Wyniki 1-10 spośród 12 dla zapytania: authorDesc:"Monika Domarecka"

Charakterystyka powłoki SiC na stopie dentystycznym Wironit i jej wpływ na własności korozyjne w środowisku roztworu fizjologicznego NaCl

Czytaj za darmo! »

Do ochrony przed korozją metalowych elementów stosowanych w protetyce dentystycznej stosowano różnego rodzaju powłoki. Obecnie w stomatologii coraz częściej stosuje się powłoki ochronne, głównie z materiałów ceramicznych, w celu poprawy tolerancji biologicznej wszczepów śródkostnych i metalowych elementów uzupełnień protetycznych [1, 2, 4, 7, 8]. Wzrost zainteresowania warstwami ceramicznymi osadzanymi na różnych materiałach podłoża obserwowany jest od wielu lat. O wykorzystaniu materiałów ceramicznych do wytwarzania powłok ochronnych zadecydowały ich wytrzymałość i dobre własności biologiczne. Prowadzone są intensywne badania nad uzyskaniem warstw o jak najlepszych własnościach, bowiem jakość wytwarzanych warstw zależy tak od własności materiałów ceramicznych, jak i metod ich osadzania na biomateriałach metalicznych [5, 6]. Spośród różnych ceramicznych powłok ochronnych osadzanych na tworzywach metalicznych, obok powłok tlenków metali mających bardzo dobre własności ochronne, coraz większe zainteresowanie budzą powłoki węglika krzemu SiC. Węglik krzemu ma znakomitą kombinację fizykochemicznych i mechanicznych własności, takich jak: duża wytrzymałość, wysoka twardość, odporność na zużycie czy też wysoka odporność na utlenianie i korozję i wyjątkowo wysokie przewodnictwo cieplne. Właściwości te zapewniły mu szerokie zastosowanie w przemyśle materiałów ogniotrwałych, chemicznym i elektrochemicznym. W ostatnich latach obserwuje się zainteresowanie węglikiem krzemu jako materiałem powłokowym. Powłoki otrzymywane z węglika krzemu pozwalają na wydłużenie żywotności pokrytych elementów, nawet w agresywnym środowisku [15÷18]. Te bardzo dobre własności węglika krzemu wynikają z silnych wiązań atomowych pomiędzy krzemem i węglem oraz budowy krystalograficznej zbliżonej do diamentu [3]. Powłoka ochronna powinna charakteryzować się wyższą odpornością korozyjną niż podłoże i stanowić jak najlepszą barierę dyfuzyjną [9÷12]. Poziom odporn[...]

Wpływ pasywacji elektrochemicznej stopu Wirobond C na jego własności korozyjne

Czytaj za darmo! »

Metalowe tworzywa stomatologiczne stosowane w jamie ustnej tworzą złożony układ elektrochemiczny z otaczającymi tkankami oraz nieustannie są narażone na zmiany oddziaływania środowiska, co przyczynia się do rozwoju korozji i ich stopniowej degradacji [1÷3]. Dlatego dąży się do tego, aby biomateriały metalowe stosowane w protetyce, chirurgii szczękowo-twarzowej, ortodoncji wykazywały dużą biozgodność i biofunkcjonalność [4]. Powinna je charakteryzować między innymi dobra odporność korozyjna, jednorodność składu chemicznego, określony zespół własności mechanicznych i paramagnetyzm [5]. Brak spełnienia tych wymagań może doprowadzić do powstania niekorzystnych reakcji w otaczających tkankach [6]. Aby wyeliminować wzajemne oddziaływanie pomiędzy tworzywem metalicznym (np. stopem na osnowie kobaltu) a organizmem oraz zmniejszyć zdolność do jego niszczenia korozyjnego, stosuje się różnego rodzaju obróbkę powierzchniową, aby zapewnić tworzywom metalowym przebywającym w ludzkim organizmie prawidłową pracę bez jednoczesnego wywoływania negatywnych skutków w otaczającym je środowisku. Dodatkowo pozwala to wydłużyć czas pracy oraz chroni przed różnymi rodzajami korozji (równomierna, galwaniczna, szczelinowa, wżerowa, międzykrystaliczna, erozyjna i naprężeniowa), które mogą występować w jamie ustnej [3,7, 8]. Jedną z metod modyfikacji powierzchni, którą zastosowano w tej pracy jest pasywacja elektrochemiczna. Głównym celem tego procesu jest wywołanie przejścia metalu bądź stopu ze stanu aktywnego w stan pasywny lub poprawienie jakości warstwy pasywnej na stopach samopasywujących się. Proces polega na wytworzeniu lub pogrubieniu na powierzchni obrabianego elementu bardzo cienkiej i zarazem szczelnej warstwy tlenkowej. Wytworzona w ten sposób warstwa tlenkowa stanowi barierę dyfuzyjną i oddziela tworzywo metalowe od środowiska oraz hamuje korozyjne procesy elektrochemiczne [9]. Taka warstwa pasywna na powierzchniach metalicznych implantów [...]

