Wyniki 1-10 spośród 2000 dla zapytania: Aktualne metody konserwacji dekoracji świątyni królowej Hatszepsut

Aktualne metody konserwacji dekoracji świątyni królowej Hatszepsut w Deir el-Bahari w Egipcie DOI:10.15199/33.2015.11.52


  Proces konserwacji zrujnowanej w starożytności świątyni Hatszepsut trwa od 1892 roku. Od 1961 r. prace i badania są prowadzone przez polskich specjalistów pod kierunkiem PCMA Uniwersytetu Warszawskiego we współpracy z egipską Służbą Starożytności. Została podjęta decyzja o rekonstrukcji formy obiektumetodą anastylozy z zasadą do najwyżej zachowanego fragmentu. Ratowanie fragmentów z lapidariów polega na ich konserwacji i użyciu do anastylozy. Uzupełnienie formy architektonicznej daje możliwość zabezpieczenia historycznego materiału razem z polichromowanymi reliefami i posągami.Aktualnie prowadzone są badania i prace konserwatorskie w Kaplicy Hathor i Hatszepsut, prace rekonstrukcyjne figur ozyriackich oraz sfinksów z głową Hatszepsut. Opracowano metody wzmocnienia i konsolidacji osłabionego wapienia formacji Teb z kamieniołomu Hatszepsut w lokalnych warunkach klimatycznych. Interdyscyplinarne badania zostały wsparte przez technologię skanowania 3D z uzyskaniemmapy zniszczeń, opracowaną przez architektów i specjalistów PWR we współpracy z konserwatorami i egiptologami misji. Słowa kluczowe: starożytność, świątynia,Hatszepsut, dekoracja, ruina, konserwacja, anastyloza, skanowanie 3D.Świątynia królowej Hatszepsut została wzniesiona na zachodnim brzegu Nilu w dolinie Deir el-Bahari w latach panowania królowej w 1473 - 1458 r. p.n.e. Budowla powstała w pustynnej dolinie u stóp wysokiej ściany skalnej (fotografia 1). Podstawowym budulcem był wapień wydobywany z lokalnego kamieniołomuWadi el-Melouk [9]. Budowniczowie dumni ze swego dzieła nazywali ją "Domem z białego kamienia" w nawiązaniu do znanego wtedy wapienia z kamieniołomu Tura o białym odcieniu [1]. Po śmierci królowej zniszczono większość przedstawiających ją wizerunków na ścianach oraz rzeźb. Druga faza zniszczeń dotknęła wizerunki bóstw tebańskich podczas rewolucji religijnej za czasów Echnatona (1351 - 1334 r. p.n.e). Skute przedstawienia staraniem faraonów Hore[...]

Zabezpieczenie stropu nad Westybulem Kaplicy Hathor w świątyni Hatszepsut w Deir el-Bahari w Egipcie DOI:10.15199/33.2015.11.43


  Artykułu przedstawia jednen z projektów konserwatorskich zrealizowanych w świątyni Hatszepsut w Deir el-Bahari wEgipcie,wramach którego zabezpieczono strop nadWestybulem Kaplicy Hathor. Stan stropu kamiennego i wynikające z niego zagrożenia od lat budziły wątpliwości. Nieszczelności umożliwiały docieranie wody opadowej do wnętrza i narażały na destrukcję polichromię na ścianach i stropie. Zaobserwowano również liczne złuszczenia i spękania architrawów oraz opartych o nie płyt stropowych. Zniszczenia te w połączeniu ze słabym oparciem płyt o ściany zewnętrze oraz ich znacznymi gabarytami i masą mogły grozić zawaleniem Westybulu. W latach 2009 - 2015 zrealizowano projekt zabezpieczenia stropu. Jego pierwszym etapem była szczegółowa inwentaryzacja zniszczeń oraz wytypowanie najbardziej zagrożonych elementów.Wskazane bloki (wszystkie architrawy oraz wybrane płyty stropowe) zostały następnie podwieszone do zewnętrznej, stalowej konstrukcji wsporczej zamontowanej powyżej stropu.Wostatnim etapie projektu wykorzystano konstrukcję stalową do zamontowania lekkiego zadaszenia, w postaci płyt warstwowych, które miało ochronić strop przed niepożądanymi czynnikami zewnętrznymi, a przede wszystkim zapewnić odpowiednią izolacyjność termiczną i stabilne warunki klimatyczne. Słowa kluczowe: świątynia Hatszepsut, Kaplica Hathor, wzmocnienie stropu. Abstract. The paper discusses one of the conservation projects carried out in the Temple of Hatshepsut in Deir el-Bahari in Egypt. The project involves the protection of the ceiling over theVestibule of the Hathor Shrine, which had been in a very bad condition for years. Leaks in the ceiling allowed the rain water to penetrate the interior and to destroy the polychrome preserved on the walls and at the bottom of the ceiling. A detailed examination indicated the presence of numerous transverse cracks and extensive erosion of the surfaces of the architraves and ceiling plates. These destructions with [...]

