
i fizycznej bazowych polimerów, a także
warunków syntezy na właściwości otrzymanych
sorbentów. Omówiono wpływ warunków
prowadzenia procesu sorpcji oraz składu
uzdatnianej wody na skuteczność usuwania
związków arsenu. Przedstawiono przykłady
praktycznego wykorzystania omawianych sorbentów
w uzdatnianiu wód oraz wskazano na
istniejące niedogodności i problemy z tym
związane.
A review, with 68 refs., of hybrid sorbents, consisting of
org. polymeric ion-exchange resins and Fe oxides dispersed
within pores of the polymeric matrix, used for removal
of As from aq. media.
Tlenki żelaza (pochodzenia naturalnego, otrzymywane syntetycznie,
a także stanowiące produkty uboczne różnych procesów)
to reagenty o wielkich perspektywach aplikacyjnych, zarówno
w przemyśle chemicznym, jak i w inżynierii ochrony środowiska.
Tlenki żelaza stanowią podstawowy składnik tzw. materiałów
hybrydowych, których nazwa związana jest z ich mieszaną,
nieorganiczno-organiczną budową1). Przykładem takiego wyrobu
może być farba, będąca połączeniem organicznej substancji błonotwórczej
i nieorganicznego, zdyspergowanego w niej pigmentu.
Zastosowanie materiałów hybrydowych determinowane jest właściwościami
składników, dzięki czemu możliwe jest otrzymywanie
m.in. nowoczesnych materiałów medycznych, tkanin o właściwościach
dezynfekcyjnych lub sorbentów2-4). Ważną grupę tych
materiałów stanowią tzw. polimery hybrydowe, w których częścią
organiczną jest naturalny lub syntetyczny polimer, a nieorganiczną
metal, tlenek lub wodorotlenek metalu. Poprzez wprowadzenie do
str[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2011/4
|
|
|
» Z PÓLKI KSIĘGARSKIEJ
|
|
Elżbieta Kociołek-Balawejder Ryszard Steller
Andrzej Jędrczak
BIOLOGICZNE PRZETWARZANIE ODPADÓW
Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008 r., ISBN 978-83-01-15166-9, stron 456.Recenzowany
podręcznik dotyczy
jednej
z trzech podstawowych
metod
(obok przetwarzania
chemicznego
i termicznego), wykorzystywanych do
unieszkodliwiania lub zagospodarowania
odpadów. Biologicznie przetwarzane mogą
być tylko te odpady, które ulegają biodegradacji,
a więc przede wszystkim odpady organiczne.
Odpady takie powstają w gospodarstwach
domowych, w rolnictwie i hodowli,
w przemysłowym przetwórstwie surowców
roślinnych i zwierzęcych oraz
w oczyszczalniach ścieków. Biologiczne
przetwarzanie odpadów, w zależności od
warunków w jakich następuje (tlenowe lub
beztlenowe), ma charakter fermentacji metanowej
lub kompostowania, tak więc doprowad[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2009/9
|
|
|
» Od Redakcji
|
|
Bohaterem lipcowego numeru naszego pisma są Zakłady Azotowe ANWIL S.A. we Włocławku - z racji jubileuszu ich 40-lecia istnienia. Jest to wiodący polski zakład przemysłowy, zajmujący 133. miejsce na "L[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2006/7
|
|
|
» Od Redakcji
|
|
W poprzednim numerze obiecałem naszym Czytelnikom, że w styczniu przedstawię plany naszego pisma na 2006 r. Zanim spełnię tę obietnicę, chciałbym jeszcze na chwilę wrócić do przeszłości. We wrześniu 2[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2006/1
|
|
|
» Zastosowanie wymieniaczy jonowych do usuwania związków arsenu z wód
|
|
|
Daniel Ociński Elżbieta Kociołek-Balawejder
Przedstawiono możliwości i praktyczne aspekty
zastosowania wymieniaczy jonowych do
usuwania z wód związków arsenu, wykazujących
właściwości toksyczne i kancerogenne,
stanowiących w skali świata wielkie zagrożenie
ekologiczne. Omówiono wpływ na reakcję
wymiany jonowej takich czynników, jak stopień
utlenienia arsenu (arseniany(III)/arseniany(
V)), obecność innych jonów w oczyszczanej
wodzie, sposób prowadzenia regeneracji
złoża. Wskazano kierunki badawcze w syntezie
nowych typów wymieniaczy jonowych
o podwyższonej selektywności wobec arsenu
oraz możliwości otrzymywania tanich jonitów
na bazie celulozowych materiałów odpadowych.
A review, with 44 refs., of methods for sorption of As-contg.
ions on com. available anion-exchange resins, hydrophilic
polymers with primary NH2 groups and chem. modified
agricultural by-products.
Związki arsenu pochodzenia naturalnego i antropogenicznego,
wykazujące silne właściwości toksyczne i kancerogenne, stanowią
jeden z największych problemów środowiskowych w skali
świata. W Azji (m.in. Bangladesz, Indie, Pakistan, Chiny, Tajwan),
w Ameryce Południowej (Chile, Argentyna), w Ameryce Północnej
(USA, Meksyk), a także w Europie (Węgry, Słowacja, Rumunia,
Chorwacja, Grecja) arsen występuje w wysokich stężeniach
w wodach naturalnych (podziemnych, gruntowych i powierzchniowych),
stanowiących potencjalne źródło wody pitnej1-9). W Polsce
problem arsenu występuje na Dolnym Śląsku i związany jest
z eksploatacją i przerobem przez KGHM siarczkowych rud miedzi
zawierających duże ilości arsenu, a także istnieniem nieczynnej
już kopalni złota i rud arsenu w Złotym Stoku. Z procesów wydobywczych
i hutniczych rud miedzi pochodzą odpady i roztwory
przemysłowe zawierające związki arsenu w dużych stężeniach.
Szczególnie wiele uwagi poświęca się usuwaniu arsenu z kwaśnych
roztworów pochodzących z procesów odsiarczania gazów odlotowych
powstających podczas pirometalurgicznego wytopu miedzi
(tzw. kwasy płuczkowe; [...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ CHEMICZNY 2011/4
|
|
|
|
Strona 1
Następna strona »
|
Twój Profil
Twój koszyk
