Wyniki 1-10 spośród 12 dla zapytania: authorDesc:"Krzysztof Sokołowski"

Wybrane właściwości mechaniczne eksperymentalnego kompozytu stomatologicznego. Cz. I DOI:10.15199/62.2017.6.28


  Popularność kompozytów stomatologicznych na bazie światłoutwardzalnych żywic dimetakrylanowych, z których wykonuje się ponad 70% wszystkich wypełnień, wynika przede wszystkim z łatwości ich aplikacji i formowania, szybkiego utwardzania, bardzo dobrych właściwości użytkowych oraz estetyki rekonstrukcji. Charakterystyczne cechy tych materiałów wynikają ze składu kompozytów: organicznej osnowy (polimerowa matryca, w skład której wchodzą najczęściej żywice dimetakrylanowe lub dimetakrylanowo- -uretanowe) oraz nieorganicznego napełniacza (przede wszystkim związki krzemu, takie jak ditlenek (krzemionka amorficzna, kwarc), borokrzemiany, szkła litowo-, strontowo- i barowo-glinowe oraz tlenki cyrkonu i glinu)1-5). Od rodzaju i ilości składników tych faz oraz ich efektywnego połączenia zależą właściwości kompozytu. Jedną z kluczowych właściwości, decydujących o praktycznym zastosowaniu jest wytrzymałość mechaniczna. Dąży się do osiągnięcia takich parametrów wytrzymałościowych, jakie posiada szkliwo ludzkiego zęba, najtwardsza tkanka organizmu (tabela 1). Amalgamaty, stosowane wcześniej w roli wypełnienia, charakteryzują się dobrą wytrzymałością mechaniczną, znacznie wyższą niż wytrzymałość kompozytów z żywic dimetakrylanowych7-10). Jednak pod względem estetyki odbudowy zniszczonych tkanek zębów przegrywają z kompozytami. Wymogi stawiane polimerowym materiałom do wypełnień zostały opisane w normie11). Norma ta uwzględnia m.in. badania biozgodności, głębokości utwardzania, odcienia barwy, transparencji (przezierności), wrażliwości na światło i trwałości barwy po naświetlaniu, chłonności wody i rozpuszczalności w wodzie. Z właściwości mechanicznych norma ta uwzględnia jedynie wytrzymałość 96/6(2017) 1361 Dr hab. n. med. prof. nadzw. Jerzy SOKOŁOWSKI - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 2/2017, str. 393. Lek. dent. Krzysztof SOKOŁOWSKI w roku 2008 ukończył studia na Wydziale Lekarsko- -Dentystycznym Uniwersytetu [...]

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni ceramik krzemionkowych na wytrzymałość połączenia z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Współczesna stomatologia estetyczna coraz częściej stosuje pełnoceramiczne uzupełnienia protetyczne w celu odbudowy utraconych tkanek twardych zęba. Osiągnięcie trwałego połączenia ceramiki dentystycznej z materiałami kompozytowymi zależy od możliwości jej chemicznego wiązania z żywicą za pośrednictwem silanu oraz uzyskania mikroretencyjnej struktury powierzchni ceramiki [1÷5]. W piśmiennictwie podawane są różne metody adhezyjnego przygotowania powierzchni ceramiki, które mają na celu rozwinięcie jej powierzchni i wytworzenie mikroporowatości, zwiększając tym samym możliwość mechanicznej retencji żywicy kompozytowej na powierzchni ceramiki (6). Wśród tych metod wymienia się szlifowanie wiertłem diamentowym, obróbkę strumieniowo-ścierną, piaskowanie, trawienie kwasem lub kombinacje wymienionych metod [7÷9]. Jednakże ciągle brak jest zgodności, co do najlepszej metody rozwinięcia powierzchni ceramiki gwarantującej jednocześnie trwałe połączenie z materiałem kompozytowym. cel pracy Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni pełnoceramicznych uzupełnień protetycznych na strukturę powierzchni ceramiki i wytrzymałość ich połączenia z materiałami kompozytowymi. Materiał i metody W badaniach wykorzystano ceramiki krzemionkowe EX3 Super Porcelain/Noritake oraz ColorLogic/Dentsply. Wykonano próbki ceramik w kształcie krążków o średnicy 5 mm i wysokości 3 mm. Powierzchnię próbek szlifowano na mokro papierami ściernymi, a następnie próbki podzielono na grupy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni: grupa 1: obróbka strumieniowo-ścierna korundem szlachetnym[...]