Sobór Zmartwychwstania Pańskiego (cerkwi Spasa na Krwi) w St. Petersburgu


  Spacerując po głównej ulicy St. Petersburga, Newskim Prospekcie, nie można nie dostrzec charakterystycznej sylwetki Soboru Zmartwychwstania Pańskiego - jaskrawej i wymyślnej budowli, usytuowanej w sąsiedztwie kanału Gribojedowa. Budowla ta niewątpliwie wyróżnia się spośród wszystkich obiektów St. Petersburga, zrealizowanych w większości w klasycystycznym stylu, i jest jednym z ciekawszych zabytków tego miasta.H istoria tej świątyni jest wyjątkowa a zarazem bardzo znamienna. Aleksander II cieszył się dużą popularnością z uwagi na przeprowadzane oraz planowane reformy (najbardziej znaną, za którą otrzymał w społeczeństwie miano cara-wyzwoliciela było zniesienie w 1861 r. prawa pańszczyźnianego). Z tego powodu Rada Miejska podjęła decyzję o budowie w miejscu zamachu na cara obiektu sakralnego, upamiętniającego śmierć "cara-męczennika". Tak więc, już 17 kwietnia 1881 r. wyświęcono drewnianą H istoria tej świątyni jest wyjątkowa a zarazem bardzo znamienna. Aleksander II cieszył się dużą popularnością z uwagi na przeprowadzane oraz planowane reformy (najbardziej znaną, za którą otrzymał w społeczeństwie miano cara-wyzwoliciela, KATIA SOKOŁOWA-ZYZAK Spacerując po głównej ulicy St. Petersburga, Newskim Prospekcie, nie można nie dostrzec charakterystycznej sylwetki Soboru Zmartwychwstania Pańskiego - jaskrawej i wymyślnej budowli, usytuowanej w s[...]

Rozwiązania materiałowo-technologiczne zastosowane podczas budowy Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie DOI:10.15199/33.2015.01.16


  Proces inwestycyjny Świątyni Opatrzności Bożej wznoszonej od 12 lat na polach wilanowskich wWarszawie charakteryzuje wiele niestandardowych rozwiązańmateriałowo- technologicznych umożliwiających budowę monumentalnej konstrukcji o bardzo dużej trwałości w założonym długim okresie użytkowania (fotografia). Autorem projektu Świątyni Opatrzności Bożej jest pracownia architektoniczna "Szymborski & Szymborski" wraz ze specjalistycznymi biurami: konstrukcyjnym i instalacyjnymi. Bryła świątyni stanowi jednoprzestrzenne wnętrze na planie krzyża greckiego o wymiarach 84,00 x 84,00 m i wysokości 68,37 m w stosunku do poziomu parteru (75,55 m do górnego poziomu krzyża). Nawa główna ma ustrój ramowo-płytowy na rzucie koła o średnicy 68,00 m. Nad nawą główną wykonano kopułę z jednopowłokową płytowo- żebrową powłoką zespoloną grubości 15 cm i średnicy dołem 26,70 m. Wejścia do świątyni osłonięte są masywnymi ścianami w kształcie fali o grubości 80 cm, połączonymi w poziomie stropu obwodowymwieńcemzewnętrznym. Pylony narożne, pełniące funkcję trzonów komunikacyjnych, mają przekrój kwadratowy o wymiarach zewnętrznych 4,80 x 4,80 m i wysokości 26,72mdo spodu rygli (mostów) i 31,53m- do ich górnej krawędzi. Ściany zewnętrznemają grubość 40 cm. Połączono je łącznikami, tzw.mostami, o przekroju skrzynkowym i wymiarach zewnętrznych 4,80 x 4,81 m. Mosty połączone z wierzchołkami pylonów tworzą potężne rygle ram portalowych, nadających budowlimonumentalny charakter. Nowoczesne technologie zastosowane przy budowie świątyni oraz przeprowadzone analizy i badania materiałów opisano w [1 ÷ 7]. Charakterystyka betonu Przyjęte założenie etapowania budowy świątyni [3, 5] i sukcesywne dostarczanie dokumentacji wykonawczej sprawiły, że powstało kilka specyfikacji wymaganych cech betonów niezbędnych do realizacji elementów żelbetowych. Zatwierdzono kilkanaście receptur betonu klas B50 i B60 (do części podziemnej świątyni) i C30/37, C35/45 i C40/50 (do częś[...]

Pięć tysięcy lat temu czyli o początkach ceramiki


  Trudno określić, od kiedy człowiek wykorzystywał wyroby ceramiczne. Z pewnością glazurowane cegły występowały już w starożytnej Mezopotamii - ich ślady odnaleziono w pałacu Warka w mieście Uruk datowanym na początek trzeciego tysiąclecia przed naszą erą, a więc ponad pięć tysięcy lat temu. Podobne znaleziska odkryto w miastach Nimrud i Khorsebad. Są one jednak prawie o połowę młodsze, gdyż pochodzą z początku pierwszego tysiąclecia p.n.e. Babilonia zasłynęła także z wykorzystywania glazurowanej ceramiki do dekoracji ulic i posągów zwierząt. W tej technice zdobiono słynną Bramę Isztar (fotografia 1) prowadzącą do świątyni Marduka, pochodzącą z VI w. p.n.e. Jej rekonstrukcję możemy dziś podziwiać w Muzeum Pergamońskim w Berlinie. Cywilizacje starożytnego Bliskiego Wschodu stosowały jednak ceramikę przede wszystkim w świątyniach. Z racji swojej trwałości spełniała rolę, jaką w średniowiecznej Europie miały witraże. Malunki na ceramice ukazywały w większości niepiśmiennym wyznawcom wydarzenia związane z ich religią. Ściany budynków sakralnych zdobiono także kolorowymi stożkami ceramicznymi. B[...]

