Wyniki 1-9 spośród 9 dla zapytania: authorDesc:"Przemysław Sadłowski"

100-lecie współczesnej Politechniki Warszawskiej (1915-2015) Początki Polskiego Elektrotechnicznego Szkolnictwa Wyższego DOI:

Czytaj za darmo! »

1. Początki nauczania technicznego Techniczne polskie szkolnictwo wyższe, mimo zaborów i braku własnej państwowości, rozpoczęło się na terenach polskich stosunkowo wcześnie. Pierwsza europejska, wielokierunkowa, wyższa uczelnia techniczna powstała w Paryżu w 1794 r., a już w 1816 r. w Kielcach pod patronatem księdza Stanisława Staszica powstała Szkoła Akademiczno-Górnicza. Nie była to jeszcze uczelnia wielokierunkowa. Jednak już w 1826 r. w zaborze rosyjskim w Warszawie rozpoczęła działalność Szkoła Przygotowawcza do Studiów Politechnicznych. Była ona wzorowana na powstałych wcześniej uczelniach europejskich i szkole paryskiej. Początkowo mieściła się w Pałacu Kazimierzowskim. Osiągnęła poziom uczelni politechnicznej jednak ze względu na Powstanie Listopadowe została w 1831 r. zamknięta. Pałac Kazimierzowski w Warszawie W zaborze austriackim nieco później, bo w 1844 r. we Lwowie powstała Akademia Techniczna początkowo z wykładowym językiem niemieckim. W kolejnych latach w zaborze rosyjskim czyniono nieustanne próby powołania uczelni technicznej. Przykładowo w Puławach w okresie 1862-63 krótko działał Instytut Politechniczny. Został zamknięty, były to represje spowodowane wybuchem Powstania Styczniowego. Również w Łodzi czyniono starania utworzenia uczelni technicznej w latach 1864-66. Były one bardzo zaawansowane jednak okazały się bezskuteczne. Ponowiono je jeszcze w 1876 r. 2. Powstanie polskiej uczelni we Lwowie - jej 145-lecie w 2015 roku Tymczasem w zaborze austriackim nastąpiło złagodzenie polityki narodowościowej. W 1867 r. Galicja otrzymała autonomię, a po 1870 r. w Akademii Technicznej we Lwowie rozpoczęto wprowadzać polski język wykładowy. Uczelnię tą w 1877 r. przekształcono w czterowydziałową CK Szkołę Politechniczną. W latach 1875-90 z fizyki wyodrębniła się, jako odrębny przedmiot, elektrotechnika, obejmujący również jej techniczne zastosowania. W roku akademickim 1889/1890 odbył się we Lwowie w CK Szko[...]

Początki Polskiego Elektrotechnicznego Szkolnictwa Wyższego DOI:


  Techniczne polskie szkolnictwo wyższe, mimo zaborów i braku własnej państwowości, rozpoczęło się na terenach polskich stosunkowo wcześnie. Pierwsza europejska, wielokierunkowa, wyższa uczelnia techniczna powstała w Paryżu w 1794 r., a już w 1816 r. w Kielcach pod patronatem księdza Stanisława Staszica powstała Szkoła Akademiczno-Górnicza. Nie była to jeszcze uczelnia wielokierunkowa. Jednak już w 1826 r. w zaborze rosyjskim w Warszawie rozpoczęła działalność Szkoła Przygotowawcza do Studiów Politechnicznych. Była ona wzorowana na powstałych wcześniej uczelniach europejskich i szkole paryskiej. Początkowo mieściła się w Pałacu Kazimierzowskim. Osiągnęła poziom uczelni politechnicznej, jednak ze względu na powstanie listopadowe została w 1831 r. zamknięta. W zaborze austriackim w 1844 r. we Lwowie powstała Akademia Techniczna, początkowo z wykładowym językiem niemieckim. W kolejnych latach w zaborze rosyjskim czyniono nieustanne próby powołania uczelni technicznej. Przykładowo w Puławach w okresie 1862-1863 krótko działał Instytut Politechniczny. Został zamknięty, były to represje spowodowane wybuchem powstania styczniowego. Również w Ł odzi czyniono starania powołania uczelni technicznej w latach 1864-1866. Były one bardzo zaawansowane, jednak okazały się bezskuteczne. Ponowiono je jeszcze w 1876 r. Powstanie polskiej uczelni we Lwowie - jej 145-lecie w 2015 r. Tymczasem w zaborze austriackim nastąpiło złagodzenie polityki narodowościowej. W 1867 r. Galicja otrzymała autonomię, a po 1870 r. w A kademii Technicznej we Lwowie wprowadzono polski język wykładowy. Uczelnię tą w 1877 r. przekształcono w czterowydziałową CK Szkołę Politechniczną. W latach 1875-1890 z fizyki wyodrębniła się, jako odrębny przedmiot, elektrotechnika, obejmujący również jej techniczne zastosowania. W roku akademickim 1889/1890 odbył się we Lwowie w CK Szkole Politechnicznej na Wydziale Budowy Machin pierwszy wykład elektrotechniki w języku polskim wygło[...]