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni kompozytu na wytrzymałość jego połączenia z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Wprowadzenie do praktyki klinicznej systemów wiążących (SW) i technik adhezyjnych [1, 2] umożliwiło bezpośrednią odbudowę uszkodzonych zębów, zapewniając materiałom kompozytowym trwałe połączenie ze szkliwem i zębiną, o wytrzymałości sięgającej 30 MPa [3]. Problemem, przed którym stają klinicyści jest jednak uzyskanie dobrego jakościowo połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. Wyniki wcześniej prowadzonych badań dowodzą, że wytrzymałość połączenia uzyskiwana przy naprawie wypełnienia kompozytowego może osiągać 25÷80% wewnętrznej wytrzymałości kompozytu. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje nie związanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak liczba aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego połączenia. Istnieje cała gama metod przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych dla poprawy zdolności łączenia się z nowym kompozytem. Należą do nich między innymi: schropowacenie wiertłami, piaskowanie, silanizacja, wytrawianie kwasem ortofosforowym bądź fluorowodorowym oraz aplikacja SW. Do tej pory nie ustalono jednak protokołu postępowania, który jasno precyzowałby zasady przygotowania powierzchni naprawianego wypełnienia wraz z doborem systemu wiążącego i kompozytu. CEL PRACY Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych na strukturę ich powierzchni i wytrzymałość połączenia z materiałami kompozytowymi. MATE RIAŁ I METODY Do badań użyto: materiał kompozytowy Ecusit-Composite, system wiążący Solist i primer kompozytowy Ecusit Composite Repair/ DMG, wytrawiacz zawierający 9,5% kwas fluorowodorowy (HF) Porcelain Etch/Ultradent oraz primer zawierający silan Calibra Silane Coupling Agent/Dentsply. Próbki kompozytu Ecusi[...]

Wpływ sposobu wypełniania ubytku na naprężenia skurczowe indukowane przez materiały kompozytowe typu bulkfill

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe są dziś podstawowymi, trudnymi do zastąpienia materiałami do rekonstrukcji uszkodzonych twardych tkanek zębów. Mają wyjątkowe właściwości użytkowe. We współczesnych kompozytach dentystycznych udoskonalono tak nieorganiczne wypełniacze, jak i zmodyfikowano fazę polimerową - wprowadzano nowe monomery oraz nowe układy katalityczne, istotnie poprawiające właściwości użytkowe materiałów [1]. Pomimo dobrej wytrzymałości i estetyki wypełnień kompozytowych, a także możliwości uzyskania trwałego, adhezyjnego połączenia z twardymi tkankami zębów, materiały kompozytowe mają również wady ograniczające możliwości ich klinicznego stosowania. Kompozyty dentystyczne są materiałami tworzonymi na bazie polimerów i twardnienie materiału jest związane z ich sieciowaniem, któremu towarzyszy zjawisko skurczu polimeryzacyjnego. Wielkość skurczu objętościowego tradycyjnych kompozytów dentystycznych wynosi 2÷3%, a materiałów typu flow 5÷7%. [1, 2]. Obecnie w materiałach bazujących na żywicach metakrylanowych i mających zastosowanie w stomatologii zjawiska skurczu polimeryzacyjnego nie da się wyeliminować. Jest to o tyle problematyczne, że naprężenia skurczowe generowane podczas wiązania materiału, a przede wszystkim w obrębie połączenia materiału z tkankami zęba, wraz z naprężeniami powstałymi na skutek występujących w środowisku jamy ustnej zmian temperatury, mogą doprowadzić do różnych powikłań. Naprężenia generowane na granicy materiału i tkanek zęba są przenoszone na tkanki, zwłaszcza w głębokich ubytkach ograniczonych ścianami bocznymi, i mogą prowadzić do deformacji struktur zęba, defektów pobrzeży wypełnień oraz uszkodzenia adhezyjnego połączenia materiału z tkankami zęba i tworzenia się szczeliny brzeżnej [3÷5]. Utrata szczelności oraz mikroprzeciek są podstawową przyczyną niepowodzeń w leczeniu stomatologicznym m.in. nadwrażliwości pozabiegowej, powikłań zapalnych miazgi zębów oraz w wyniku zasiedlania szczeliny brzeżn[...]

