|
|
|
» Zalania zbiorów archiwalnych i bibliotecznych - przygotowanie do katastrof i działania ratunkowe Część 2. Uwagi praktyczne do działań przy likwidacji skutków katastrof przez zalanie
|
|
BOGDAN FILIP ZEREK 
Ekipy ratownicze obecne na miejscu katastrofy i mające
kontakt z zalanymi zbiorami pracują z materiałem najprawdopodobniej
skażonym mikrobiologicznie (woda powodziowa lub
kanalizacyjna), dlatego konieczne jest stosowanie odpowiednich
zabezpieczeń i środków ochrony osobistej. Jeżeli akcja jest prowadzona
na obiektach zalanych woda czystą (deszczową, gaśniczą,
wodociągową) i od ustąpienia wody minęło więcej niż 24 godziny,
również należy liczyć się z rozwojem mikroorganizmów, przy
czym po 48 godzinach rozwój taki na zbiorach (zwłaszcza na
wysychających partiach zewnętrznych woluminów, poszytów,
fasykuł, opakowań ochronnych itd.) jest pewny.
Jeżeli zalanie zostało spowodowane przez wodę stojącą albo
płynącą, w pierwszej kolejności powinna być ona usunięta z podłogi,
następnie z najwyższych półek, potem z dolnych.
Działania mające na celu zatrzymanie procesów niszczących
są de facto działaniami konserwatorskimi i mimo ich realizacji
w warunkach nadzwyczajnych obowiązują podstawowe zasady
dobrej praktyki, w tym konieczność dokumentacji prac (opisowej,
schematami, fotograficznej), nieszkodzenie obiektom
(uwzględnianie zagrożeń wynikających z budowy technologicznej
obiektów - mokry papier ma kilkakrotnie obniżoną wytrzymałość
mechaniczną), zachowywanie naklejek, inskrypcji, oznaczeń itp.,
umożliwiających identyfikację obiektów, prowadzenie ewidencji
prac, przemieszczanie obiektów, grupowanie według stanu zachowania
(stopnia uszkodzeń).
W ramach określania priorytetów i kolejności działań należy
kłaść nacisk na ratowanie obiektów najcenniejszych i najbardziej
wrażliwych (wykonanych technikami nieodpornymi na wodę) lub
stwarzających największe trudności w ratowaniu - na przykład
brak możliwości zamrożenia.
Materiały Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych (NDAP)
(1) polecają następujące zasady ratowania kolekcji:
- określenie najważniejszych materiałów ratowanych i poddawanych
konserwacji w pierwszej kolejności (z uwzględnieniem
ko[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEGLĄD PAPIERNICZY 2010/9
|
|
|
» Technologiczne aspekty procesu liofilizacji
|
|
Jacek Kondratowicz Ewa Burczyk
Liofilizacja jest jedną z metod suszenia produktu, której głównym założeniem jest usunięcie
wody z zamrożonego materiału wskutek procesu sublimacji lodu, z pominięciem
fazy ciekłej. Proces ten, zwany także suszeniem sublimacyjnym lub molekularnym, może
przebiegać tylko w warunkach ujemnej temperatury oraz przy znacznie obniżonym ciśnieniu
(poniżej 200 Pa). Otrzymany w ten sposób produkt charakteryzuje się wysoką jakością,
ponieważ możliwość wystąpienia reakcji niepożądanych takich jak utlenianie czy
inne zmiany chemiczne a także aktywność drobnoustrojów jest zminimalizowana w warunkach
technologicznych procesu liofilizacji [24].
Suszenie sublimacyjne jest procesem wieloetapowym. Na początku odpowiednio przygotowany
materiał poddaje się zamrożeniu. Następnie obniża się ciśnienie w komorze
urządzenia, w której umieszczony jest produkt, tak aby mogła zachodzić sublimacja
zamrożonej w nim wody. Po jej usunięciu w suszonym materiale pozostaje jeszcze
część wody silnie związanej (chemicznie), która nie uległa zamrożeniu. Usuwa się ją
w drugim etapie suszenia, zwanym desorpcyjnym, który polega na ogrzewaniu produktu
[22].
Można wyróżnić trzy kategorie materiałów biologicznych poddawanych liofilizacji.
Pierwsza z nich to tak zwane praparaty "nie żyjące", do których zalicza się roztwory hormonów,
plazmę krwi, serum oraz produkty spożywcze. Druga kategoria obejmuje preparaty
tkankowe, służące do transplantacji chirurgicznych. W kategorii trzeciej zawierają
się "komórki żyjące", takie jak: bakterie, drożdże, wirusy [9].
W produkcji preparatów biologicznych rozpuszczalnikiem (zamiast wody) usuwanym
w procesie liofilizacji, mogą być inne substancje, jak: dioksan, tetrachlorek węgla, chloroform
i benzen [13].Liofilizacja jest jedną z metod suszenia produktu, której głównym założeniem jest usunięcie
wody z zamrożonego materiału wskutek procesu sublimacji lodu, z pominięciem
fazy ciekłej. Proces ten, zwany także suszeniem sublimacyjnym lub molekula[...]
więcej»
w zeszycie
CHŁODNICTWO 2010/4
|
|
|
» Suszenie owoców i warzyw z wykorzystaniem energii mikrofal
|
|
Dariusz Piotrowski Wojciech Praga
Przedstawiono podstawy suszenia żywności z zastosowaniem energii mikrofal w warunkach
laboratoryjnych i przemysłowych w niniejszym artykule. Scharakteryzowano wybrane
sposoby suszenia mikrofalowego oraz zaprezentowano aktualne przykłady z suszarnictwa
owoców i warzyw. Kombinowane technologie suszarnicze wykorzystujące mikrofale mogą
prowadzić do obniżenia kosztów procesu i podniesienia jakości gotowego produktu.