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni kompozytu na wytrzymałość jego połączenia z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Wprowadzenie do praktyki klinicznej systemów wiążących (SW) i technik adhezyjnych [1, 2] umożliwiło bezpośrednią odbudowę uszkodzonych zębów, zapewniając materiałom kompozytowym trwałe połączenie ze szkliwem i zębiną, o wytrzymałości sięgającej 30 MPa [3]. Problemem, przed którym stają klinicyści jest jednak uzyskanie dobrego jakościowo połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. Wyniki wcześniej prowadzonych badań dowodzą, że wytrzymałość połączenia uzyskiwana przy naprawie wypełnienia kompozytowego może osiągać 25÷80% wewnętrznej wytrzymałości kompozytu. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje nie związanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak liczba aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego połączenia. Istnieje cała gama metod przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych dla poprawy zdolności łączenia się z nowym kompozytem. Należą do nich między innymi: schropowacenie wiertłami, piaskowanie, silanizacja, wytrawianie kwasem ortofosforowym bądź fluorowodorowym oraz aplikacja SW. Do tej pory nie ustalono jednak protokołu postępowania, który jasno precyzowałby zasady przygotowania powierzchni naprawianego wypełnienia wraz z doborem systemu wiążącego i kompozytu. CEL PRACY Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych na strukturę ich powierzchni i wytrzymałość połączenia z materiałami kompozytowymi. MATE RIAŁ I METODY Do badań użyto: materiał kompozytowy Ecusit-Composite, system wiążący Solist i primer kompozytowy Ecusit Composite Repair/ DMG, wytrawiacz zawierający 9,5% kwas fluorowodorowy (HF) Porcelain Etch/Ultradent oraz primer zawierający silan Calibra Silane Coupling Agent/Dentsply. Próbki kompozytu Ecusi[...]

Properties of flow-type composite resin modified with silver and gold nanoparticles. Właściwości materiałów kompozytowych typu flow modyfikowanych nanocząstkami srebra i złota


  Flow-type dental composite was modified by addn. of Ag nanoparticles dispersion in water (concn. 2000 ppm) and in alc. (concn. 5000 ppm), Au nanoparticles dispersion in water (concn. 50 ppm) and a Si filler. The metal ion release, light transmission and diametral tensile strength were evaluated. Oceniono materiał kompozytowy SDR oraz jego modyfikacje: SDR z dodatkiem dyspersji nanocząstek srebra w wodzie o stężeniu 2000 ppm i w alkoholu o stężeniu 5000 ppm, dyspersji nanocząstek złota w wodzie o stężeniu 50 ppm oraz napełniacza krzemionkowego Arsil. Badania objęły ocenę wytrzymałości średnicowej na rozciąganie (DTS), ocenę transmisji światła oraz badanie uwalniania jonów. Próchnica zębów nadal pozostaje ważnym problemem społecznym. Niestety, powszechnie stosowane materiały kompozytowe nie wykazują działania przeciwbakteryjnego, które pozwoliłoby na ograniczenie lub wyeliminowanie ryzyka wystąpienia próchnicy wtórnej. Wprowadzenie do materiałów kompozytowych nanocząstek metali może stanowić obiecującą alternatywę dla obecnie stosowanych materiałów odtwórczych na bazie żywic. W ostatnim czasie badaniom poddano m.in. ortodontyczne materiały kompozytowe oraz elastyczne materiały do podścielania protez zawierające nanocząstki srebra1-10).Preparaty oparte na złocie (Au) i srebrze (Ag) są znane w medycynie od lat11). Z powodzeniem są stosowane do oczyszczania wody i jako materiały wspomagające gojenie ran. Wchodzą też one w skład protez kości, cewników i urządzeń chirurgicznych. Wiele badań wykazało wybiórcze działanie toksyczne jonów srebra na mikroorganizmy prokariotyczne oraz niewielkie działanie na komórki eukariotyczne12, 13). Działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe preparatów zwierających srebro zależy od ilości uwalnianych jonów srebra (Ag+) oraz od możliwości reagowania z błoną komórkową mikroorganizmów3, 14-18). Srebro może hamować enzymy łańcucha oddechowego i wpływać [...]