Zastosowanie obróbki tribochemicznej do poprawy połączenia kompozyt-kompozyt, uzyskanego podczas naprawy wypełnień

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe są obecnie podstawowymi i pod wieloma względami niezastąpionymi materiałami wykorzystywanymi do rekonstrukcji uszkodzonych tkanek zębów. Kompozyty dentystyczne w warunkach jamy ustnej starzeją się, co może prowadzić do degradacji i przebarwień materiału, pogorszenia adaptacji brzeżnej wypełnień i przebarwień pobrzeży, pęknięć w materiale czy utraty retencji, mikroprzecieku i rozwoju wtórnej próchnicy zębów. Standardową procedurą stosowaną po stwierdzeniu uszkodzenia wypełnienia jest jego usunięcie i po opracowaniu tkanek aplikacja i polimeryzacja nowego materiału. W wielu przypadkach można jednak odstąpić od wymiany wypełnień na rzecz ich naprawy [1], co jest klinicznie uzasadnione w kontekście ochrony twardych tkanek zęba niezmienionych próchnicowo [2, 3]. Zabieg taki pozwala na wydłużenie żywotności wypełnień kompozytowych. Problemem, przed którym stają jednak klinicyści, jest uzyskanie dostatecznie wytrzymałego i trwałego klinicznie połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. W kontekście wielkości sił wywieranych na zespół materiał-tkanki podczas aktu żucia uzyskanie optymalnej wytrzymałości połączenia kompozyt-kompozyt (k-k) zmniejsza ryzyko wystąpienia różnorodnych powikłań, od przebarwień wypełnienia, przez utratę części wypełnienia, po reakcje zapalne ze strony miazgi i ostatecznie niepowodzenie w leczeniu. Możliwości połączenia chemicznego ze związanym materiałem kompozytowym wynikają z jego budowy i specyfiki sieciowania polimeru. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje niezwiązanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak ilość aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego, chemicznego połączenia. W celu uzyskania trwałego połączenia m[...]

Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI:10.12916/przemchem.2014.775


  Three com. polymer-matrix composites were studied for diam. tensile strength, microhardness and shrinkage stress during light-induced polymerization to compare their applicability in dentistry. Dokonano oceny średnicowej wytrzymałości na rozciąganie, mikrotwardości oraz naprężeń skurczowych generowanych przez materiały kompozytowe o zmodyfikowanej matrycy polimerowej i małym skurczu polimeryzacyjnym w porównaniu z kompozytami o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Z wyników uzyskanych w badaniach widać jednoznacznie, że oceniane materiały kompozytowe Filtek Bulk Fill oraz SDR generowały małe naprężenia, mniejsze w porównaniu z materiałem X-Flow o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Materiał SDR charakteryzował się najmniejszą twardością HV1 spośród badanych materiałów. Natomiast materiały Filtek Bulk Fill oraz X-Flow wykazywały zbliżoną twardość. Średnicowa wytrzymałość na rozciąganie w przypadku materiału SDR była mniejsza niż tych materiałów. Z klinicznego punktu widzenia przy wykonywaniu wypełnień kompozytowych najistotniejsze jest maksymalne ograniczenie naprężeń Monika Domareckaa, Anna Sokołowskaa, Małgorzata Iwona Szynkowskab, Krzysztof Sokołowskia, Jerzy Sokołowskia, Monika Łukomska-Szymańskaa,* aUniwersytet Medyczny w Łodzi; bPolitechnika Łódzka Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI: dx.medra.org/10.12916/przemchem.2014.775 Lek. dent. Anna SOKOŁOWSKA w roku 2009 ukończyła studia na Wydziale Lekarsko- Dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Jest uczestnikiem Studiów Doktoranckich w Zakładzie Stomatologii Ogólnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Specjalność - stomatologia. Dr n. med. Monika DOMARECKA w roku 1994 ukończyła studia w Uniwersytecie Medycznym w Łodzi - kierunek stomatologia. W 1999 r. uzyskała stopień doktora nauk medycznych. Jest wykładowcą w Zakładzie Stomatolog[...]