Włodzimierz Krukowski (1887-1941) - w 75. rocznicę śmierci DOI:


  Drastycznym przykładem wyraziście pokazującym zbrodniczość i bezsens ideologii hitlerowskiej oraz bezwzględność działań niemieckiego Gestapo jest postać zamordowanego na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie prof. Włodzimierza Krukowskiego, który większość swojego dorosłego życia spędził w Niemczech. Tam studiował od 1906 r., tam przez wiele lat pracował twórczo - przynosząc wymierne korzyści nauce i przemysłowi niemieckiemu. Tylko przez 11 lat działał we Lwowie (od 1930 r.). Włodzimierz Krukowski był elektrotechnikiem-metrologiem, o wszechstronnej wiedzy, również znakomitym wykładowcą. W latach 1930-1941 był profesorem Politechniki Lwowskiej, członkiem polskich i międzynarodowych organizacji naukowo-technicznych i działaczem społecznym. Urodził się 19 września 1887 r. w Radomiu jako syn Antoniego - prawnika i Heleny z Chmielewskich, córki urzędnika. Miał młodszą siostrę Zofię. Wobec trudności w uzyskaniu pracy przez ojca prawnika - Polaka w Kraju Przywiślańskim, rodzina wyemigrowała w okolice Kurska, a po rocznym pobycie do Narwy w Estonii. Ojciec znalazł tam pracę jako sędzia, a Włodzimierz Krukowski ukończył gimnazjum humanistyczne, choć miał uzdolnienia do nauk przyrodniczych. Studia W 1905 r. rozpoczął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym uniwersytetu w Petersburgu. Zainteresowany studiami technicznymi, przeniósł się na politechnikę w Darmstadt, uczelnię o wysokim poziomie elektrotechniki. Studiowało tam też wielu Polaków, m.in.: A. Rothert, G. Sokolnicki, S. Odrowąż-Wysocki, M. Pożaryski. Krukowski od początku wykazywał uzdolnienia do pracy laboratoryjnej. Wykonał nagrodzoną na konkursie naukowym politechniki pracę "Badania możliwości zastosowania wahadła poziomego do określenia średniego ciężaru gatunkowego ziemi" (1908 r.). Po jej zakończeniu otrzymał asystenturę w Instytucie Sejsmograficznym, a następnie w Instytucie Fizycznym politechniki. Pod koniec studiów wykonał u sławnego prof. Waldemara Petersena pracę "W[...]

75. rocznica "Intelligenzaktion" we: Lwowie, Krzemieńcu i Stanisławowie DOI:10.15199/74.2016.9.19


  The 75th "Intelligenzaktion" anniversary in Lwow, Krzemieniec and Stanislawow W artykule przedstawiono przebieg i skutki "Intelligenzaktion", przeprowadzonej przez niemieckie Gestapo w lipcu 1941 r. we: Lwowie, Krzemieńcu i Stanisławowie. Była to część większej akcji, zmierzającej do wyniszczenia polskiej inteligencji. Artykuł pokazuje, jak wielkie straty zostały zadane polskiej nauce na lwowskich Wzgórzach Wuleckich. Zamieszczono także spis wszystkich zamordowanych we Lwowie w lipcu 1941 r. polskich profesorów i osób, które zostały wtedy razem z nimi aresztowane. W gronie straconych znajdowało się ośmiu wybitnych profesorów Politechniki Lwowskiej, a wśród nich elektryk-metrolog, który studia i większość swojego zawodowego i naukowego życia spędził w Niemczech, profesor Politechniki Lwowskiej dr inż. Włodzimierz Krukowski. W drugiej części przedstawiono wydarzenia upamiętniające tą tragedię. Lwów - tragedia Wzgórz Wuleckich Wojna niemiecko-radziecka rozpoczęła się 22 czerwca 1941 r., 30 czerwca Lwów został zajęty przez Niemców, a już w nocy z 3 na 4 lipca Gestapo aresztowało profesorów lwowskich uczelni wraz z znajdującymi się w mieszkaniu osobami powyżej 18 lat. Akcja niemieckiego Gestapo na Wzgórzach Wuleckich wpisuje się w ciąg konsekwentnych działań operacji "Intelligenzaktion", rozpoczętej jeszcze w 1939 r. na: Śląsku, Pomorzu, Wielkopolsce. Była to już wcześniej starannie przygotowana akcja, której celem było pozbawienie polskiego społeczeństwa ludzi wykształconych, a skierowana głównie przeciw nauczycielstwu. Działania te zostały opisane przez Marię Wardzyńską w książce "Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce, Intelligenzaktion" wydanej w 2009 r. przez IPN. W 1939 r. w Krakowie również dokonano aresztowań, a następnie wysyłano do obozów koncentracyjnych profesorów wyższych uczelni krakowskich. Wywołało to międzynarodowy rozgłos. Aby zapobiec temu na przyszłość, Generalny Gubernator Hans Fr[...]

