Wyniki 1-10 spośród 15 dla zapytania: authorDesc:"Grażyna Żak"

Oznaczanie wielkości nanocząstek z wykorzystaniem techniki dynamicznego rozpraszania światła laserowego


  Przedstawiono elementy walidacji metody oznaczania wielkości nanoczastek w ciekłych dyspersjach z wykorzystaniem spektroskopii korelacyjnej fotonów PCS (photon correlation spectroscopy) wg PN-ISO 13321. Badania średnicy cząstek oraz wskaźnika polidyspersyjności próbek zdyspergowanych w fazie organicznej oraz w fazie wodnej wykonano w analizatorze Zetasizer Nano S firmy Malvern Instruments. A std. method (photon correlation spectroscopy) for detn. of nanoparticle size and polydispersity index in a dispersion of Fe compds. in heptane and an aq. latex dispersion was successfully validated. Wielkości cząstek i współczynnik ich polidyspersyjności to istotne parametry charakteryzujące materię. Istnieje kilka metod pomiarowych pozwalających na określenie tych wielkości. Oparte są one głównie na zjawiskach oddziaływania fotonów lub elektronów z badanymi substancjami. Metody pomiaru wielkości cząstek można podzielić na dwie kategorie: metody bezpośrednie i pośrednie. W metodach bezpośrednich pomiar wykonuje się poprzez obrazowanie oddziaływania promieniowania z badanymi cząstkami. Do tej grupy metod zalicza się wszystkie rodzaje mikroskopii, w której stosuje się różne źródła promieniowania (fotony, elektrony). Przykładowo w mikroskopii elektronowej jako źródło promieniowania stosuje się działo elektronowe a w mikroskopii optycznej światło widzialne. Metody mikroskopowe różnią się od siebie przede wszystkim granicami rozdzielczości. I tak mikroskop optyczny ma rozdzielczość 200 nm, a mikroskop elektronowy 0,1 nm. W przypadku obrazowania cząstek o wielkościach nanometrycznych zastosowanie znajdują techniki mikroskopii elektronowej (TEM, SEM), skaningowej mikroskopii tunelowej (STM) i mikroskopii sił atomowych (AFM), jednakże bezpośredni pomiar rozmiaru cząstek w zawiesinach tymi technikami jest bardzo trudny lub wręcz niemożliwy. W przypadku roztworów koloidalnych większe znaczenie mają metody pośrednie (metoda optyczna i optyczno-el[...]

Możliwości kształtowania struktury ściegu w układzie nić szwalna-igła maszynowa

Czytaj za darmo! »

W technologicznej praktyce projektowania połączeń nitkowych, wybór asortymentu oraz masy liniowej nici szwalnych uwarunkowany jest przez szereg wytycznych: począwszy od zagwarantowania oczekiwanej wytrzymałości utworzonego połączenia, poprzez dążenie do eliminacji potencjalnych przyczyn zmarszczeń szwu a skończywszy na projektowaniu obróbki wykończalniczej wyrobu gotowego. Z kolei w procesi[...]

Możliwości kształtowania struktury ściegu w układzie nić szwalna - igła maszynowa. Cz. II

Czytaj za darmo! »

4. Możliwości modelowania struktury ścieguWspółczynnik korelacji liniowej wartości współczynnika położenia przeplotu m oraz charakterystyki kanału igłowego opisanej stosunkiem średnic [4], dla badanych asortymentów nici szwalnych przyjmuje wartości na poziomie od -0,938 do -0,986; można więc mówić o wysokiej korelacji ww. parametrów. Powstaje zatem pytanie, Czy ustalenie geometrycznej charaktery[...]

Możliwości kształtowania struktury ściegu w układzie nić szwalna - igła maszynowa. Cz. I

Czytaj za darmo! »

W technologicznej praktyce projektowania połączeń nitkowych, wybór asortymentu oraz masy liniowej nici szwalnych uwarunkowany jest przez szereg wytycznych: począwszy od zagwarantowania oczekiwanej wytrzymałości utworzonego połączenia, poprzez dążenie do eliminacji potencjalnych przyczyn zmarszczeń szwu, a skończywszy na projektowaniu obróbki wykończalniczej wyrobu gotowego. Z kolei w procesie sz[...]