Bond strength at interface after composite repair depending on surface treatment method Wytrzymałość połączenia uzyskanego podczas naprawy wypełnień kompozytowych w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni DOI:10.12916/przemchem.2014.1437


  Microhydrid polymer-matrix dental composite was photochemically cured then polished and HF - etched or corundum - sandblasted, optionally silanized and joined to flow type dental composite. The bonds were tested for shear strength. The strength depended on the treated surface quality. The best results were achieved after surface polishing or sand blasting. Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych możliwości uzyskania połączenia materiału kompozytowego z mikrohybrydowymi wypełnieniami kompozytowymi podczas ich naprawy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni. Stwierdzono różnice w strukturze i składzie chemicznym powierzchni wypełnień w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni. Na podstawie wyników badań doświadczalnych ustalono warunki dla uzyskania połączenia kompozyt-kompozyt o najwyższej wytrzymałości.W ostatnich latach, zgodnie z tendencjami współczesnej medycyny, także w stomatologii, dąży się do wyboru metod ukierunkowanych na profilaktykę, wczesną diagnozę i nieinwazyjne metody leczenia w ramach tzw. stomatologii minimalnie inwazyjnej, stanowiącej część stomatologii minimalnie interwencyjnej, która promuje minimalnie inwazyjne metody terapii we wszystkich specjalnościach stomatologicznych1). Stomatologia minimalnie inwazyjna (mikrostomatologia), stawia przed lekarzami wyzwania nie tylko w aspekcie technik opracowania tkanek, ale także podejmowania decyzji o kwalifikacji wypełnień do rutynowej wymiany lub naprawy. Powszechnie stosowane kompozyty dentystyczne mają wiele zalet, wciąż nie są jednak materiałami, które w sposób trwały klinicznie odtwarzają utracone tkanki zęba. Średnią kliniczną trwałość wypełnień określa się na 7 lat2). To zmusza lekarzy do relatywnie częstej wymiany wypełnień, zaś wielokrotna wymiana wypełnień pociąga za sobą utratę części tkanek zęba, a w konsekwencji przedwczesną utratę zębów. Terapia minimalnie inwazyjna, w ramach której często podejmuje się decyzje o naprawie w[...]

Bonding of self-adhesive cements to dentin with self-etching adhesive systems Połączenie cementów samoadhezyjnych z zębiną za pomocą samotrawiących systemów wiążących DOI:10.12916/przemchem.2014.1607


  Dentin samples were covered with self-adhesive cements and studied for surface morphol. by scanning electron microscopy and for distribution of Ca, P, C, O and Mg by electron diffraction spectroscopy. Analogical dentin samples were preliminarily covered with self-etching adhesives, then with the cements and studied for shearing strength after curing. Use of the self-etching resulted in creasing the shearing strength of the bonds. Przedstawiono wyniki doświadczalnych badań możliwości uzyskania lepszego jakościowo połączenia cementów samoadhezyjnych z zębiną po zastosowaniu samotrawiących systemów wiążących. Systemy samotrawiące powodowały zmiany struktury i składu chemicznego powierzchni zębiny, zwiększały też istotnie, choć w różnym stopniu, wytrzymałość połączenia cementów samoadhezyjnych z zębiną. Współcześnie w stomatologii przy rekonstrukcji utraconych twardych tkanek zębów coraz częściej wykorzystuje się uzupełnienia protetyczne cementowane adhezyjnie1). O sukcesie klinicznym tych rekonstrukcji decydują głównie dobre właściwości materiałów odtwórczych oraz zastosowane materiały łączące i procedury adhezyjnego łączenia uzupełnień z twardymi tkankami zębów2). Nieliczne niepowodzenia kliniczne związane są głównie z materiałem łączącym użytym do osadzania uzupełnień, jego niedostateczną adaptacją do ich powierzchni i w konsekwencji utratą adhezyjnego połączenia z twardymi tkankami zębów3, 4). Rutynowo przy osadzaniu uzupełnień protetycznych wykorzystuje się technikę trawienia kwasem (total etch) w połączeniu z systemami wiążącymi 4. lub 5. generacji. Wieloetapowość procedur klinicznych techniki total etch, ale też i zależność uzyskiwanych wyników od doświadczenia Grzegorz Sokołowskia,*, Małgorzata I. Szynkowskab, Dorota Sokołowskaa, Barbara Łapińskaa, Monika Domareckaa, Jerzy Sokołowskia aUniwersytet Medyczny w Łodzi; bPolitechnika Łódzka Bonding of self-adhesive cements to dentin with self-etching adhesive systems Połąc[...]