Kazimierz Tadeusz Szpotański - pionier polskiego przemysłu aparatów elektrycznych, "polski Siemens", współtwórca SEP - wspomnienie w 50. rocznicę śmierci. DOI:10.15199/74.2016.9.20


  Kazimierz Szpotański urodził się 16 grudnia 1887 r. we Włocławku, zmarł 10 lipca 1966 r. w Warszawie. Był synem Kazimierza Romana Szpotańskiego - urzędnika bankowego i Jadwigi z Jezierskich. Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych. Uważał, że osiągnięcie niepodległości poprzedzić musi rozwój cywilizacyjny kraju. Studiował elektrotechnikę (1905-1907) w Wyższej Szkole Technicznej w Mittweidzie (Technicum Mittweida), a następnie (1910-1911) na Politechnice w Berlinie-Charlottenburgu (Königliche Technische Hochschule). Praktykę odbywał w fabrykach AEG (1907-1910), a potem pracował w fabrykach AEG w Niemczech i Rosji. Dysponując niewielkim kapitałem w sierpniu 1918 r. utworzył warsztat zatrudniający trzech pracowników pod nazwą Fabryka Aparatów Elektrycznych "K. Szpotański". W celu zwiększenia kapitału inwestycyjnego zawiązał spółkę z S. Ciszewskim. W 1924 r. przekształcił przedsiębiorstwo w spółkę akcyjną pod nazwą Fabryka Aparatów Elektrycznych "K. Szpotański i S-ka Spółka Akcyjna" (FAE). Dobre prosperowanie przedsiębiorstwa i szybki wzrost wartości jego akcji powodowały, że akcjonariusze rezygnowali z dywidendy, akceptowali nowe inwestycje i z zaufaniem powierzali zarządzanie firmą Szpotańskiemu. Światowy kryzys gospodarczy (1929-1933) nie tylko nie zagroził FAE, ale dzięki pomysłowi Szpotańskiego przyczynił się do szybkiego rozwoju FAE. Szpotański wykazał się intuicją oraz odwagą, nie zmniejszył zatrudnienia, podjął produkcję liczników energii elektrycznej. Uważał bowiem, iż kryzys wymusi wprowadzanie nowych technologii opartych na elektryczności i liczniki będą potrzebne. Produkcja liczników była jednak trudna i nie miała tradycji w Polsce. Istniała konkurencja firmy Siemens, dysponującej wielką siecią handlową koncernu o dużym doświadczeniu w produkcji liczników, mającego ulgi podatkowe w Polsce. Pomimo tych trudności decyzja Szpotańskiego okazała się trafna, bo szybko rosnąca sprzedaż liczników FAE przynosiła fabryc[...]

Patron Roku 2017 w SEP - prof. dr inż. Włodzimierz Krukowski (1887-1941) DOI:10.15199/74.2017.1.6


