Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Sebastian Kozłowski"

Wybrane zagadnienia projektowania i realizacji filtrów LC dla pasm poniżej 1 GHz


  Pasma radiowe poniżej 1 GHz mają duże znaczenie praktyczne. W tym zakresie m.in. nadawana jest naziemna telewizja cyfrowa, pracują radiotelefony, system GSM, planuje się ich wykorzystanie dla nowoczesnych systemów dla służb ratowniczych [1]. W zastosowaniach tych wykorzystuje się urządzenia zbudowane z wielu różnych podzespołów, w tym filtrów. Wprawdzie na rynku dostępnych jest bardzo wiele różnych rodzajów filtrów przeznaczonych do pracy w rozważanym zakresie częstotliwości, jednakże często okazują się one nie odpowiadać potrzebom, szczególnie w nietypowych zastosowaniach. W takiej sytuacji konieczne jest zaprojektowanie odpowiedniego filtru. Dla rozważanego zakresu częstotliwości w bardzo wielu zastosowaniach można wykorzystywać filtry typu LC, tj. wykonane z elementów dyskretnych w postaci cewek i kondensatorów. Filtry takie mają liczne zalety, przede wszystkim prostą technologię wykonania, możliwość rekonfiguracji filtru (zmiany jego charakterystyki) bez konieczności zmiany płytki drukowanej, na której montowane są elementy, zaś obwód filtru można zmieścić na bardzo małej powierzchni. Syntezie takich filtrów poświęcono wiele prac teoretycznych [2-4], znane są ogólne algorytmy dla struktury drabinkowej LC, a także opracowane dla szczególnie prostych filtrów [5]. Jednakże, stosowane modele obwodowe są zbyt uproszczone i chociaż dostarczają cennych informacji ogólnych o właściwościach fizycznych, nie można za ich pomocą wystarczająco precyzyjnie opisać zachowania struktury LC na częstotliwościach bliskich 1 GHz. Dlatego też realizacja takich filtrów dla rozważanych częstotliwości jest zadaniem o wiele bardziej skomplikowanym, niż dla częstotliwości znacznie niższych, a zaprojektowanie filtru wymaga posłużenia się odpowiednio dokładnym modelem całej struktury filtru (co w praktyce oznacza wykorzystanie symulatora). Chociaż wydaje się to być absolutnie fundamentalne, znalezienie w literaturze praktycznych informacji wskazujący[...]

Zastosowanie ultrakrótkich impulsów w mikrofalowym systemie obrazującym

Czytaj za darmo! »

Mikrofalowe systemy obrazujące pozwalają na uzyskanie stosunkowo wysokich rozdzielczości, a jednocześnie wykorzystywane w nich promieniowanie nie jest tak szkodliwe jak promienie Roentgena. Właściwości fal elektromagnetycznych w zakresie milimetrowym umożliwiają stosunkowo łatwą detekcję obiektów wykonanych z metalu. Jest to szczególnie istotne ze względu na zastosowanie w systemach bezpiecz[...]

Adaptacyjny system łączności z satelitą na orbicie niskiej DOI:10.15199/59.2015.4.9


  Szersze wykorzystywanie małych satelitów umieszczonych na orbicie niskiej LEO (Low Earth Orbit) oraz wzrost ilości danych generowanych przez aparaturę umieszczoną na takich satelitach i przesyłanych na Ziemię wymaga efektywnych systemów transmisji. Satelita na orbicie LEO znajduje się w zasięgu stacji naziemnej tylko przez krótki czas, jego przelot nad stacją trwa od kilku do kilkunastu minut, w zależności od wysokości orbity. W czasie przelotu zmienia się znacznie moc odbieranego przez stację sygnału, w zależności od chwilowej odległości satelita - stacja naziemna, która może się zmieniać w zakresie od kilku tysięcy km, gdy satelita jest widziany tuż nad widnokręgiem, do kilkuset km, gdy przelatuje on bezpośrednio nad stacją naziemną. Duże zmiany odległości powodują duże zmiany tłumienia sygnału odbieranego przez stację. Dodatkowo w przypadku odbioru sygnału z satelity nisko położonego nad widnokręgiem wzrastają szumy odbierane przez antenę stacji naziemnej. ADAPTACYJNA TRANSMISJA DANYCH Z S ATELITY LEO Struktura systemu łączności Satelita na orbicie LEO porusza się względem stacji naziemnej z dużą prędkością i pozostaje w zasięgu stacji naziemnej w czasie maksymalnie kilkunastu minut. Powoduje to ograniczenie ilości danych, jakie można przesłać z satelity do stacji naziemnej. Chcąc zwiększyć ilość przesyłanych danych, należy albo wykorzystać wiele stacji naziemnych, zlokalizowanych w różnych odpowiednio odległych od siebie miejscach, albo zwiększyć przepływność danych przesyłanych z satelity przez zwiększenie mocy nadajnika na satelicie lub zwiększenie anteny stacji naziemnej. Powyższe rozwiązania są trudne do realizacji w przypadku niskobudżetowych misji, np. dla celów edukacyjnych, w których wykorzystywane są bardzo małe satelity. Dlatego w ramach projektu SACC (Satellite Adaptive Communication Channel), realizowanego dla Europejskiej Agencji Kosmicznej, zaproponowano wykorzystanie adaptacyjnego systemu łączności, który [...]

