Wyniki 1-1 spośród 1 dla zapytania: authorDesc:"BARTOSZ KOZŁOWIEC"

Metoda EDI w obliczeniach numerycznych całki J w modelach z siatkami prostokątnymi DOI:10.15199/148.2017.5.5


  W ramach liniowo-sprężystej mechaniki pękania całka J pozostaje miarą odporności na pękanie równoważną prędkości uwalniania energii G [1 - 4]. Umiejętność jej obliczenia dla różnych typów obciążeń jest podstawowym zagadnieniem dla poprawnego projektowania konstrukcji, w tym konstrukcji laminatowych. Pomimo istniejących w literaturze rozwiązań analitycznych, dotyczących zarówno całki J [4, 5], jak również prędkości uwalniania energii G [6, 7], nadal za podstawową metodę weryfikacji ich poprawności uważane są obliczenia numeryczne z wykorzystaniem MES [8]. Istotnym zagadnieniem w ramach wyznaczania odporności modelu na pękanie jest określenie udziału typów obciążenia dla danego układu ciało-szczelina. Złożone dwuwymiarowe przypadki obciążenia określa się najczęściej za pomocą stosunku prędkości uwalniania energii w typie II do prędkości sumarycznej (GII/ G), przy czym: G=GI +GII (1) Podział typów obciążenia (tzw. dekompozycja) był tematem licznych prac o charakterze analitycznym [4 - 7]. Następujące po nich prace doświadczalne miały na celu weryfikację i porównanie metod oszacowania i dekompozycji całki J, jak również znalezienie zakresu ich stosowalności [5, 7]. Artykuł ma na celu przedstawienie metody numerycznej EDI, umożliwiającej obliczenie całki J oraz jej dekompozycję. Wyniki uzyskane sposobem numerycznym zostaną zestawione z wybranymi rozwiązaniami analitycznymi. W celu zapoznania się z opisem matematycznym metod analitycznych, czytelnik odsyłany jest do literatury [4 - 6, 9]. Numeryczny podział typów obciążenia - metoda całki J Metody numeryczne znalazły zastosowanie w analizie procesów pękania wraz z rozpowszechnieniem się oprogramowania MES. Metoda całki J wykorzystuje wielkość fizyczną - całkę Rice’a - określaną jako [2, 3]: ∫        ∂ ∂ = - Κ n s x u J Wn j i ij d 1 1 1 σ (2) gdzie: = ∫ ij [...]

 Strona 1