  Przedstawiono życiorys Włodzimierza Krukowskiego, Jego osiągnięcia w pracy badawczej w laboratorium liczników energii elektrycznej firmy Siemens. Omówiono działalność po roku 1930 na Politechnice Lwowskiej oraz przedstawiono sylwetki Jego wychowanków.W artykule przedstawiono życiorys urodzonego w Radomiu Włodzimierza Krukowskiego, który studiował w Darmstadt, był wyróżniającym się studentem, opisano także jego osiągnięcia w pracy badawczej w laboratorium liczników energii elektrycznej firmy Siemens w Norymberdze (m.in. 40 patentów międzynarodowych). Pokazano też Jego wybitną działalność po 1930 r. na Politechnice Lwowskiej. Wczesne lata Jednym z najwybitniejszych polskich elektrotechników-metrologów był Włodzimierz Krukowski, profesor Politechniki Lwowskiej, o wszechstronnej wiedzy, znakomity wykładowca, działacz SEP, członek polskich i międzynarodowych organizacji naukowo-technicznych. Urodził się 19 września 1887 r. w Radomiu jako syn Antoniego - prawnika i Heleny z Chmielewskich, córki urzędnika. Miał młodszą siostrę Zofię. Wobec trudności w uzyskaniu pracy przez ojca, prawnika Polaka w Kraju Przywiślańskim, rodzina wyemigrowała w okolice Kurska, a po rocznym pobycie - do Narwy w Es- Dr hab. inż. Jerzy Hickiewicz (j.hickiewicz@po.opole.pl) - Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki Opolskiej, mgr Piotr Rataj, mgr Przemysław Sadłowski - Instytut Historii Uniwersytetu Opolskiego, Oddział Opolski SEP Rys. 1. W. Krukowski (fig. 1) Rys. 2. W. Krukowski w trakcie studiów Fig. 2. W. Krukowski as a student of university tonii. Ojciec znalazł tam pracę jako sędzia, a Włodzimierz ukończył gimnazjum humanistyczne, choć miał uzdolnienia do nauk przyrodniczych. Studia W 1905 r. rozpoczął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym uniwersytetu w Petersburgu. Zainteresowany studiami technicznymi w 1906 r. przeniósł się na politechnikę w Darmstadt (Großherzogliche Technische Hochschule zu Darmstadt), ucz[...]

Włodzimierz Krukowski (1887-1941) - w 75 rocznicę śmierci DOI:

Czytaj za darmo! »

1. Wstęp Drastycznym przykładem bardzo wyraziście pokazującym zbrodniczość i bezsens ideologii hitlerowskiej oraz bezwzględność działań niemieckiego Gestapo jest postać zamordowanego na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie prof. dr inż. Włodzimierza Krukowskiego, który większość swojego dorosłego życia spędził w Niemczech. Tam studiował od 1906 r., tam przez wiele lat pracował twórczo przynosząc wymierne korzyści nauce i przemysłowi niemieckiemu. Tylko przez 11 lat działał we Lwowie (od 1930 r.) Włodzimierz Krukowski był to elektrotechnikmetrolog, o wszechstronnej wiedzy, znakomity wykładowca, w latach 1930-1941 profesor Politechniki Lwowskiej, członek polskich i międzynarodowych organizacji naukowo-technicznych i działacz społeczny. Urodził się 19 IX 1887 r. w Radomiu jako syn Antoniego - prawnika i Heleny z Chmielewskich, córki urzędnika. Miał młodszą siostrę Zofię. Wobec trudności w uzyskaniu pracy przez ojca prawnika-Polaka w Kraju Przywiślańskim, rodzina wyemigrowała w okolice Kurska, a po rocznym pobycie, do Narwy w Estonii. Ojciec znalazł tam pracę jako sędzia, a Włodzimierz ukończył gimnazjum humanistyczne, choć miał uzdolnienia do nauk przyrodniczych. 2. Studia W 1905 r. rozpoczął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym uniwersytetu w Petersburgu. Zainteresowany studiami technicznymi, przeniósł się na politechnikę w Darmstadt, uczelnię o wysokim poziomie elektrotechniki. Studiowało tam też wielu Polaków, m.in. A. Rothert, G. Sokolnicki, S. Odrowąż-Wysocki, M. Pożaryski. Krukowski od początku wykazywał uzdolnienia do pracy laboratoryjnej. Wykonał nagrodzoną na konkursie naukowym politechniki pracę: Badania możliwości zastosowania wahadła poziomego do określenia średniego ciężaru gatunkowego ziemi (1908). Po jej zakończeniu otrzymał asystenturę w Instytucie Sejsmograficznym, a następnie Instytucie Fizycznym politechniki. Pod koniec studiów wykonał u sławnego prof. Waldemara Petersena pracę: Właściwości kondensa[...]