Badanie katalitycznej skuteczności metaloorganicznych modyfikatorów spalania w testach laboratoryjnych


  Opisano wyniki badań katalitycznej skuteczności modyfikatorów spalania w procesie utleniania sadzy. Badano cztery modyfikatory spalania typu FBC (fuel born catalyst). Trzy z nich to dodatki zsyntezowane w Instytucie Nafty i Gazu, a jeden to komercyjny dodatek FBC stosowany do wspomagania procesów regeneracji filtrów cząstek stałych DPF (diesel particulate filter) w silnikach produkowanych w koncernie Volkswagen. Skuteczność katalityczną dodatków FBC określono za pomocą testów laboratoryjnych polegających na wyznaczaniu temperatury utleniania sadzy w obecności badanych katalizatorów. Three organometallic combustion modifiers were prepd. and compared with a com. Fe one in respect to their catalytic activity in combustion of soot. The Fe-Co modifier was more efficient than the com. one. W Instytucie Nafty i Gazu od kilkunastu lat są syntezowane i badane metaloorganiczne związki kompleksowe stosowane jako dodatki modyfikujące proces spalania lekkiego oleju opałowego oraz katalizatory utleniania sadzy w filtrach cząstek stałych DPF (diesel particulate filter) w silnikach z zapłonem samoczynnym. Te nowoczesne związki to koloidalne suspensje tlenków, wodorotlenków i hydroksywodo- Instytut Nafty i Gazu, Kraków Michał Wojtasik*, Grażyna Żak, Zbigniew Stępień Badanie katalitycznej skuteczności metaloorganicznych modyfikatorów spalania w testach laboratoryjnych Study on the catalytic effectiveness of organometalic combustion improvers in laboratory tests Dr Grażyna ŻAK w roku 1999 ukończyła studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2004 r. uzyskała stopień doktora nauk chemicznych na tym samym Wydziale. Obecnie jest kierownikiem Laboratorium Technologii Dodatków w Zakładzie Dodatków i Nowych Technologii Chemicznych Instytutu Nafty i Gazu. Specjalność - synteza organiczna, dodatki uszlachetniające do paliw. Instytut Nafty i Gazu, ul. Łukasiewicza 1, 31-429 Kraków, tel.: (12) 617-74-02, fax: (12) 430-38-85, e-mai[...]

Use of dynamic light scattering (DLS) for determination of critical micelle concentration Zastosowanie techniki dynamicznego rozpraszania światła laserowego (DLS) do wyznaczania krytycznego stężenia micelizacji DOI:10.12916/przemchem.2014.882


  Three surface-active substances were studied for crit. miccelle concns. in H2O or oils by dynamic light scattering to confirm applicability of the method. Krytyczne stężenie micelizacji jest wartością charakteryzującą substancje mające właściwości powierzchniowo czynne, które przy odpowiednim stężeniu w roztworze tworzą micele. Po przekroczeniu tego stężenia następuje skokowa zmiana wielu właściwości fizycznych takiego roztworu. Przedstawiono jedną z metod pomiaru krytycznego stężenia micelizacji z zastosowaniem techniki dynamicznego rozpraszania światła laserowego, wykorzystując do tego celu znaną substancję powierzchniowo czynną stosowaną w biochemii oraz detergenty wykorzystywane w przemyśle paliwowym. Cząsteczki dodatków detergentowych do paliw zbudowane są z długich łańcuchów węglowodorowych połączonych z polarnymi grupami funkcyjnymi. Specyficzne właściwości powierzchniowe detergentów są skutkiem ich amfifilowej struktury utworzonej przez hydrofilowe i hydrofobowe fragmenty cząsteczek. Działanie detergentów polega na adsorpcji na granicy dwóch faz w taki sposób, że część polarna cząsteczki jest skierowana do fazy bardziej polarnej. Obecność substancji powierzchniowo czynnej umożliwia tworzenie emulsji lub dyspersji dwóch cieczy, które bez udziału detergentów tworzą dwie oddzielne fazy. Detergenty ułatwiają również zwilżanie powierzchni ciał stałych przez ciecze. Cząsteczki detergentów adsorbują się na granicy faz tym lepiej, im bardziej widoczna jest w nich asymetria grup hydrofilowych i hydrofobowych. Przy małych stężeniach cząsteczki detergentów w roztworze są niezasocjowane, jednak ze wzrostem ich stężenia, na skutek oddziaływań międzycząsteczkowych, dochodzi do ich agregacji, czego efektem jest tworzenie się miceli. Wartość stężenia detergentu w roztworze, przy której rozpoczyna się proces formowania miceli nazywana jest krytycznym stężeniem micelizacji CMC (critical micelle concentration). Na rys. 1 przedstawion[...]

