Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"ADAM BARYLSKI"

EUROPEJSKA LEGITYMACJA ZAWODOWA INŻYNIERA MA JUŻ TRZY LATA DOI:


  Mijają właśnie trzy lata odkąd w Polsce - jako jednym z pierwszych krajów Europy - 1 stycznia 2013 r. rozpoczęto wydawać inżynierom różnych specjalności kartę zawodową inżyniera. Jednolity rynek jest z założenia jednym z podstawowych celów Unii Europejskiej. Obecnie w wielu dziedzinach osiągnięto już wysoki poziom spójności i otwartości na różne wyroby i usługi pochodzące z krajów członkowskich. Ważna jest też mobilność wykształconych specjalistów, co wpływa na szybkie wchodzenie młodych ludzi w aktywne życie zawodowe i skuteczne poszukiwanie profesjonalistów dla innowacyjnych działań inwestycyjnych. Takie spojrzenie znalazło też odzwierciedlenie w pracach Parlamentu Europejskiego, wspieranego przez organizacje zawodowe w różnych krajach. Wyrazem tego jest m.in. Zielona Księga, jako dokument Komisji Europejskiej z 22 czerwca 2011 r. pt. "Unowocześnienie dyrektywy w sprawie uznawania kwalifi kacji zawodowych" oraz Akt Jednolitego Rynku - dokument przedstawiony podczas polskiej prezydencji w Krakowie w październiku 2011 r. Istotnym wydarzeniem było też przekazanie memorandum młodzieży na krakowskim forum prof. Buzkowi i komisarzowi Barnierowi, w którym wskazano na bariery ograniczające mobilność młodych ludzi wkraczających w życie zawodowe. W rezultacie Komisja Europejska przyjęła 19 grudnia 2011 r. wniosek dotyczący modernizacji dyrektywy w sprawie uznania kwalifi kacji zawodowych (nr 2005/36/WE) i skierowała go do Parlamentu Europejskiego. Zgodnie z Dyrektywą Rady i Parlamentu Europejskiego Karta Zawodowa Inżyniera jest niezbędna do ułatwienia czasowej mobilności i czasowego uznawania kwalifi kacji w ramach systemu automatycznego, a także promowania uproszczonego procesu uznawania kwalifi - kacji w ramach systemu ogólnego. Legitymacja powinna być wydawana na wniosek specjalisty oraz po przedstawieniu niezbędnych dokumentów i przeprowadzeniu związanych z nimi procedur w zakresie przeglądu i weryfi kacji przez właściwe o[...]

POŁĄCZENIA KONSTRUKCYJNE W NARZĘDZIACH TARCZOWYCH DO SZLIFOWANIA NA DOCIERARKACH DOI:


  Przedstawiono przykłady projektów konstrukcji narzędzi tarczowych do szlifowania powierzchni płaskich na docierarkach jednotarczowych. Zastosowano zróżnicowane sposoby łączenia wkładek ściernych z korpusem narzędzia. Przeprowadzono analizę punktową technologiczności konstrukcji czterech opracowanych wariantów narzędzi. S ł o w a k l u c z o w e: narzędzia tarczowe, budowa składana, szlifowanie, docierarka jednotarczowa A b s t r a c t: Examples of the construction of disc tools for grinding fl at surfaces on single-disk lapping machines were presented. Diversifi ed manners of the join of abrasive fi llers were applied with the corps of the tool. Technological analysis was conducted for structure of four variants of the tools. K e y w o r d s: disc tools, structure folded up, grinding, single-disk lapping tool.Wstęp W standardowym docieraniu jednotarczowym powierzchni płaskich, zawiesina ścierna podawana jest w strefę obróbki kroplowo w sposób ciągły. Możliwe jest też dawkowanie odpowiedniej porcji pasty ściernej ręcznie na docierak - pomiędzy poszczególnymi wypełnieniami separatorów przedmiotami obrabianymi. W takich przypadkach, w dowolnym momencie docierania, na sumę cząstek ściernych w strefi e obróbki składają się (rys. 1) [1]: 1 - mikroziarna wgniecione w powierzchnię docieraka D, powodujące mikroskrawanie i odkształcenie materiału obrabianego PO, 2 - mikroziarna toczące się, powodujące mikroskrawanie lub odkształcanie materiału obrabianego i docieraka, 3 - mikroziarna osadzone w docieraku, nieoddziałujące na przedmiot obrabiany, 4 - mikroziarna wgniecione w powierzchnie docieraną, powodujące mikroskrawanie lub odkształcanie materiału docieraka, 5 - mikroziarna bierne, nieuczestniczące w procesie skrawania, 6 - mikroziarn[...]

ANALIZA KOSZTÓW KONFIGURACJI I MONTAŻU UCHWYTÓW MODUŁOWYCH NA PRZYKŁADZIE OBRÓBKI DŹWIGNI DWUSTRONNEJ DOI:


