Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Gonet"

System grzewczo-chłodniczy z otworowymi wymiennikami ciepła w Ekologicznym Parku Edukacji i Rozrywki OSSA


  Wprowadzanie nowych rozwiązań systemów grzewczo-klimatyzacyjnych wiąże się z koniecznością opracowania metodyki pracy zespołów urządzeń na podstawie określonych założeń. Należą do nich: skuteczne działanie układu przez cały rok oraz niskie nakłady eksploatacyjne. Realizacja tych założeń wymaga analizy wielu zmiennych na etapie zarówno projektowania jak i późniejszej eksploatacji systemu. W artykule zaprezentowano przykład inwestycji, w skład której weszło zaprojektowanie i wykonanie układu grzewczo-klimatyzacyjnego działającego z wykorzystaniem pompy ciepła i energii niskotemperaturowej z wymienników otworowych.EKOLOGICZNY Park Edukacji i Rozrywki OSSA (EPEiR OSSA) położony jest w województwie łódzkim, powiecie rawskim, gmina Biała Rawska. Kompleks hotelowo-wypoczynkowy (rys. 1) usytuowany jest w otoczeniu lasu oraz sztucznego jeziora, które mieści się na placu hotelowym. Innowacyjność przedsięwzięcia sygnalizowana w nazwie, polega na wykonaniu inwestycji z wykorzystaniem technologii przyjaznych środowisku. Pozostając w zgodzie z założeniami projektu, instalację grzewczo-chłodniczą zaprojektowano oraz wykonano, mając na względzie oszczędność energii i ograniczenie emisji spalin. Przyjęto koncepcję zastosowania pomp ciepła wykorzystywanych zarówno do ogrzewania, jak i chłodzenia wnętrz [8]. ) Praca zrealizowana w ramach grantu MNiSW nr N N524 353738 Charakterystyka pracy pomp ciepła uwarunkowała wykonanie odpowiednio dużego i wydajnego niskotemperaturowego magazynu, z którego możliwy jest pobór i wprowadzanie ciepła [6, 8]. Dobór liczby wymienników poprzedzono przeprowadzeniem testu reakcji termicznej górotworu (TRT) (rys. 2), dającego informacje o ilości ciepła możliwego do pozyskania z otworowego wymiennika ciepła w perspektywie dłuższej eksploatacji, w zależności od charakterystyki temperaturowej systemu grzewczo-chłodniczego. Badania wykonano w 2 otworach badawczych, jednym z pojedynczą, drugi z podwójną u - rurką. Oby[...]

Zapotrzebowanie na ciepło systemu wentylacji sali audytoryjnej Wydziału Wiertnictwa Nafty i Gazu AGH w Krakowie


  W artykule obliczono zapotrzebowanie na ciepło dla systemu wentylacji sali audytoryjnej Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu. Specyfika problemu związana jest z dużą powierzchnią przegród przezroczystych oraz ze znacznymi zyskami ciepła od 150 użytkowników. Problem rozwiązano, tworząc autorski algorytm uwzględniający wszystkie zyski i straty energii. Ostateczne zapotrzebowanie na ciepło pomniejszono o odzysk ciepła z systemu rekuperacji. Keywords: ventilation system, lecture room Abstract Heat demand calculations for the ventilation system in the lecture room of Drilling, Oil and Gas Faculty are presented in the article. The issue concerns large surface of transparent barriers and considerable heat gains from 150 users. The problem has been solved by using authors own algorithm taking into account all gains and losses of energy. Eventually, the heat demand has been reduced by the respective amount of heat recovery obtained from the recuperation system. © 2006-2012 Wydawnictwo SIGMA-NOT Sp. z o.o. All right reserved *) Dr inż. Tomasz Śliwa - Katedra Wiertnictwa i Geoinżynierii, Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu, Akademia Górniczo-Hutnicza; sliwa@agh.edu.pl **) Prof. dr hab. inż. Andrzej Gonet - Katedra Wiertnictwa i Geoinżynierii, Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu, Akademia Górniczo -Hutnicza; gonet@agh.edu.pl **) Jacek Hendel - Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu, Akademia Górniczo-Hutnicza; jacek.hendel@gmail.com **) Łukasz Gałuszka - Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu,Akademia Górniczo-Hutnicza; lgaluszk@wnaft.agh.edu.pl Zapotrzebowanie na ciepło systemu wentylacji sali audytoryjnej Wydziału Wiertnictwa Nafty i Gazu AGH w Krakowie Heat Demand for Ventilation System in Lecture Room of Drilling, Oil and Gas Faculty in AGH University of Science and Technology in Kraków TOMASZ ŚLIWA*) ANDRZEJ GONET**) JACEK HENDEL***) ŁUKASZ GAŁUSZKA****) Ciepłownictwo , Ogrzewnictwo , Wentylacja 43/3 (2012) 116÷121 www.cieplowent.pl[...]

