Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Anna RUDAWSKA"

Wytrzymałość połączeń klejowych blach tytanowych po różnych sposobach przygotowania powierzchni

Czytaj za darmo! »

Wzrastająca liczba połączeń adhezyjnych (w tym połączeń klejowych) w różnych dziedzinach techniki przyczynia się do coraz większego zainteresowania wieloma zagadnieniami związanymi z technologią klejenia. Niewątpliwie do takiego trendu przyczyniły się liczne zalety, wśród których można wymienić, m.in.: możliwość uzyskania znacznie lżejszej konstrukcji w porównaniu z innymi metodami łączenia, możliwość łączenia materiałów konstrukcyjnych o różnych właściwościach fizycznych, chemicznych, czy też mechanicznych (np. metali i polimerów), jak również elementów różniących się znacznie wymiarami (np. grubością) [1, 2]. W niektórych przypadkach jest to jedyna metoda, pozwalająca na wykonanie połączenia takich elementów. Jednym z zagadnień rozpatrywanych podczas wykonywania połączeń kle[...]

Analiza powierzchni metalu w laminatach metalowo-włóknistych

Czytaj za darmo! »

Laminaty metalowo-włókniste typu FML (Fibre Metal Laminates) stanowią nową generację materiałów hybrydowych, składającą się z kolejno ułożonych (na przemian) warstw metalu i kompozytu polimerowego. Laminaty FML łączą w sobie właściwości zarówno metalu, jak i kompozytu wzmacnianego włóknami. FML charakteryzują się wysoką tolerancją uszkodzeń, dużą wytrzymałością zmęczeniową, odpornością na uderzenia, małą gęstością, odpornością na korozję oraz ognioodpornością [1÷5]. Obecnie najbardziej rozpowszechnionymi rodzajami kompozytów FML są laminaty Glare (cienkie warstwy stopu aluminium oraz kompozytu polimerowego wzmacnianego włókami szklanymi). Pierwsze komercyjne zastosowanie Glare stanowią panele kadłuba oraz krawędzie natarcia pionowego i poziomego usterzenia ogonowego samolotu Airbus A380 [2, 4] . Właściwości laminatów FML, obok doboru poszczególnych komponentów, uwarunkowane są w szczególności charakterystyką połączenia adhezyjnego metal-kompozyt, a także metodą i parametrami fizycznymi towarzyszącymi procesowi wytwarzania (utwardzania) [2, 6]. Uzyskanie bardzo dobrej wytrzymałości połączenia - adhezji materiału kompozytowego do metalowego podłoża determinowane jest przez odpowiednie przygotowanie powierzchni metalu bazowego. Brak dostatecznej adhezji wpływa na możliwość występowania nieciągłości strukturalnych w postaci porowatości, delaminacji, czy niedoklejeń, oddziałując bezpośrednio na jakość materiałów kompozytowych [2]. W procesie wytwarzania laminatów FML jest stosowana technologia klejenia. Materiały metalowe podlegają głównie procesom obróbki powierzchniowej - elektrochemicznej (anodowanie) z późniejszym nałożeniem warstw przejściowych uaktywniających powierzchnię tzw. primer’ów [2, 7÷10] . Obecnie są prowadzone prace naukowo-badawcze związane z wykorzystaniem różnorodnych połączeń materiałowych, m.in. zastosowaniem kompozytów wzmacnianych włóknami węglowymi, tytanu jako materiału metalowego, czy zastosowanie[...]

Wpływ czynników technologicznych na wytrzymałość połączeń klejowych blach stalowych ocynkowanych DOI:10.15199/148.2016.4.5