Use of renewable raw materials for improving petroleum products Zastosowanie surowców odnawialnych do uszlachetniania produktów naftowych DOI:10.15199/62.2015.7.4


  A review, with 43 refs., of fatty acid derivatives used in prodn. of fuel additives. Przedstawiono przegląd wybranych zastosowań pochodnych kwasów tłuszczowych jako surowców odnawialnych do otrzymywania dodatków do uszlachetniania produktów naftowych. Problemy wynikające z braku tradycyjnych surowców oraz skażenie środowiska spowodowane emisją zanieczyszczeń stały się inspiracją dla rozwoju "zielonej chemii", której głównym celem jest poszukiwanie nowych produktów i procesów chemicznych, które zmniejszają lub eliminują wytwarzanie i wykorzystanie niebezpiecznych substancji i technologii. W ramach tej dziedziny podejmowane są działania mające na celu rozważny dobór metod prowadzenia procesów chemicznych, stosowanie wysokoselektywnych reakcji, wykorzystywanie jako reagentów mniej toksycznych odczynników, eliminowanie rozpuszczalników oraz dążenie do stosowania surowców odnawialnych. Surowcami odnawialnymi nazywa się wszystkie te surowce, których odnowienie jest bieżące albo trwa bardzo krótko. Jednym z najbardziej spektakularnych zastosowań surowców odnawialnych jest ich wykorzystanie w postaci biopaliw ciekłych w przemyśle motoryzacyjnym oraz stałych paliw biogennych stosowanych w przemyśle energetycznym. Biomasę do ich produkcji otrzymuje się zarówno z upraw rolniczych (rzepak, zboża, kukurydza lub szybko rosnące drzewa lub krzewy), jak również z odpadów przemysłu drzewnego, spożywczego i rolnictwa. Wykorzystanie surowców odnawialnych w przemyśle motoryzacyjnym i energetycznym pozwala na wypełnienie rekomendacji przyjętych przez Unię Europejską1). Zagadnieniem szczególnie interesującym w aspekcie wykorzystania surowców odnawialnych w przemyśle rafineryjnym jest wykorzystanie dodatków otrzymanych m.in. z tych właśnie surowców, np. dodatków podwyższających liczbę cetanową, dodatków detergentowych i przeciwkorozyjnych do uszlachetniania paliw i innych produktów naftowych. Dokonano przeglądu metod otrzymywania i wykorzystania ró[...]

New trends in the production of light heating oil Nowe trendy w produkcji lekkiego oleju opałowego DOI:10.15199/62.2016.1.25


  A review, with 65 refs., of quality requirements, chem. compn. and the use of additives for improving operating properties of the oil. Przedstawiono przegląd literaturowy dotyczący wymagań jakościowych, składu oraz uszlachetniania lekkiego oleju opałowego. Jednym ze sposobów wytwarzania energii cieplnej w sektorze komunalno- bytowym jest spalanie paliw ciekłych w przeznaczonych do tego celu jedno- lub dwufunkcyjnych piecach centralnego ogrzewania. Obecnie jako ciekłe paliwo grzewcze najczęściej stosuje się lekki olej opałowy, który jest produktem zawierającymi destylaty atmosferyczne oraz lekkie frakcje próżniowe, otrzymane podczas destylacji ropy naftowej lub innych procesów rafineryjnych. Wymagania dotyczące jakości lekkiego oleju opałowego zawarte są w normie1), rozporządzeniu2) oraz w normach zakładowych opracowywanych przez polskie rafinerie. Lekki olej opałowy stanowi alternatywę dla gazu ziemnego oraz stałych paliw opałowych, zwłaszcza na terenach, gdzie nie ma dostępu do sieci dystrybucji gazu ziemnego. Koszt wytworzenia 1 kW ciepła ze spalania lekkiego oleju opałowego jest wyższy niż w przypadku stosowania węgla lub drewna, jednak olej ten stanowi dobrą alternatywę ze względów proekologicznych. W przypadku stosowania lekkiego oleju opałowego emisja sadzy, tlenku węgla i niespalonych węglowodorów jest kilkakrotnie mniejsza niż w przypadku spalania stałych paliw opałowych, a emisja niektórych bardzo szkodliwych substancji (dioksyny, WWA) w ogóle nie jest obserwowana. Wymierną korzyścią ze stosowania pieców zasilanych lekkim olejem opałowym, w porównaniu z piecami opalanymi węglem, jest ich całkowita bezobsługowość, zautomatyzowany proces załadunku paliwa, brak konieczności ręcznego rozpalania pieca i usuwania niespalonej pozostałości.W 2014 r. w Polsce zużyto 843 tys. m3 lekkiego oleju opałowego, o 15% mniej niż w 2013 r.3). Zużycie tego paliwa od kilku lat sukcesywnie malało, co było związane z wysoką ceną ropy naftowej[...]