Wpływ sposobu wypełniania ubytku na naprężenia skurczowe indukowane przez materiały kompozytowe typu bulkfill

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe są dziś podstawowymi, trudnymi do zastąpienia materiałami do rekonstrukcji uszkodzonych twardych tkanek zębów. Mają wyjątkowe właściwości użytkowe. We współczesnych kompozytach dentystycznych udoskonalono tak nieorganiczne wypełniacze, jak i zmodyfikowano fazę polimerową - wprowadzano nowe monomery oraz nowe układy katalityczne, istotnie poprawiające właściwości użytkowe materiałów [1]. Pomimo dobrej wytrzymałości i estetyki wypełnień kompozytowych, a także możliwości uzyskania trwałego, adhezyjnego połączenia z twardymi tkankami zębów, materiały kompozytowe mają również wady ograniczające możliwości ich klinicznego stosowania. Kompozyty dentystyczne są materiałami tworzonymi na bazie polimerów i twardnienie materiału jest związane z ich sieciowaniem, któremu towarzyszy zjawisko skurczu polimeryzacyjnego. Wielkość skurczu objętościowego tradycyjnych kompozytów dentystycznych wynosi 2÷3%, a materiałów typu flow 5÷7%. [1, 2]. Obecnie w materiałach bazujących na żywicach metakrylanowych i mających zastosowanie w stomatologii zjawiska skurczu polimeryzacyjnego nie da się wyeliminować. Jest to o tyle problematyczne, że naprężenia skurczowe generowane podczas wiązania materiału, a przede wszystkim w obrębie połączenia materiału z tkankami zęba, wraz z naprężeniami powstałymi na skutek występujących w środowisku jamy ustnej zmian temperatury, mogą doprowadzić do różnych powikłań. Naprężenia generowane na granicy materiału i tkanek zęba są przenoszone na tkanki, zwłaszcza w głębokich ubytkach ograniczonych ścianami bocznymi, i mogą prowadzić do deformacji struktur zęba, defektów pobrzeży wypełnień oraz uszkodzenia adhezyjnego połączenia materiału z tkankami zęba i tworzenia się szczeliny brzeżnej [3÷5]. Utrata szczelności oraz mikroprzeciek są podstawową przyczyną niepowodzeń w leczeniu stomatologicznym m.in. nadwrażliwości pozabiegowej, powikłań zapalnych miazgi zębów oraz w wyniku zasiedlania szczeliny brzeżn[...]

Zastosowanie obróbki tribochemicznej do poprawy połączenia kompozyt-kompozyt, uzyskanego podczas naprawy wypełnień

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe są obecnie podstawowymi i pod wieloma względami niezastąpionymi materiałami wykorzystywanymi do rekonstrukcji uszkodzonych tkanek zębów. Kompozyty dentystyczne w warunkach jamy ustnej starzeją się, co może prowadzić do degradacji i przebarwień materiału, pogorszenia adaptacji brzeżnej wypełnień i przebarwień pobrzeży, pęknięć w materiale czy utraty retencji, mikroprzecieku i rozwoju wtórnej próchnicy zębów. Standardową procedurą stosowaną po stwierdzeniu uszkodzenia wypełnienia jest jego usunięcie i po opracowaniu tkanek aplikacja i polimeryzacja nowego materiału. W wielu przypadkach można jednak odstąpić od wymiany wypełnień na rzecz ich naprawy [1], co jest klinicznie uzasadnione w kontekście ochrony twardych tkanek zęba niezmienionych próchnicowo [2, 3]. Zabieg taki pozwala na wydłużenie żywotności wypełnień kompozytowych. Problemem, przed którym stają jednak klinicyści, jest uzyskanie dostatecznie wytrzymałego i trwałego klinicznie połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. W kontekście wielkości sił wywieranych na zespół materiał-tkanki podczas aktu żucia uzyskanie optymalnej wytrzymałości połączenia kompozyt-kompozyt (k-k) zmniejsza ryzyko wystąpienia różnorodnych powikłań, od przebarwień wypełnienia, przez utratę części wypełnienia, po reakcje zapalne ze strony miazgi i ostatecznie niepowodzenie w leczeniu. Możliwości połączenia chemicznego ze związanym materiałem kompozytowym wynikają z jego budowy i specyfiki sieciowania polimeru. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje niezwiązanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak ilość aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego, chemicznego połączenia. W celu uzyskania trwałego połączenia m[...]