  W artykule zaprezentowano badania porównawcze wytrzymałości połączeń klejowych blach stalowych ocynkowanych, których powierzchnie po procesie cynkowania były pokrywane pięcioma rodzajami powłok. Przeprowadzono fosforanowanie, chromianowanie, przejaśnianie oraz zastosowano powłoki bez przejaśniania i powłoki błyszczące. Blachy przed klejeniem poddano odtłuszczaniu za pomocą odtłuszczacza - acetonu. Do wykonania połączeń użyto kleju epoksydowego Epidian 53/ET/100:15 oraz kleju Epidian 53/TFF/100:22. Połączenia przygotowano w temperaturze 25÷26°C, przy wilgotności powietrza 40÷43%. Czas utwardzania połączeń klejowych wynosił 7 dni. Po określonym czasie sezonowania połączenia klejowe poddano próbie wytrzymałościowej przeprowadzonej na maszynie wytrzymałościowej Zwick/Roell Z150, zgodnie z normą DIN EN 1465. Na podstawie uzyskanych wyników zauważono, że stosując klej Epidian 53/TFF/100:22, otrzymano większe wartości wytrzymałości na ścinanie połączeń klejowych blach stalowych ocynkowanych niż w przypadku zastosowania kleju Epidian 53/ET/100:15. Największą wartość odnotowano dla połączeń klejowych blach stalowych ocynkowanych z pasywacją chromianową oraz ocynkowanych z przejaśnieniem. Najmniejsze wartości tej wytrzymałości odnotowano dla połączeń klejowych blach stalowych ocynkowanych błyszczących z zastosowaniem obu rodzajów klejów epoksydowych. Słowa kluczowe: połączenia klejowe, wytrzymałość, blachy stalowe ocynkowane, kleje epoksydowe.Jedną z metod łączenia elementów w sposób trwały jest klejenie. Technologia ta cechuje się ciągłym rozwojem, ze względu na prowadzenie badań dotyczących procesu klejenia oraz ze względu na występowanie bardzo dużej liczby różnorodnych klejów i ciągłe ich doskonalenie, dzięki czemu cechują się lepszymi i/lub specyficznymi właściwościami [1 - 3]. Blachy stalowe ocynkowane można łączyć za pomocą wielu technik [4 - 9], a wśród nich wymienia się klejenie [3, 10]. Klejenie może zastępować inne technologie [...]

WYBRANE ASPEKTY WYTRZYMAŁOŚCI POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH BLACHY STALOWEJ KWASOODPORNEJ 1.4310 DOI:


  Proces łączenia elementów przez klejenie zaliczany jest do techniki łączenia nierozłącznego i w wielu zastosowaniach stał się konkurencyjnym sposobem wykonywania połączeń różnorodnych materiałów konstrukcyjnych [2, 4, 9]. Obecnie bardzo istotne jest stosowanie metod zapewniających uzyskanie połączenia o właściwościach dostosowanych do warunków eksploatacji. Popularne metody łączenia, takie jak zgrzewanie czy spawanie bardzo często są powodem występowania wad, np. częściowego niszczenia i deformowania się materiału w pobliżu miejsca łączenia [1, 5, 10]. Z tego powodu klejenie jest ważną i w wielu przypadkach konkurencyjną metodą łączenia różnych materiałów konstrukcyjnych. Stale kwasoodporne wykorzystywane są w wielu konstrukcjach przemysłu maszynowego, budowlanego, spożywczego, również w medycynie (m.in. na narzędzia chirurgiczne) i w wielu innych zastosowaniach. Elementy wykonane ze stali kwasoodpornych można łączyć zarówno przez spawanie, lutowanie (choć należą do stali trudno lutujących się), zgrzewanie [10], jak i klejenie [4]. Niektóre z tych metod zalecane są do łączenia stali kwasoodpornych bardziej, inne mniej, ze względu na występujące trudności podczas łączenia tego rodzaju materiału, a dotyczy to ich właściwości, struktury oraz składu chemicznego. Jedną z metod łączenia jest klejenie niepowodujące m.in. zmian strukturalnych materiałów oraz pozwalające na uzyskanie szczelności połączenia [2, 4]. Celem przeprowadzonych badań było wyznaczenie wytrzymałości połączeń klejowych elementów wykonanych z blachy stalowej kwasoodpornej 1.4310, których powierzchnie poddano obróbce mechanicznej w celu uzyskania różnych chropowatości powierzchni. Do wykonania połączeń zastosowano dwa rodzaje klejów epoksydowych, będących dodatkowym zmiennym czynnikiem technologicznym. Badania doświadczalne Charakterystyka materiału i połączeń klejowych Do wykonania połączeń klejowych wykorzystano próbki wykonane z blachy stalowej kwasoodpo[...]