PROGRAMOWA IMPLEMENTACJA MODELU ODBIORNIKA SYSTEMU ŁĄCZNOŚCI Z SATELITĄ NA ORBICIE LEO DOI:10.15199/59.2015.4.71


  Referat przedstawia opis implementacji części programowej odbiornika systemu adaptacyjnej transmisji danych z satelity poruszającego się po orbicie niskiej LEO z wykorzystaniem technik cyfrowego przetwarzania sygnału. Odbiornik jest wielowątkową aplikacją pracującą na komputerze PC, współpracującą z zewnętrznym modułem SDR. Odbiornik umożliwia korekcję przesunięcia częstotliwości, spowodowanego efektem Dopplera i realizuje miękko-decyzyjne dekodowanie sygnału dla modulacji BPSK, QPSK, 8-PSK i 16-APSK. 1. WSTĘP Opisywany odbiornik powstał w ramach projektu "SACC - Satellite Adaptive Communication Channel", realizowanego dla Europejskiej Agencji Kosmicznej, w którym zaproponowano opracowanie modelu adaptacyjnego systemu przesyłania danych z satelity umieszczonego na orbicie LEO, pozwalającego zwiększyć ilość danych przesyłanych w czasie pojedynczego przelotu satelity nad stacją naziemną. Satelita na orbicie niskiej porusza się względem stacji naziemnej i pozostaje w jej zasięgu w ciągu kilku lub kilkunastu minut, w zależności od wysokości orbity. W czasie przelotu satelity, ze względu na znaczne zmiany odległości satelita-stacja naziemna, zmienia się moc odbieranego sygnału. Zwiększenie mocy sygnału i wzrost stosunku sygnał szum SNR, gdy satelita przelatuje nad stacją pozwala na zwiększenie szybkości przesyłania danych, poprzez zastosowanie bardziej efektywnej widmowo modulacji, albo przez zwiększenie przepływności binarnej transmitowanego sygnału (poszerzenie pasma transmisji). Odbiornik na podstawie oszacowanej wartości SNR przesyła kanałem zwrotnym (kanał telekomend sterujących pracą satelity) żądania zmiany parametrów transmisji tak, aby przesłać jak największą ilość danych z satelity, przy zachowaniu stopy błędów poniżej założonego progu. W projekcie SACC założono transmisję z użyciem modulacji BPSK, QPSK, 8-PSK i 16-APSK z kodowaniem splotowym o sprawnościach 1/2, 2/3, 3/4, 5/6 i 7/8 (zgodnych ze standardami DVB-S [...]

Technika SDR w realizacji łączności z satelitą na orbicie niskiej DOI:10.15199/59.2015.6.7


  Techniki radia programowalnego SDR (Software Definined Radio) są coraz szerzej stosowane w systemach radiokomunikacyjnych, umożliwiając realizację programowo rekonfigurowalnych modułów nadawczo-odbiorczych dla różnych standardów transmisji. Prowadzone są również próby wykorzystania powyższych technik w zastosowaniach satelitarnych, zarówno po stronie modułów umieszczanych na satelicie, jak i po stronie stacji czy terminali naziemnych. Takie rozwiązania charakteryzuje większa elastyczność funkcjonalna i uniwersalność. Ponadto umożliwiają one przystosowanie systemu do różnych rodzajów modulacji i struktur przesyłanych sygnałów wyłącznie przez zmianę programu sterującego, bez konieczności wprowadzania zmian sprzętowych. Również pod względem masy i kosztów zastosowanie modułów SDR może być korzystniejsze w porównaniu z rozwiązaniami sprzętowymi. W artykule opisano prace prowadzone w Instytucie Radioelektroniki Politechniki Warszawskiej, dotyczące modelu adaptacyjnego systemu łączności z satelitą na orbicie niskiej LEO (Low Earth Orbit). Zadaniem takiego systemu ma być transmisja do stacji naziemnej jak największej ilości danych generowanych przez aparaturę i czujniki umieszczone na pokładzie satelity. Zmiany odległości satelita - stacja naziemna w czasie przelotu satelity nad stacją umożliwiają wprowadzenie do systemu mechanizmu adaptacji, który wymusza przełączanie parametrów transmisji w zależności od jakości odbieranego sygnału. Następnie przedstawiono specyfikę łączności z satelitą na orbicie LEO i dokonano krótkiego przeglądu prac dotyczących wykorzystania techniki SDR w misjach satelitarnych oraz opisano model laboratoryjny adaptacyjnego systemu łączności z takim satelitą, opracowany w ramach projektu finansowanego przez Europejską Agencję Kosmiczną ESA. ŁĄCZNOŚĆ Z S ATELITĄ NA ORBICIE NISKIEJ Niską orbitą okołoziemską LEO przyjęło się nazywać orbitę przebiegającą na wysokości nie większej niż 2000 km. Ze względu na niew[...]

Sterowanie kierunkiem maksymalnego promieniowania szyku antenowego za pomocą waraktorowych przesuwników fazy

Czytaj za darmo! »

Wzrastająca popularność łączności bezprzewodowej zmusza operatorów sieci i producentów sprzętu radiowego do zwiększania szybkości transmisji danych i pojemności systemów radiokomunikacyjnych. Pojawiają się przy tym trudności związane z dostępnością pasma częstotliwości, właściwościami propagacyjnymi środowiska, a także z coraz wyższym poziomem interferencji powodowanych działaniem na niewiel[...]

 Strona 1