Industrial use of ferrofluids Przemysłowe zastosowanie cieczy ferromagnetycznych DOI:10.15199/62.2017.2.33


  A review, with 29 refs., of methods for prepn. and uses. Przedstawiono przegląd literatury na temat sposobu otrzymywania oraz przemysłowego zastosowania cieczy ferromagnetycznych. Pomimo potencjalnych możliwości szerokiego zastosowania ciekłych substancji o właściwościach ferromagnetycznych nie ma możliwości wykonania takich materiałów, wykorzystując stałe ferromagnetyki. Związane jest to z wyższą temperaturą topnienia wszystkich znanych stałych ferromagnetyków od temperatury Curie, czyli takiej wartości temperatury, po przekroczeniu której następuje zanik właściwości ferromagnetycznych materiałów. Substancje ciekłe o właściwościach ferromagnetycznych odkryto w latach 40. XX w.1, 2). Od tamtego czasu przeprowadzono wiele prac nad syntezą oraz badań struktury i właściwości różnego typu cieczy ferromagnetycznych. Otrzymywanie ferrocieczy Ciecze ferromagnetyczne składają się z cząstek paramagnetycznych zawieszonych w cieczy dyspersyjnej. Istnieje kilka różnych metod otrzymywania ferrocieczy. Sposób otrzymywania takiej cieczy bardzo często zależy od jej przyszłego zastosowania. Inną metodą otrzymuje się te ciecze, w których nośnikiem jest woda, a inną, gdy jako ciecz dyspersyjną wykorzystuje się substancję organiczną. Najprostszą metodą otrzymywania ferrocieczy jest dyspergowanie cząstek paramagnetycznych. W pierwszym etapie takiego procesu rozdrabnia się cząstki magnetytu do uzyskania jednolitego proszku o wielkości cząstek poniżej 10 nm, a w kolejnym mechanicznie lub ultradźwiękowo dysperguje się cząstki w ciekłym nośniku3). Taką metodą otrzymuje się głównie ferrociecze zawierające wodę jako ciecz dyspersyjną. Duże rozdrobnienie oraz monodyspersyjność cząstek magnetytu są tu niezbędne, ale ich osiągnięcie wymaga dużych nak[...]

Use of dispersing additives for improving stability of residual fuels Zastosowanie dodatków dyspergujących w celu poprawy stabilności paliw pozostałościowych DOI:10.15199/62.2016.2.20


  Three fuel additives based on Mannich bases and alkenylsuccinimide were prepd. and added as packages to heating oils. The addn. resulted in a limitation of deposit formation. Przeprowadzono badania mające na celu dobór dodatku poprawiającego stabilność paliw pozostałościowych oraz opracowanie pakietu z udziałem takiego dodatku. Wykonano syntezy dodatków oraz skomponowano pakiety z ich udziałem. Stabilność paliw pozostałościowych jest bezpośrednio związana ze strukturą i składem grupowym ciężkich produktów ropopochodnych1, 2). Związki te, w zależności od swojej budowy, tworzą w paliwie ściśle określony, równowagowy układ strukturalny, oparty na wzajemnym oddziaływaniu wszystkich grup węglowodorów wchodzących w skład paliwa pozostałościowego (asfalteny, żywice, faza olejowa). Paliwa pozostałościowe stanowią roztwór koloidalny. W centrum miceli znajdują się asfalteny otoczone cząsteczkami żywic, a te z kolei cząsteczkami węglowodorów fazy olejowej. Stabilność tego układu koloidalnego, określona wzajemnym oddziaływaniem cząsteczek asfaltenów, żywic i fazy olejowej, może zostać bardzo łatwo zakłócona. Najistotniejsze czynniki, które mogą spowodować utratę stabilności paliwa pozostałościowego to blending z komponentami lekkimi, poddanie działaniu podwyższonych temperatur oraz kontakt z tlenem, powodujący utlenianie części związków asfaltenowo-żywicznych. Paliwa pozostałościowe są narażone na działanie tych czynników od momentu komponowania u producenta aż do zużycia. Konsekwencją słabej stabilności paliw pozostałościowych jest wytrącanie się i aglomeracja osadów w trakcie magazynowania i eksploatacji paliw. Powoduje to zakłócenie właściwych warunków składowania poprzez gromadzenie się szlamu na dnie zbiorników, zatykanie filtr[...]

 Strona 1  Następna strona »