WPŁYW OBRÓBKI MECHANICZNEJ POWIERZCHNI NA WYTRZYMAŁOŚĆ POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH BLACH ZE STALI ODPORNEJ NA KOROZJĘ DOI:


  W artykule zaprezentowano fragment badań, związanych z mechanicznym przygotowaniem powierzchni blach ze stali odpornej na korozję do klejenia. Badaniom poddano próbki połączeń klejowych jednozakładkowych, w których powierzchnie blach ze stali nierdzewnej przygotowano przy użyciu obróbki mechanicznej ściernymi narzędziami nasypowymi o różnej ziarnistości (P120, P320, P500) oraz za pomocą odtłuszczania środkiem odtłuszczającym Loctite 7063. Do klejenia wykorzystano klej epoksydowy dwuskładnikowy Loctite Hysol 9466 A&B. W badaniach doświadczalnych wykonano pomiary chropowatości powierzchni, badania wytrzymałościowe oraz przeprowadzono analizę statystyczną rezultatów badań. Na podstawie przeprowadzonej analizy wyników badań stwierdzono, iż największą wytrzymałość połączeń klejowych uzyskano po obróbce ściernym narzędziem nasypowym o wielkości ziarna P120, a najmniejszą po użyciu papieru ściernego P500. Dokonana analiza statystyczna pozwoliła na stwierdzenie, że po obróbce papierami ściernymi P120 i P320 brakuje statystycznie istotnych różnic pomiędzy wartościami wytrzymałości na przyjętym poziomie ufności α = 0,05. Ponadto zauważono również, że wraz ze wzrostem chropowatości powierzchni, rośnie również wytrzymałość połączenia klejowego. S ł o w a k l u c z o w e: połączenia klejowe, wytrzymałość, obróbka mechaniczna A b s t r a c t: The article shows a fragment of the studies related to the mechanical surface treatment of stainless steel sheet surfaces for bonding. The samples of single lap bonded joints were tested. The stainless steel sheet surfaces were prepared by mechanical treatment using grinding tools of varoius grain size (P120, P320, P500) and by degreasing using the Loctite 7063 agent degreasing. Loctite Hysol 9466 A&B two-component epoxy adhesive was used for preparing bonded joints. The surface roughness measurements, strength tests was carried out in the experimental studies and statistical analysis the research results was [...]

WYTRZYMAŁOŚĆ POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH BLACH STALOWYCH PO OBRÓBCE MECHANICZNEJ DOI:


  Przeprowadzone badania doświadczalne miały na celu określenie wpływu przygotowania powierzchni na wytrzymałość połączeń klejowych blach stalowych. W badaniach przyjęto jedną z możliwych metod obróbki mechanicznej - obróbkę ściernymi narzędziami nasypowymi, ze względu na niski koszt oraz możliwość dobrego rozwinięcia powierzchni, co ma wpływ na wytrzymałość. Wykorzystane zostały papiery o różnej wielkości ziarna tj. P120, P320, P500 oraz P800. Dodatkowo zastosowano dwa warianty przygotowania powierzchni. Pierwszy wariant to obróbka mechaniczna przy pomocy wyznaczonego narzędzia nasypowego, a drugi to obróbka mechaniczna i dodatkowo odtłuszczanie powierzchni próbek. Po przygotowaniu powierzchni próbek zostały one sklejone z użyciem przygotowanego kleju (mieszanina żywicy epoksydowej Epidian 57 oraz utwardzacza Z1 w stosunku 100:10). Po określonym czasie utwardzania próbki były poddane badaniom wytrzymałościowym. Zauważono, że największą wytrzymałość na ścinanie w rozpatrywanych wariantach osiągają połączenia, których powierzchnie zostały przygotowane przy użyciu papieru ściernego P320. Słowa kluczowe: połączenia klejowe, wytrzymałość, obróbka mechaniczna, blachy stalowe.Wprowadzenie Technologia klejenia znajduje zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu, przy czym ważna jest możliwość jej wykorzystania do spajania części w trudno dostępnych miejscach lub też takich, gdzie nie ma możliwości zastosowania innych metod łączenia [2, 4, 8, 12]. Ze względu na istnienie wielu czynników decydujących o wytrzymałości połączeń klejowych, należy skoncentrować się na ich odpowiednim wyborze. Jednym z czynników technologicznych jest przygotowanie powierzchni łączonych materiałów, będących pierwszym etapem technologii klejenia. Wyróżnić można wiele sposobów obróbki materiałów, których celem jest uzyskanie powierzchni o określonej wytrzymałości. Na podstawie licznych publikowanych wyników badań można stwierdzić, że przygotowanie powierzchni do klejeni[...]