Applicability of organic-mineral drilling waste as a component of construction resin composites Możliwości zastosowania organiczno-mineralnych odpadów wiertniczych jako składnika budowlanych kompozytów żywicznych DOI:10.15199/62.2016.8.16


  Two Zn or Ba-contg. drilling wastes were used for replacing dolomite and quart fillers in epoxy resin-based construction mortars. No substantial deterioration of the mortar properties was obsd. Zaprezentowano wyniki badań laboratoryjnych zastosowania organiczno-mineralnych odpadów wiertniczych jako substytutu mikrowypełniacza w budowlanych kompozytach żywicznych. Badania prowadzono na najczęściej stosowanej zaprawie żywicznej, w skład której wchodziło spoiwo żywiczne (polimer), wypełniacz drobnoziarnisty (mikrowypełniacz) i piasek. Jako spoiwo żywiczne zastosowano żywicę epoksydową. Pozyskiwanie węglowodorów (ropy naftowej i gazu ziemnego) zarówno ze złóż konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych generuje znaczne ilości odpadów organiczno-mineralnych. Odpady te to uwodnione układy o właściwościach tiksotropowych, których skład zależy od przewiercanych warstw skalnych oraz od składu płuczki wiertniczej. W składzie tych odpadów zawarte są różne grupy związków mineralnych i organicznych. W grupie związków mineralnych dominują głównie minerały ilaste z grupy smektytu lub kaolinitu lub też chloryty, kwarc, różnorodne węglany, baryt i sole (najczęściej NaCl i KCl)1). Część tych składników ma charakter amorficzny. Są to mechanicznie zdegradowane w procesie wiercenia struktury minerałów ilastych, organiczne substancje polimeryczne, lub też kompleksy polimerowo- -ilaste2). Substancje te mogą bezpośrednio wpływać na stabilność skoncentrowanych dyspersji, a tym samym stwarzać trudności w zagospodarowaniu ich w środowisku przyrodniczym3). Z drugiej jednak strony tego typu organiczno-mineralne odpady wiertnicze można wykorzystać jako składniki budowlanych kompozytów żywicznych. Zaprawy takie, w których spoiwem jest dwuskładnikowa żywica organiczna (np. epoksydowa) a wypełniaczem kruszywo mineralne są znane na rynku materiałów budowlanych. W zależności od przeznaczenia kwalifikuje się je jako klej4), zaprawy do spoinowania5), podkład[...]

50 lat Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1967-2017) DOI:


  Tradycja to mądrość ludzkich pokoleń przełożona na obecne czasy. Nowoczesność należy pojmować jako możliwość transformowania świata przez ludzkie działania prowadzące do rozwoju cywilizacji. Na Wydziale Wiertnictwa, Nafty i Gazu od początku jego istnienia tradycja spotyka się z nowoczesnością, by z mądrości przeszłości poprzez innowacyjność teraźniejszości tworzyć standardy dla przyszłości. Od 50 lat Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu prowadzi działalność naukowo-badawczą oraz dydaktyczną, umożliwiającą rozwój wiedzy inżynierskiej w zakresie górnictwa i geologii oraz inżynierii naftowej i gazowniczej. Korzenie tych tradycji sięgają Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej (na którym utworzona była sekcja naftowa) oraz Wydziału Górniczego Akademii Górniczej w Krakowie. Dnia 31 maja 1913 r. cesarz Franciszek Józef I zatwierdził utworzenie wyższej szkoły górniczej w Krakowie. Wybuch I Wojny Światowej w 1914 r. uniemożliwił rozpoczęcie w październiku pierwszego roku akademickiego nowo otwartej uczelni. Po zakończeniu działań wojennych, 20 października 1919 r. Naczelnik Państwa Marszałek Józef Piłsudski dokonał uroczystego otwarcia Akademii Górniczej w auli Uniwersytetu Jagiellońskiego. Za początek obecnego Wydziału Wiertnictwa, Nafty i Gazu należy uznać Katedrę Wiertnictwa i Eksploatacji Nafty, powołaną na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie w 1923 r. Jej kierownikiem został prof. Zygmunt Saryusz Bielski (w latach 1931-1933 rektor Akademii Górniczej). W 1936 r. Katedrę tę przemianowano na Katedrę Wiertnictwa i Górnictwa Naftowego. Od samego początku swego istnienia współpracowała ona ściśle z przemysłem i zachowywała łączność z gospodarką Kraju. Rozwój Katedry, jak i całej Akademii Górniczej, przerwał wybuch II Wojny Światowej. Wśród 184 aresztowanych przez gestapo profesorów krakowskich uczelni, w ramach akcji Sonderaktion Krakau rozpoczętej 6 listopada 1939 r., znalazł się również prof. Z. Sary[...]

Salinity of drilling wastes as a factor determining their management Zasolenie odpadów wiertniczych jako czynnik determinujący możliwość ich zagospodarowania DOI:10.15199/62.2017.5.6


  Some elements contained in aq. and non-aq. drilling liqs. were detd. by std. elution test. Chem. compns. of eluates as well as their electrolytic cond. were detd. by at. absorption spectrometry and conductometry, resp. The eluates derived from aq. waste contained much more Na, K, Ca, Cl ions and revealed better electrolytic cond. than the non-aq. eluates. A preliminary desalination of the wastes was recommended. Zasolenie odpadów wiertniczych jest czynnikiem determinującym wybór opcji ich zagospodarowania. Wpływa również na koszty ich utylizacji. Większość soli obecnych w odpadach wiertniczych wykazuje dużą dynamikę i łatwość ługowania. Określenie poziomu zasolenia tych odpadów powinno stanowić istotne kryterium możliwości ich zagospodarowania nie tylko w środowisku gruntowo-wodnym, w geotechnice, ale także w inżynierii materiałowej. Zwrócono uwagę na szczególnie dużą zawartość łatwo ługowalnych soli w odpadach wiertniczych, których odsalanie jest koniecznym etapem utylizacji. Prowadzenie prac wiertniczych w poszukiwaniu surowców mineralnych powoduje powstawanie odpadów wiertniczych. Odpady te to najczęściej mieszanina okruchów skalnych z przewiercanych pokładów, a także zużyte płuczki wiertnicze, solanki, produkty powstałe po przeprowadzonych zabiegach cementowania czy intensyfikacji wydobycia. Skład, właściwości chemiczne i fizyczne, potencjalna szkodliwość dla środowiska oraz ilości powstałych odpadów zależą głównie od rodzaju i składu stosowanej płuczki wiertniczej, ale także od warunków geologiczno- technicznych panujących w otworze, od technologii wiercenia oraz od stosowanych systemów oczyszczania płuczki. Płuczki wiertnicze są złożonymi dyspersjami polimerowo-mineralnymi o zróżnicowanym składzie chemicznym i mineralogiczno-fazowym, a także o zmiennym udziale koloidalnej fazy stałej zdyspergowa-nej w środowisku wodnym WBM (water-based-mud) lub niewodnym NADF (nonaqueous drilling fluids). Składnikami płuczek wiertnicz[...]

 Strona 1