Diagnostyka i analiza konstrukcyjno-architektoniczna starożytnej świątyni w Iranie


  Właściwe prace konserwatorskie, zabezpieczające i wzmacniające zabytki znajdujące się w stanie "trwałej ruiny" wymagają dokładnej diagnostyki, uwzględniającej specyfikę formy architektoniczno-konstrukcyjnej, technologii ich wykonania, właściwości użytychmateriałów, a także długi okres, który zazwyczaj dzieli badanie obiektu od jego pierwotnego użytkowania [1]. Zabytki starożytne bardzo często zlokalizowane są na obszarach niezabudowanych i trudno dostępnych. Ruiny perskiej świątyni ognia w Iranie, odkrytej i zbadanej w ostatnich latach przez polskich archeologów pod kierunkiem prof. dr hab. Barbary Kaim z Uniwersytetu Warszawskiego, znajdują się w zachodniej części prowincji Khorasan, w pobliżu miasta Sabzewar [2]. W ramach prac badawczych zdiagnozowałem stan techniczny tych ruin, przeprowadziłem analizę architektoniczno- konstrukcyjną, opracowałem program prac konserwatorskich i zabezpieczająco- wzmacniających. Świątynia znajduje się na szczycie ostrogi skalnej (fotografia 1), wznoszącej się pośrodku wąwozu wmasywie górskim, przez który przepływa rzeka Revand. Konstrukcja i kształt budowli świadczy o tym, że jest to typowy dla architektury starożytnego Iranu chahar taq (cztery łuki) [2], czyli budowla z przekryciem kopułowym wspartym na czterech łukach. Pierwsi badacze irańskiej architektury religijnej utożsamiali budowle typu chahar taq z sasanidzkimi świątyniami ognia [3]. Obecnie panuje jednak powszechna zgodność, iż konieczna jest większa ostrożność w przypisywaniu funkcji tych konstrukcji, gdyż przynajmniej niektóre z nich powstały w okresie muzułmańskim, inne są częścią większych zespołów rezydencjonalnych [4]. Pierwsze konstrukcje tego typu zarówno z architektury pałacowej, jak i świątynnej znane są z początków panowania Sasanidów (III wiek). Obecnie znanych jest ok. 70 budowli typu chahar taq [3]. Charakterystycznymi cechami tych konstrukcji jest kształt, zorientowanie narożników według stron ś[...]

Jubileusz 70-lecia urodzin prof. zw. dr. hab. inż. Kazimierza Flagi

Czytaj za darmo! »

Podczas Konferencji Naukowo-Technicznej Zespolone Konstrukcje Mostowe uczczona została działalność naukowa i zawodowa prof. zw. dr. hab. inż. Kazimierza Flagi z okazji Jubileuszu 70-lecia Jego urodzin. Uroczysta Sesja Jubileuszowa odbyła się 13.05.2009 r. w Sali Głównej Opery Krakowskiej w Krakowie. Uroczystość zgromadziła liczne grono współpracowników, przyjaciół i osób bliskich Jubilatowi nie tylko z całej Polski, ale także z zagranicy. Laudację Jubilata zainicjował prof.Wojciech Radomski z Politechniki Warszawskiej. W prezentację osiągnięć Jubilata i życzenia wpisane były artystyczne występy zespołów: AQuartet (kwartetu smyczkowego), Zespołu Pieśni i Tańca "Małe Słowianki" pod kierunkiem Władysławy Marii Francuz oraz Akademickiego Chóru Politechniki Krakowskiej "Cantata" p[...]

Renowacja elewacji zabytkowej kamienicy

Czytaj za darmo! »

Z mgr Bożeną Boba-Dyga - konserwatorem dzieł sztuki, współwłaścicielką firmy ART Forum s.c. rozmawia Krystyna Wiśniewska.Krystyna Wiśniewska: Jaki był stan elewacji zabytkowej kamienicy narożnej przy ul.Długiej 38wKrakowie przed renowacją? Bożena Boba-Dyga: Murowana kamienica wraz z neomanierystycznym wystrojem architektonicznym powstała między 1874 r. a 1890 r., która to data widnieje na dekoracji sgraffitowej. Stan zachowania był zły, a nawet bardzo zły, głównie ze względu na obecność na powierzchni uszczelniającej warstwy nakropu cementowego. Przed konserwacją stwierdzono na powierzchni elewacji aż siedem warstw pochodzących z różnych okresów. Dekoracje obramień okiennych, dobrze zachowane, były w większości wykonane techniką odlewania[...]

 Strona 1  Następna strona »