Istota procesu suszenia mikrofalowego
Mikrofale to rodzaj promieniowania elektromagnetycznego o częstości od 300
do 300 000 MHz. Znalazły one zastosowanie w radiolokacji, radioastronomii,
grzejnictwie, medycynie, również w przemyśle spożywczym (m.in. wykorzystanie
energii mikrofal do rozmrażania, pasteryzacji, sterylizacji, ekstrakcji, w piekarnictwie
lub do wyjaławiania opakowań) [11, 10]. W celu uniknięcia kolizji z częstościami
stosowanymi w różnych dziedzinach umowa zawarta w 1955 r. w Genewie
dopuszcza stosowanie do celów grzejnych fal o częstościach 915, 2450, 5800
i 22 125 MHz. W przetwórstwie żywności stosowane są zazwyczaj fale w zakresie
915 oraz 2450 MHz [11].
Najczęściej stosuje się generatory mikrofalowe o mocy 1-6 kW, rzadziej
generatory o większej mocy: 15, 30, 60 lub 75 kW. Sprawność generatorów
o małej mocy (stosunek generowanej mocy mikrofalowej do mocy prądu zmiennego
pobieranego z sieci zasilającej) nie przekracza 60%, a w przypadku generatorów
dużej mocy wynosi nawet 85% [11, 7].
W grzejnictwie dielektrycznym (mikrofale i fale o częstotliwościach radiowych)
o ogrzewaniu decydują dwa główne mechanizmy, tj. efekt dielektryczny,
polegający na zmianie położenia dipoli w oscylującym polu elektromagnetycznym,
oraz przewodnictwo jonowe. W drugim przypadku, w szybkozmiennym polu
elektromagnetycznym jony przemieszczają się w kierunku przeciwnym wobec
własnej polarności. W wyniku zderzeń prz[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ FERMENTACYJNY I OWOCOWO-WARZYWNY 2011/9
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
» Przyszłość przekąsek owocowych i warzywnych
|
|
Monika Janowicz Hanna Kowalska Andrzej Lenart
Future of fruit & vegetable snacks
In the paper characteristic of snack food like chips market in Poland and all over the word.
Characteristic of snack food included also healthy and organoleptic properties, diversification
of technological operations and influence on quality and safety on discussed snack food.
A detailed attention was undertaken on healthy aspects and necessity of vegetables and fruit
chips consumption growth.
W opracowaniu przedstawiono charakterystykę rynku przekąsek typu chipsy w Polsce
i w skali światowej. Charakterystyka przekąsek obejmowała również ich właściwości zdrowotne
i organoleptyczne, zróżnicowanie stosowanych operacji technologicznych oraz ich
wpływ na jakość i bezpieczeństwo zdrowotne omawianych przekąsek. Szczególną uwagę
zwrócono na aspekty prozdrowotne i potrzeby wzrostu spożycia przekąsek warzywnych
i owocowych.
Zapotrzebowanie na żywność funkcjonalną oraz świadomość konieczności
spożywania większej ilości owoców i warzyw skłaniają do dalszego poszukiwania
nowych atrakcyjnych produktów, które mogłyby stanowić cenne źródło makroi
mikroelementów oraz błonnika pokarmowego, którego niedobór w codziennej
diecie wywołuje niepożądane skutki.
Przekąski typu chipsy zaliczane są do bliżej niesprecyzowanej szerokiej grupy
tzw. "snack food", stąd pojawiają się nieścisłości dotyczące zaszeregowania chipsów
i ich udziału w rynkach - światowym i europejskim. "Snack food" to suche, przemysłowe
wyroby "barowe", spożywane między posiłkami w formie płatkowanej, suszonej
lub ekspandowanej, ekstrudowanej, smażonej, pieczonej. W ostatnich latach
w krajach Europy Zachodniej ich spożycie roczne osiągało ponad 3 kg/mieszkańca;
główną pozycję stanowią wśród nich chipsy ziemniaczane (ponad 40%) [13].
Przekąski
Przekąska to rodzaj posiłku, który nie jest
traktowany jako danie pełne, a raczej jako
pożywienie wstępnie zaspokajające potrzebę
odżywiania pomiędzy posiłkami głównymi
[13]. Zaliczyć do niej można[...]
więcej»
w zeszycie
PRZEMYSŁ FERMENTACYJNY I OWOCOWO-WARZYWNY 2012/2
|
|
|
|
|
|
» Nowe technologie w chłodnictwie Pomoc czy bariera dla instalatora?
|
|
Nowe technologie nieustannie zmieniają
technikę chłodniczą i klimatyzacyjną.
Zmiany dotyczą nie tylko
automatyki, ale również pozostałych
elementów instalacji. Oszczędność
energii, szybkość, łatwość montażu
urządzeń i ekologia stały się celem
tych zmian. Czy to "nowe" jest rzeczywiście
lepsze od "starego"? Czy
nowe technologie są bardziej przyjazne
dla instalatorów? Na te i inne
pytania przedstawiciele firm Güntner,
Emerson Climate Technologies i KFlex
starali się udzielić odpowiedzi na
spotkaniach zorganizowanych przez
Termo Schiessl. Spotkania te - impreza
objazdowa (Roadshow) - odbyły
się w dniach 19-22 października
2009 r. w Gdańsku, Poznaniu,
Warszawie i Gródkowie (Śląsk).
Spotkanie w Warszawie, a konkretnie
w hotelu Via Apia w Sękocinie
Starym, odbyło się 21 paź[...]
więcej»
w zeszycie
CHŁODNICTWO 2009/11
|
|
|
|
Strona 1
Następna strona »
|
Twój Profil
Twój koszyk
