Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Marcin Darmetko"

Adaptacyjny system łączności z satelitą na orbicie niskiej DOI:10.15199/59.2015.4.9


  Szersze wykorzystywanie małych satelitów umieszczonych na orbicie niskiej LEO (Low Earth Orbit) oraz wzrost ilości danych generowanych przez aparaturę umieszczoną na takich satelitach i przesyłanych na Ziemię wymaga efektywnych systemów transmisji. Satelita na orbicie LEO znajduje się w zasięgu stacji naziemnej tylko przez krótki czas, jego przelot nad stacją trwa od kilku do kilkunastu minut, w zależności od wysokości orbity. W czasie przelotu zmienia się znacznie moc odbieranego przez stację sygnału, w zależności od chwilowej odległości satelita - stacja naziemna, która może się zmieniać w zakresie od kilku tysięcy km, gdy satelita jest widziany tuż nad widnokręgiem, do kilkuset km, gdy przelatuje on bezpośrednio nad stacją naziemną. Duże zmiany odległości powodują duże zmiany tłumienia sygnału odbieranego przez stację. Dodatkowo w przypadku odbioru sygnału z satelity nisko położonego nad widnokręgiem wzrastają szumy odbierane przez antenę stacji naziemnej. ADAPTACYJNA TRANSMISJA DANYCH Z S ATELITY LEO Struktura systemu łączności Satelita na orbicie LEO porusza się względem stacji naziemnej z dużą prędkością i pozostaje w zasięgu stacji naziemnej w czasie maksymalnie kilkunastu minut. Powoduje to ograniczenie ilości danych, jakie można przesłać z satelity do stacji naziemnej. Chcąc zwiększyć ilość przesyłanych danych, należy albo wykorzystać wiele stacji naziemnych, zlokalizowanych w różnych odpowiednio odległych od siebie miejscach, albo zwiększyć przepływność danych przesyłanych z satelity przez zwiększenie mocy nadajnika na satelicie lub zwiększenie anteny stacji naziemnej. Powyższe rozwiązania są trudne do realizacji w przypadku niskobudżetowych misji, np. dla celów edukacyjnych, w których wykorzystywane są bardzo małe satelity. Dlatego w ramach projektu SACC (Satellite Adaptive Communication Channel), realizowanego dla Europejskiej Agencji Kosmicznej, zaproponowano wykorzystanie adaptacyjnego systemu łączności, który [...]

PROGRAMOWA IMPLEMENTACJA MODELU ODBIORNIKA SYSTEMU ŁĄCZNOŚCI Z SATELITĄ NA ORBICIE LEO DOI:10.15199/59.2015.4.71


  Referat przedstawia opis implementacji części programowej odbiornika systemu adaptacyjnej transmisji danych z satelity poruszającego się po orbicie niskiej LEO z wykorzystaniem technik cyfrowego przetwarzania sygnału. Odbiornik jest wielowątkową aplikacją pracującą na komputerze PC, współpracującą z zewnętrznym modułem SDR. Odbiornik umożliwia korekcję przesunięcia częstotliwości, spowodowanego efektem Dopplera i realizuje miękko-decyzyjne dekodowanie sygnału dla modulacji BPSK, QPSK, 8-PSK i 16-APSK. 1. WSTĘP Opisywany odbiornik powstał w ramach projektu "SACC - Satellite Adaptive Communication Channel", realizowanego dla Europejskiej Agencji Kosmicznej, w którym zaproponowano opracowanie modelu adaptacyjnego systemu przesyłania danych z satelity umieszczonego na orbicie LEO, pozwalającego zwiększyć ilość danych przesyłanych w czasie pojedynczego przelotu satelity nad stacją naziemną. Satelita na orbicie niskiej porusza się względem stacji naziemnej i pozostaje w jej zasięgu w ciągu kilku lub kilkunastu minut, w zależności od wysokości orbity. W czasie przelotu satelity, ze względu na znaczne zmiany odległości satelita-stacja naziemna, zmienia się moc odbieranego sygnału. Zwiększenie mocy sygnału i wzrost stosunku sygnał szum SNR, gdy satelita przelatuje nad stacją pozwala na zwiększenie szybkości przesyłania danych, poprzez zastosowanie bardziej efektywnej widmowo modulacji, albo przez zwiększenie przepływności binarnej transmitowanego sygnału (poszerzenie pasma transmisji). Odbiornik na podstawie oszacowanej wartości SNR przesyła kanałem zwrotnym (kanał telekomend sterujących pracą satelity) żądania zmiany parametrów transmisji tak, aby przesłać jak największą ilość danych z satelity, przy zachowaniu stopy błędów poniżej założonego progu. W projekcie SACC założono transmisję z użyciem modulacji BPSK, QPSK, 8-PSK i 16-APSK z kodowaniem splotowym o sprawnościach 1/2, 2/3, 3/4, 5/6 i 7/8 (zgodnych ze standardami DVB-S [...]

Technika SDR w realizacji łączności z satelitą na orbicie niskiej DOI:10.15199/59.2015.6.7


  Techniki radia programowalnego SDR (Software Definined Radio) są coraz szerzej stosowane w systemach radiokomunikacyjnych, umożliwiając realizację programowo rekonfigurowalnych modułów nadawczo-odbiorczych dla różnych standardów transmisji. Prowadzone są również próby wykorzystania powyższych technik w zastosowaniach satelitarnych, zarówno po stronie modułów umieszczanych na satelicie, jak i po stronie stacji czy terminali naziemnych. Takie rozwiązania charakteryzuje większa elastyczność funkcjonalna i uniwersalność. Ponadto umożliwiają one przystosowanie systemu do różnych rodzajów modulacji i struktur przesyłanych sygnałów wyłącznie przez zmianę programu sterującego, bez konieczności wprowadzania zmian sprzętowych. Również pod względem masy i kosztów zastosowanie modułów SDR może być korzystniejsze w porównaniu z rozwiązaniami sprzętowymi. W artykule opisano prace prowadzone w Instytucie Radioelektroniki Politechniki Warszawskiej, dotyczące modelu adaptacyjnego systemu łączności z satelitą na orbicie niskiej LEO (Low Earth Orbit). Zadaniem takiego systemu ma być transmisja do stacji naziemnej jak największej ilości danych generowanych przez aparaturę i czujniki umieszczone na pokładzie satelity. Zmiany odległości satelita - stacja naziemna w czasie przelotu satelity nad stacją umożliwiają wprowadzenie do systemu mechanizmu adaptacji, który wymusza przełączanie parametrów transmisji w zależności od jakości odbieranego sygnału. Następnie przedstawiono specyfikę łączności z satelitą na orbicie LEO i dokonano krótkiego przeglądu prac dotyczących wykorzystania techniki SDR w misjach satelitarnych oraz opisano model laboratoryjny adaptacyjnego systemu łączności z takim satelitą, opracowany w ramach projektu finansowanego przez Europejską Agencję Kosmiczną ESA. ŁĄCZNOŚĆ Z S ATELITĄ NA ORBICIE NISKIEJ Niską orbitą okołoziemską LEO przyjęło się nazywać orbitę przebiegającą na wysokości nie większej niż 2000 km. Ze względu na niew[...]

 Strona 1