Wpływ struktury wewnętrznej wypełnień kompozytowych na wytrzymałość ich połączenia z materiałem kompozytowym w zależności od sposobu przygotowania powierzchni wypełnień

Czytaj za darmo! »

Stomatologia minimalnie inwazyjna stawia przed lekarzami wyzwania nie tylko w aspekcie technik preparacji tkanek, ale także oceny oraz kwalifikacji wypełnień do rutynowej wymiany lub naprawy. Powszechnie stosowane kompozyty, cechując się wieloma zaletami, wciąż nie są materiałami, które w sposób trwały klinicznie odtwarzają utracone tkanki zęba. To zmusza klinicystów do relatywnie częstej wymiany wypełnień. Zagadnienie możliwości naprawy materiałów kompozytowych w warunkach jamy ustnej jest problemem złożonym, ale i wymagającym wyjaśnienia ze względu na bardzo praktyczne implikacje kliniczne. Wyniki wcześniej prowadzonych badań dowodzą, że wytrzymałość połączenia kompozyt-kompozyt podczas naprawy wypełnienia kompozytowego może osiągać 25÷80% wewnętrznej wytrzymałości kompozytu. Aby więc w tym przypadku uzyskać największą wytrzymałość połączenia korzystne staje się wykorzystanie wiedzy dotyczącej zjawiska adhezji chemicznej oraz mikromechanicznej. Według wielu autorów proces polimeryzacji materiałów kompozytowych stosowanych w stomatologii prowadzi najczęściej do uzyskania współczynnika konwersji na poziomie 55÷75% [1]. Badania przeprowadzone za pomocą spektroskopii w podczerwieni wykazały nawet do 60% zawartości monomerów, które nie zostały związane w prawidłowo spolimeryzowanym kompozycie [2, 3]. Teoretycznie obecność tak dużej ilości wolnych grup metakrylanowych warunkuje możliwość wytworzenia chemicznego połączenia pomiędzy spolimeryzowanym materiałem utwardzonego wypełnienia, a nową porcją nie spolimeryzowanego kompozytu. Niestety ilość tych reaktywnych grup maleje wraz ze starzeniem się i degradacją wypełniania w jamie ustnej. Dlatego jest konieczne stworzenie warunków dla wytworzenia silnego i stabilnego mikromechanicznego połączenia. Najczęściej stosowanymi metodami rozwinięcia powierzchni kompozytu przed jego naprawą są metody mechaniczne: schropowacenie wiertłem z nasypem diamentowym, piaskowanie oraz metody chemicz[...]

Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI:10.12916/przemchem.2014.775


  Three com. polymer-matrix composites were studied for diam. tensile strength, microhardness and shrinkage stress during light-induced polymerization to compare their applicability in dentistry. Dokonano oceny średnicowej wytrzymałości na rozciąganie, mikrotwardości oraz naprężeń skurczowych generowanych przez materiały kompozytowe o zmodyfikowanej matrycy polimerowej i małym skurczu polimeryzacyjnym w porównaniu z kompozytami o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Z wyników uzyskanych w badaniach widać jednoznacznie, że oceniane materiały kompozytowe Filtek Bulk Fill oraz SDR generowały małe naprężenia, mniejsze w porównaniu z materiałem X-Flow o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Materiał SDR charakteryzował się najmniejszą twardością HV1 spośród badanych materiałów. Natomiast materiały Filtek Bulk Fill oraz X-Flow wykazywały zbliżoną twardość. Średnicowa wytrzymałość na rozciąganie w przypadku materiału SDR była mniejsza niż tych materiałów. Z klinicznego punktu widzenia przy wykonywaniu wypełnień kompozytowych najistotniejsze jest maksymalne ograniczenie naprężeń Monika Domareckaa, Anna Sokołowskaa, Małgorzata Iwona Szynkowskab, Krzysztof Sokołowskia, Jerzy Sokołowskia, Monika Łukomska-Szymańskaa,* aUniwersytet Medyczny w Łodzi; bPolitechnika Łódzka Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI: dx.medra.org/10.12916/przemchem.2014.775 Lek. dent. Anna SOKOŁOWSKA w roku 2009 ukończyła studia na Wydziale Lekarsko- Dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Jest uczestnikiem Studiów Doktoranckich w Zakładzie Stomatologii Ogólnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Specjalność - stomatologia. Dr n. med. Monika DOMARECKA w roku 1994 ukończyła studia w Uniwersytecie Medycznym w Łodzi - kierunek stomatologia. W 1999 r. uzyskała stopień doktora nauk medycznych. Jest wykładowcą w Zakładzie Stomatolog[...]