  Wstęp Obecnie w praktyce produkcyjnej, oprócz standardowych (handlowych) uchwytów uniwersalnych, czy konstruowanych przedmiotowych uchwytów specjalnych (niekiedy i tzw. specjalizowanych), coraz częściej stosowane są konstrukcje modułowe (składane). Można je dostać w większym i mniejszym zestawie elementów ustalających, mocujących i innych, w zależności od potrzeb. Jest to istotna dogodność, szczególnie w dominującej obecnie elastycznej produkcji małoseryjnej (niekiedy i jednostkowej) oraz seryjnej. Liczni producenci tego rodzaju oprzyrządowania permanentnie rozszerzają swoje oferty dla odbiorców z wielu branż. Konfi gurując tego rodzaju oprzyrządowanie przedmiotowe należy, co oczywiste, przeanalizować nie tylko celowość zastosowania konkretnych elementów katalogowych, lecz także ocenić koszty ich wykorzystania w realizowanych procesach technologicznych. Montaż uchwytów modułowych odbywa się ręcznie. Czas montażu nie jest długi, wykonywany zwykle przez doświadczonych pracowników. Wysoka jakość wymiarowa poszczególnych elementów uchwytu oraz stan ich warstwy wierzchniej umożliwia użycie w operacjach obróbkowych nowoczesnych narzędzi i podwyższonych prędkości skrawania [1]. Na koszt (roczny) stosowania uchwytu modułowego Ku (z elementami specjalnymi) składa się [2]: Ku = Ka + Kk + Kps + (Kpn + Kwn) Tw -1 + Kd (1) gdzie: Ku - koszty amortyzacji, Kk - koszty magazynowania i konserwacji, Kps - koszty przygotowania do pracy, Kpn - koszty projektowania elementów specjalnych, Kwn - koszty wykonania elementów specjalnych, Tw - czas eksploat[...]

Ocena technologiczności konstrukcji uchwytów obróbkowych w aspekcie ich montażu i cech użytkowych DOI:10.15199/148.2017.3.2


  W artykule przedstawiono propozycje oceny technologiczności konstrukcji specjalnych uchwytów obróbkowych. Przyjęto kryteria ilościowe oceny cech użytkowych i technologicznych, głównie w aspekcie montażu oprzyrządowania. Podano przykład oceny w przypadku uchwytów wiertarskich. Zaproponowana metoda może być szczególnie przydatna podczas projektowania obiektów technicznych przez mniej doświadczonych konstruktorów lub w procesie kształcenia inżynierskiego mechaników technologów. Słowa kluczowe: uchwyty obróbkowe, cechy użytkowe, technologiczność konstrukcji, uchwyty wiertarskie.Jednym z ważniejszych ogólnych kryteriów ceny każdego wyrobu jest jego technologiczność konstrukcji [1]. Cecha ta definiowana jest zwykle jako właściwość rozwiązania konstrukcyjnego, zapewniająca uzyskanie (przy określonej wielkości i warunkach produkcji) zbioru wymaganych właściwości wytworu, przy minimalnych kosztach wytwarzania [2, 3]. Jest to więc właściwość indywidualna, na którą ma wpływ nie tylko rodzaj produkcji, ale także warunki techniczno- -ekonomiczne oraz osobowe firmy [4]. Podczas każdego procesu projektowania obowiązują ogólne zasady typizacji, unifikacji i normalizacji [5 - 7], rozpatruje się możliwą redukcję masy, właściwy wybór półfabrykatu oraz narzucone wymagania obróbkowe i montażowe wytworu [8 - 11]. W stosunku do specjalnego oprzyrządowania przedmiotowego, wykorzystywanego w obróbkowych operacjach technologicznych, do podstawowych przesłanek technologiczności należą: zapewnienie podstawowych funkcji użytkowych, zmniejszenie zużycia materiałów, zastosowanie odpowiednich metod kontroli, zapewnienie wymaganej dokładności wykonania oraz uwarunkowania normalizacji elementów składowych i możliwości narzędziowni, jak również przesłanki eksploatacyjne, m.in. stabilność funkcjonowania, łatwość obsługi i remontu oraz zastosowanie części zamiennych. Oczywiste jest, iż ten sam zakres funkcjonalny oprzyrządowania może być zrealizowany przez różn[...]

METODY LUTOWANIA DIAMENTÓW W NARZĘDZIACH DOI:


  Lutowanie jest jedną z technik wytwarzania narzędzi zawierających diamentowe kryształy, ziarna ścierne i polikrystaliczne spieki jako elementy robocze. Omówiono różne sposoby lutowania diamentów oraz przedstawiono obszary ich zastosowania. S ł o w a k l u c z o w e: narzędzia diamentowe, lutowanie, diamenty techniczne A b s t r a c t: Brazing is one of the techniques for manufacturing of tools comprising diamond crystals, polycrystalline materials and abrasive grits as working elements. Discusses various ways brasing of diamonds and presents their application areas. K e y w o r d s: diamond tools, brazing, technical diamonds.Wprowadzenie Obecnie stosuje się kilka sposobów łączenia diamentów w narzędziach. Szacuje się [11, 9], że 24% to wyroby z diamentami mocowanymi za pomocą spoiw żywicznych, 6% ze spoiw ceramicznych, a 70% różnego rodzaju spoiwami metalowymi. Narzędzia diamentowe do obróbki plastycznej, skrawaniem i ścierno-polerskiej zbudowane są z elementu diamentowego trwale zamocowanego w oprawce lub na korpusie narzędzia. Jedną z technik wykonywania tego typu połączeń jest lutowanie, które w przypadku diamentów bardziej jest kojarzone z produkcją wyrobów jubilerskich niż narzędzi. Diamenty stosowane w narzędziach skrawających i ścierno-polerskich oraz do obróbki plastycznej można podzielić na (rys. 1): - kryształy, - supertwarde spieki diamentowe w postaci kształtek warstwowych (popularnie tzw. materiały PCD - polycrystalline diamonds) lub monolitycznych, - ziarna i mikroziarna ścierne. Każda z tych grup charakteryzuje się odmiennymi właściwościami fi zykochemicznymi, a tym samym ich mocowanie w narzędziu każdorazowo wymaga zastosowania innych warunków procesu łączenia i właściwej technologii [2, 24, 12]. Jednocześnie można wyodrębnić liniowe, monowarstwowe i przestrzenne rozmieszczenia diamentów, a także szczególny przypadek w postaci narzędzi zawierających jeden kryształ (kształtkę, ziarno) diamentu. W każdej z t[...]

 Strona 1