WPŁYW WYBRANYCH CZYNNIKÓW TECHNOLOGICZNYCH I EKSPLOATACYJNYCH NA WYTRZYMAŁOŚĆ POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH BLACH TYTANOWYCH DOI:


  Przedstawione w pracy badania doświadczalne dotyczyły wpływu wybranych czynników technologicznych oraz eksploatacyjnych na wytrzymałość połączeń klejowych blachy tytanowej. Przedmiotem badań były połączenia klejowe jendozakładkowe blachy tytanowej CP2 o grubości 0,64 mm, obciążone na ścinanie. Rozważanym czynnikiem technologicznym był rodzaj kleju, natomiast czynnikiem eksploatacyjnym - czas sezonowania połączeń klejowych w warunkach otoczenia. Zastosowano dwa rodzaje klejów epoksydowych dwuskładnikowych: Epidian 57/PAC/100:100 oraz Epidian 57/Z1/100:10. Przyjęto trzy warianty czasu sezonowania: 14, 21 i 28 dni oraz przygotowano próbki referencyjne, dla których czas utwardzania wynosił 7 dni. Utwardzanie przeprowadzono w temperaturze otoczenia 25±2°C. Analizowane połączenia klejowe poddano badaniom niszczącym - wytrzymałościowym, w których określono wytrzymałość na ścinanie, zgodnie z normą DIN EN 1465, na maszynie wytrzymałościowej Zwick/Roell Z150. Na podstawie wyników badań zauważono, że największą wytrzymałość na ścinanie charakteryzowały się połączenia blachy tytanowej CP2 wykonane za pomocą Epidianu 57/PAC/1:1. Ponadto w obu przypadkach wykonanych połączeń klejowych blachy tytanowej CP2 z wykorzystaniem klejów epoksydowych Epidian 57/ PAC/100:100 oraz Epidian 57/Z1/100:10, najwyższą wartość wytrzymałości tych połączeń osiągnięto po 7 dniach utwardzania. S ł o w a k l u c z o w e: połączenia klejowe, wytrzymałość, blachy tytanowe, klej, czas sezonowania A b s t r a c t: The paper presents the experimental research focused on the impact of selected technological and operational factors on the strength of adhesive joints of titanium sheet. The single-lap joints of titanium sheet of 0.64 mm thickness were tested, which were subjected to shear. The type of adhesive as technological factor and seasoning time in ambient conditions as operational factor were considered. Two types of two-component epoxy adhesives: Epidian 57/PAC/100:100 a[...]

BADANIA SKUTECZNOŚCI KLEJENIA I SPAWANIA STALI KONSTRUKCYJNEJ S235JR DOI:


  W artykule przedstawiono wybrane zagadnienia wytrzymałości połączeń spawanych i klejowych stali konstrukcyjnej S235JR. Wykonane połączenia porównano pod względem skuteczności, gdzie kryterium określającym była wytrzymałość na ścinanie. Przedmiotem badań były trzy rodzaje połączeń spawanych: doczołowych, zakładkowych z jednym spawem, zakładkowych z dwoma spawami, jak i dwa rodzaje połączeń klejowych: doczołowych i zakładkowych. Łączone próbki wykonano z blachy stalowej konstrukcyjnej S235JR o grubości 4 mm. Do wykonania połączeń spawanych wykorzystano spawarkę inwertorową ADLER MMA-200. Połączenia spawane przygotowano z zastosowaniem spawania łukowego elektrodą otuloną klasyfi kowaną wg PN-EN ISO 2560:2006-E38 A RC 12. Do wykonania połączeń klejowych zastosowano klej epoksydowy dwuskładnikowy Epidian 57/Z1/100:10. Przygotowanie powierzchni wszystkich próbek przeznaczonych do łączenia polegało na usunięciu nierówności krawędzi blach za pomocą szlifi erki kątowej, usunięciu zanieczyszczeń przy użyciu środka do czyszczenia i odrdzewiania powierzchni Fosol, a następnie odtłuszczeniu powierzchni preparatem Loctite 7063. Badania wytrzymałościowe przeprowadzono zgodnie z normą EN DIN 1465. Uzyskane wyniki badań wskazały na różnice w otrzymanych wartościach wytrzymałości w zależności od zastosowanej metody łączenia, a także geometrii wykonanych połączeń. Na podstawie wyników badań zauważono, że lepsze wyniki wykazały połączenia spawane, co wskazuje na ich większą skuteczność, jednak w połączeniach spawanych w większości próbek zauważono wyraźną korozję w miejscu złączenia, czego nie zaobserwowano w przypadku połączeń klejowych. S ł o w a k l u c z o w e: połączenia klejowe, połączenia spawane, wytrzymałość, stal konstrukcyjna A b s t r a c t: The article presents selected issues of welded joints and adhesive joints strength of structural steel S235JR. Joints were compared in terms of effectiveness, where criterion for determining was shear strength[...]

 Strona 1