Bond strength at interface after composite repair depending on surface treatment method Wytrzymałość połączenia uzyskanego podczas naprawy wypełnień kompozytowych w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni DOI:10.12916/przemchem.2014.1437


  Microhydrid polymer-matrix dental composite was photochemically cured then polished and HF - etched or corundum - sandblasted, optionally silanized and joined to flow type dental composite. The bonds were tested for shear strength. The strength depended on the treated surface quality. The best results were achieved after surface polishing or sand blasting. Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych możliwości uzyskania połączenia materiału kompozytowego z mikrohybrydowymi wypełnieniami kompozytowymi podczas ich naprawy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni. Stwierdzono różnice w strukturze i składzie chemicznym powierzchni wypełnień w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni. Na podstawie wyników badań doświadczalnych ustalono warunki dla uzyskania połączenia kompozyt-kompozyt o najwyższej wytrzymałości.W ostatnich latach, zgodnie z tendencjami współczesnej medycyny, także w stomatologii, dąży się do wyboru metod ukierunkowanych na profilaktykę, wczesną diagnozę i nieinwazyjne metody leczenia w ramach tzw. stomatologii minimalnie inwazyjnej, stanowiącej część stomatologii minimalnie interwencyjnej, która promuje minimalnie inwazyjne metody terapii we wszystkich specjalnościach stomatologicznych1). Stomatologia minimalnie inwazyjna (mikrostomatologia), stawia przed lekarzami wyzwania nie tylko w aspekcie technik opracowania tkanek, ale także podejmowania decyzji o kwalifikacji wypełnień do rutynowej wymiany lub naprawy. Powszechnie stosowane kompozyty dentystyczne mają wiele zalet, wciąż nie są jednak materiałami, które w sposób trwały klinicznie odtwarzają utracone tkanki zęba. Średnią kliniczną trwałość wypełnień określa się na 7 lat2). To zmusza lekarzy do relatywnie częstej wymiany wypełnień, zaś wielokrotna wymiana wypełnień pociąga za sobą utratę części tkanek zęba, a w konsekwencji przedwczesną utratę zębów. Terapia minimalnie inwazyjna, w ramach której często podejmuje się decyzje o naprawie w[...]

Naprężenia skurczowe generowane podczas fotoutwardzania eksperymentalnego kompozytu stomatologicznego. Cz. II DOI:10.15199/62.2017.7.8


  Wykorzystanie żywicznych, kompozytowych materiałów stomatologicznych pozwala wiernie i estetycznie odtworzyć zniszczone twarde tkanki zęba. Jednak ich stosowanie wiąże się z kilkoma, jeszcze nierozwiązanymi problemami, z których najważniejsze są skurcz polimeryzacyjny oraz efekty termiczne generowane podczas naświetlania polimerowych materiałów wypełniających.Skurcz polimeryzacyjny kompozytów stomatologicznych jest wynikiem przekształcania (podczas fotopolimeryzacji) oligomerów dimetakrylanowych w makrocząsteczki. W czasie tego procesu wraz z wytworzeniem krótkich wiązań kowalencyjnych pomiędzy makrocząsteczkami zanikają relatywnie słabe, pierwotne oddziaływania van der Waalsa. Prowadzi to do zmniejszenia początkowej odległości między cząsteczkami monomeru (0,3-0,4 nm) do odległości pojedynczego wiązania kowalencyjnego pomiędzy merami2-4) (ok. 0,15 nm). Większość kompozytów komercyjnych zmniejsza swoją objętość o 2-3%5-7). Skutkiem tego zjawiska są naprężenia skurczowe powstające w materiale zamkniętym w ubytku i połączonym z jego ścianami. Naprężenia generowane są na granicy tkanek i materiału rekonstruującego. Mogą one prowadzić do powstania defektów pobrzeży, nadwrażliwości pozabiegowej, stanów zapalnych, następnie do utraty szczelności oraz mikroprzecieku, a w konsekwencji również do wtórnej próchnicy8). Naprężenia skurczowe materiałów kompozytowych wynoszą 6-17 MPa. Wartość graniczna, która może uszkodzić połączenie z zębiną wynosi 17-20 MPa9). Próby zmniejszenia lub eliminacji naprężeń skurczowych koncentrują się na modyfikacji składu kompozytów poprzez wprowadzanie nowych komonomerów o mniejszym skurczu polimeryzacyjnym1, 10-13) i niższym współczynniku sprężystości, oraz dodatek nowych napełniaczy i inhibitorów polimeryzacji1, 14, 15). Przedstawiono wyniki badań naprężeń skurczowych generowanych podczas naświetlania eksperymentalnego kompozytu stomatologi[...]

 Strona 1  Następna strona »