75 rocznica ,"Intelligenzaktion" we Lwowie, Krzemieńcu i Stanisławowie DOI:

Czytaj za darmo! »

Lwów- Tragedia Wzgórz Wuleckich Dnia 22 VI 1941 r. rozpoczęła się wojna niemieckoradziecka, 30 VI Lwów został zajęty przez Niemców, a już w nocy z 3 na 4 VII Gestapo aresztowało profesorów lwowskich uczelni wraz z znajdującymi się w mieszkaniu osobami powyżej 18 lat. Akcja niemieckiego Gestapo w na Wzgórzach Wuleckich wpisuje się ciąg konsekwentnych działań operacji "Intelligenzaktion", rozpoczętej jeszcze w 1939 r. na Śląsku, Pomorzu, Wielkopolsce. Była to już wcześniej starannie przygotowana akcja, której celem było pozbawienie polskiego społeczeństwa ludzi wykształconych, a skierowana głównie przeciw nauczycielstwu. Działania te zostały opisane przez Marię Wardzyńską w książce "Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce, Intelligenzaktion" wydanej w 2009 r. przez IPN. W 1939 r. w Krakowie również dokonano aresztowań, a następnie wysyłki do obozów koncentracyjnych profesorów wyższych uczelni krakowskich. Wywołało to jednak międzynarodowy rozgłos. Aby zapobiec temu na przyszłość, Generalny Gubernator Hans Frank tak zaapelował w Krakowie do kierownictwa Gestapo: "Nie da się opisać ile mieliśmy zawracania głowy z krakowskimi profesorami. Gdybyśmy sprawę tę załatwili na miejscu, miała by ona całkiem inny przebieg. Proszę więc Panów usilnie, by nie kierowali już Panowie nikogo więcej do obozów koncentracyjnych w Rzeszy, lecz podejmowali likwidację na miejscu…" Fot 1 - Hans Frank (1900-1946) W związku z tymi zaleceniami, Gestapo wkraczając w 1941 r. do Lwowa, przystąpiło do działań ,,na miejscu’’. Już 2 lipca został aresztowany prof. Kazimierz Bartel, trzykrotny premier w latach 1926-30, a w nocy z 3 na 4 lipca aresztowano 49 osób: profesorów Politechniki i Uniwersytetu wraz ze wszystkimi znajdującymi się w mieszkaniu osobami wieku powyżej 18 lat. Aresztowanych zgromadzono w Bursie Abramowicza, a następnie po brutalnym przesłuchaniu, rozstrzelano tej samej nocy na Wzgórzach Wulecki[...]

Zygmunt Okoniewski (1877-1936), pionier polskiego przemysłu maszyn elektrycznych i transformatorów w 140. rocznicę urodzin DOI:10.15199/74.2017.7.5


  Początkowe lata Pracę zawodową rozpoczął od krótkiej praktyki w firmie Towarzystwo Udziałowe Fabryk Wyrobów Metalowych Rohn-Zieliński i Spółka w Warszawie. W tym czasie nawiązał również współpracę z firmą Franz Seiffert und Co. A.G. w Berlinie i jako jej przedstawiciel otworzył własne biuro armatur i rurociągów w Petersburgu. W 1907 r., w wieku 30 lat, objął przedstawicielstwo szwajcarskiego koncernu elektrotechnicznego Brown Boveri Co. i założył własne biuro techniczne w Warszawie. Prowadził je pod nazwą Biuro Techniczne inż. Z. Okoniewskiego z oddziałem w Sosnowcu. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 r. Okoniewski przeniósł biuro do Kijowa. W tym czasie działał również na polu społecznym wśród tamtejszej Polonii, m.in. jako prezes Stowarzyszenia Techników Polaków oraz jako członek Polskiego Towarzystwa Naukowego w Kijowie. Brown Boveri w Polsce W 1918 r. powrócił do Warszawy i ponownie otworzył biuro techniczne pod nazwą Biuro Techniczne inż. Z. Okoniewskiego Jeneralna Reprezentacja Towarzystwo Akcyjne Brown Boveri i Co. w Badenie - Szwajcaria. W zamieszczonej reklamie w Przeglądzie Technicznym (1920, nr 10, s. 37) tak przedstawiono oferowane w nim usługi: (…) trakcja elektryczna, tramwaje, kolejki podjazdowe, centrale elektryczne, turbodynamo prądu stałego i zmiennego, motory, turbokompresory, tablice rozdzielcze, maszyny wyciągowe do kopalń. W 1920 r. centrala w Baden (Szwajcaria, kanton Argowia) upoważniła Okoniewskiego do podjęcia wstępnych kroków zmierzających do utworzenia w Polsce spółki akcyjnej. Szwajcarskie Towarzystwo Akcyjne Brown Boveri zostało założone w 1891 r. przez Charlesa Browna i Waltera Boveri. Szybko zdobyło ono światową renomę i skierowało się poza granice macierzystego kraju. Na początku lat 30. XX w., oprócz trzech szwajcarskich, miało 11 przedstawicielstw zagranicznych m.in.: w Anglii, Włoszech, Francji, Norwegii i Stanach Zjednoczonych. Starania Okoniewskiego zakończyły się sukcesem i pow[...]

 Strona 1