Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Grzegorz S. Jodłowski"

Identification of bituminous coal structure by using many sorption data Identyfikacja struktury węgla kamiennego z wykorzystaniem sorpcji wielu sorbatów DOI:10.12916/przemchem.2014.2038


  CO2, CH4, H2O and MeOH were sorbed on 11 bituminous coals to identify the coal structure by a numerical method. Multiple sorption model was used in computational attempts. A possibility for recovery of CH4 from coal beds by sequestraction of CO2 was evidenced. Przedstawiono termodynamiczne podejście teoretyczne do symulacji izoterm sorpcji na próbkach węgla kamiennego z wykorzystaniem Modelu Sorpcji Wielorakiej oraz izoterm sorpcji kilku sorbatów na próbce tego samego węgla. Taka procedura daje możliwość bardziej precyzyjnej identyfikacji struktury węgla kamiennego w kilku krokach obliczeniowych w odniesieniu do stałych parametrów układu. Pojemność monowarstwy sorpcyjnej została wybrana jako parametr niezmienniczy symulacji. Możliwie najdokładniejsza identyfikacja struktury węgla kamiennego na podstawie izoterm sorpcji jest głównym celem poznawczym prowadzonych badań i ciągłego rozwoju Modelu Sorpcji Wielorakiej. Węgiel kamienny jest skomplikowaną substancją kopolimeryczną z wtrąceniami mineralnymi, a tak złożona budowa rzutuje na charakter jego oddziaływań z cząsteczkami sorbatów1). Występuje w nim ograniczenie sztywna sieć makromolekularna ograniczająca pęcznienie kopolimeru pod wpływem absorpcji, z drugiej strony zawiera on elastyczną fazę molekularną pozwalającą na zaistnienie absorpcji i rozszerzanie substancji węglowej2). Struktura ta jest w modelu reprezentowana3) przez (i) usieciowane łańcuchy alifatyczne oraz ugrupowania alicykliczne i heterocykliczne, o różnej długości, w których występują dwu- i czterofunkcyjne węzły sieci, (ii) domeny arenowe - quasikrystaliczne ugrupowania składające się z płytek skondensowanych pierścieni benzenowych o lokalnej strukturze przypominającej grafit, (iii) nieusieciowane łańcuchy alifatyczne, o przeciętnej długości 16 atomów węgla, mogące przemieszczać się wewnątrz sieci makromolekularnej, (iv) pory, czyli otwory w strukturze kopolimeru węglowego, stanowiące zazwyczaj wysokoenerget[...]

Porównanie właściwości fizykochemicznych oleju z pirolizy opon gumowych z właściwościami oleju opałowego ciężkiego DOI:10.15199/62.2017.7.21


  W ostatnich latach intensywnej eksploatacji samochodowej zakłada się, że zużyte opony to aż 60-70% wszystkich odpadów przemysłu gumowego, a opony i tworzywa sztuczne stanowią 15-25% wszystkich odpadów generowanych przez człowieka1). Roczna produkcja opon na świecie to 1,5 mld szt.2). Przykładowo w 2011 r. kraje Unii Europejskiej wraz z Norwegią i Szwajcarią wyprodukowały w postaci odpadu 3,418 mln t zużytych opon. W Polsce było to 214 tys. t3). Opona po zużyciu staje się odpadem o kodzie 16 01 03 sklasyfikowanym wg Europejskiego Katalogu Odpadów. Większość z nich trafia do cementowni, gdzie są spalane jako paliwo alternatywne. Podstawowym składnikiem opon są mieszanki syntetycznych kauczuków, stanowiące 60-65% całkowitej masy opony, sadza aktywna stanowi 25-30% mas., a ewentualnie koloidalna krzemionka 5% mas.4). Naturalny lub syntetyczny kauczuk poddawany jest sieciowaniu za pomocą siarki w obecności przyspieszaczy i aktywatora wulkanizacji5). Jako aktywatora używa się kwasu stearynowego w obecności tlenku cynku. Kwas stearynowy kontroluje proces wulkanizacji i modyfikuje twardość, elastyczność, wytrzymałość na rozciąganie i ścieralność opony6). Złożona budowa opon sprawia, że ich utylizacja jest skomplikowana7). Zużyte opony nie ulegają degradacji w środowisku naturalnym i degradacji biotycznej, w związku z czym, jeśli nie zostaną odpowiednio przetworzone, mogą stanowić poważny problem środowiskowy8). Przy tak złożonej strukturze, podczas spalania opon nieunikniona jest emisja szkodliwych gazów9). W związku z tym poszukiwane są alternatywne metody utylizacji opon. Jedną z nich jest niskotemperaturowa piroliza, stanowiąca metodę termicznego rozkładu substancji z wyłączeniem czynników chemicznych niezbędnych do zgazowania (powie- Mateusz Krzak*, Janina Milewska-Duda, Grzegorz S. Jodłowski, Marta Wójcik, Wiesław A. Żmuda, Grzegorz Borówka 96/7(2017) 1551 Dr inż. Marta WÓJCIK ukończyła studia na Wydziale Inżynierii i Technol[...]

 Strona 1