Lithium silicate ceramic surface properties after surface treatment Właściwości ceramiki litowo-silikatowej po obróbce jej powierzchni DOI:10.15199/62.2017.2.22


  ZrO2-reinforced Li silicate ceramic surface was treated by sandblasting with air-borne 50 μm Al2O3 particles, etching with 9% HF, and by combination of both methods. All treatments resulted in increasing bond strength to composite material. Prolonged HF etching did not change significantly surface morphol. The highest bond strength was achieved after sandblasting with Al2O3 and 60 s long HF etching of ceramic surface. Przedstawiono wyniki badania struktury powierzchni ceramiki krzemianu litu wzmocnionej tlenkiem cyrkonu oraz zmian składu chemicznego jej powierzchni po zastosowaniu obróbki strumieniowo-ściernej korundem szlachetnym o wielkości ziaren 50 μm, trawienia kwasem fluorowodorowym oraz kombinacji tych metod. Zastosowane metody znacząco wpłynęły na strukturę powierzchni ceramiki oraz wytrzymałość jej połączenia z materiałem kompozytowym. Wydłużenie czasu trawienia nie wpłynęło znacząco na rozwinięcie badanej powierzchni. Największą wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt uzyskano po piaskowaniu i trawieniu jej powierzchni 9-proc. kwasem fluorowodorowym przez 60 s. Wprowadzenie na rynek ceramiki szklanej na bazie dikrzemianu litu (LDC) pozwoliło na poszerzenie wskazań do jej stosowania w wykonawstwie pełnoceramicznych uzupełnień protetycznych. Sukces kliniczny tych uzupełnień zależy od dobrych właściwości mechanicznych, ale także od uzyskania trwałego adhezyjnego połączenia z tkankami zęba. Sposób kondycjonowania powierzchni ceramiki dentystycznej może zmieniać jej strukturę, a tym samym wpływać na wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt. Najnowsza generacja ceramik na bazie krzemianu litu została wzmocniona tlenkiem cyrkonu (ZLS). Niewiele jest jednak informacji dotyczących właściwego przygotowania adhezyjnego powierzchni tej ceramiki do połączenia jej z materiałem na bazie żywic. Celem pracy była ocena zmian struktury powierzchni oraz wytrzymałości połączenia ceramiki dentystycznej na bazie dikrzemi[...]

Mechanical properties of composite material modified with essential oil DOI:10.15199/28.2017.2.8


  Recurrent caries is an omnipresent problem in dental practice. More than half of all restorations need replacement in 10 years time. Upon tooth preparation, dentine is more susceptible to microorganism colonization. Hence antibacterial properties in novel composite materials are crucial issue. Such substances as essential oils may set an alternative compound for antibacterial compounds used in materials available on the market. Essential oils are concentrated hydrophobic liquids, that contain volatile aroma compounds. These compounds, especially terpenes, present antibacterial activity to caries-related microorganisms. The antibacterial effectiveness of several essential oils has been already scientifically proven. For instance, cinnamon oil thanks to its properties is often used in medicine. The essential oil derived from its bark consists of trans-cinnamaldehyde which has antimicrobial effects against plant pathogens, food poisoning, fungi and spoilage bacteria. The aim of the study was to evaluate mechanical properties of commercial composite, modified with essential oil. In the study SDR composite (Dentsply) was modified by adding cinnamon essential oil (Dr Beta, Poland). The material of 2 g was mixed with 1 μl, 2 μl and 5 μl of cinammon oil until homogenous structure was obtained (group I, II and III). Control sample group comprised specimens of SDR material without modification. Mechanical properties were tested by diametral tensile strength test, three-point bending test and Vicker’s hardness. Results showed that modified material gained lower mean values in DTS and HV1 tests for all groups in comparison to control sample group. However, mean TPF values for group I were higher when compared to control sample group. Mechanical properties of experimental material may be accepted from clinical point of view when used as temporary fillings for instance in paedodontics. Key words: essential oil, diametrial tensile streng[...]

 Strona 1  Następna strona »