Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Kinga Bociong"

Wpływ czasu i warunków polimeryzacji na właściwości kompozytów dentystycznych

Czytaj za darmo! »

Kompozyty ceramiczno-polimerowe stosowane w stomatologii wykorzystuje się najczęściej do bezpośredniej odbudowy twardych tkanek zębów. Uzyskanie pożądanych rezultatów jest możliwe między innymi dzięki dostępności odpowiednich materiałów do wykonania uzupełnień, jak również w wyniku kontroli konkretnych procedur technicznych. Idealnym materiałem byłby taki, który pod każdym względem dorównywałby właściwościom szkliwa i zębiny, dlatego wciąż są prowadzone badania modyfikacji światłoutwardzalnych kompozytów dentystycznych oraz sposobów optymalizacji ich właściwości. Wypełnienie powinno być biokompatybilne, łatwe do założenia, a więc plastyczne i dające się formować, podatne na naświetlanie, szybko twardniejące oraz wytrzymałe na warunki panujące w jamie ustnej. Kompozyty dentystyczne składają się głównie z dwóch faz: organicznej osnowy (polimerowa matryca, w skład której wchodzą najczęściej żywice dimetakrylanowe - rysunek 1) oraz nieorganicznego napełniacza (szkło glinowo-borowo-barowe lub/i silanizowana krzemionka) [1÷4]. Właściwości tego materiału są więc funkcją rodzaju i ilości proszku ceramicznego oraz budowy chemicznej monomerów [5]. Jakkolwiek czynniki te są niezwykle ważne, to jednak dopiero polimeryzacja sieciująca (fotoutwardzanie) materiału zapewnia mu stabilność kształtu oraz pożądane właściwości fizykochemiczne. Proces fotopolimeryzacji żywic dimetakrylanowych ma charakter łańcuchowy, ze stadium inicjowania, propagacji łańcucha kinetycznego i terminacji (rys. 2). Rozpoczyna się przez utworzenie centrum aktywnego, którym jest wolny rodnik powstający z fotoinicjatorów obecnych w materiale (1), (2). Etap propagacji polega na szybkim przyłączaniu się kolejnych cząsteczek monomeru do aktywnego rodnika z równoczesnym przesunięciem wolnego elektronu na koniec wzrastającego łańcucha (3)÷(5). W polimeryzacji wolnorodnikowej nie wszystkie podwójne wiązania ulegają przereagowaniu. Procentowe wysycenie wiązań podwójnych, a [...]

Crosslinking and properties of chloroprene rubber and partially hydrogenated acrylonitrile-butadiene rubber blends. Sieciowanie i właściwości mieszanin kauczuku chloroprenowego z częściowo uwodornionym kauczukiem butadienowo-akrylonitrylowym


  Chloroprene rubber was blended with partially (>95%) hydrogenated acrylonitrile-butadiene rubber, crosslinked with tetramethylthiuram disulfide and ZnO by pressing at 433 K and then studied for crosslinking degree (swelling in n-heptane, PhMe and MeCOEt), morphology (at. force microscopy) and tensile strength. The cured blends showed lower tensile strength than the blends heated at 433 K without any crosslinking agents. Zbadano właściwości mieszanin podatnego na krystalizację i termosieciowanie kauczuku chloroprenowego z częściowo (>95% mol.) uwodornionym kauczukiem butadienowoakrylonitrylowym, sieciowanych disulfidem tetrametylotiuramu w obecności tlenku cynku w 433 K. Mieszaniny te porównano z analogicznymi mieszaninami sporządzonymi w nieobecności zespołu sieciującego. Stwierdzono, że mieszaniny sieciowane disulfidem tetrametylotiuramu i ZnO charakteryzują się niższą wytrzymałością na rozciąganie niż mieszaniny poddane termosieciowaniu w nieobecności zespołu sieciującego. Na podstawie pęcznienia równowagowego określono stopień usieciowania mieszanin. Stwierdzono, że właściwości wytworzonych mieszanin zależą zarówno od składu i udziału kauczuków w kompozycji, jak i od warunków przetwórstwa. Przedmiotem pracy są nowe mieszaniny elastomeru specjalnego - kauczuku chloroprenowego (CR), ze specjalistycznym częściowo uwodornionym kauczukiem butadienowo-akrylonitrylowym (THNBR) sieciowane za pomocą disulfidu tetrametylotiuramu (TMTD) w obecności tlenku cynku. TMTD jest niekonwencjonalną substancją sieciującą elastomery dienowe w nieobecności siarki elementarnej oraz przyspieszaczem wulkanizacji, wykorzystywanym m.in. do wytwarzania wyrobów gumowych charakteryzujących się lepszą odpornością na starzenie i odpornością cieplną. Istotną wadą wykorzystywania TMTD jako substancji sieciującej jest powstawanie toksycznej dimetyloaminy1, 2). TMTD jest substancją sieciującą [...]

The modification of dental resin composite using selected dimethacrylate monomers DOI:10.15199/28.2017.1.8


  The use of dimethacrylate resin composite in dentistry involves the potential of shrinkage and then stress contraction. This leads in consequence to defects and even secondary caries. The aim of this study was to modify the commercial resin-based composite using selected monomers and to assess the influence of such additives on polymerization stress and bulk mechanical properties. The polymer matrix was modify due to implementation monomers with differentiated chemical constitution. Stresses generated by the filling were calculated on the basis of the theory of elasticity patterns. The depth of cure and microhardness was evaluated as well. On the basis of measurements, it has been found that stress could be reduced even up to a half when composite is chemical modified by adding not less than 0.25 wt % of 1,6-hexanediol dimethacrylate or diurethane dimethacrylate. Key words: dimethacrylate resins, dental composites, stress contraction, chemical modification.1. INTRODUCTION Cuspal fracture and recurrent caries continually are directly causes of failure of resin composite restorations [1÷3]. During solidification of resin composites stress develops at the restoration-tooth interface. The major cause of it is polymerization contraction of both methacrylate filling and the adhesive agent [4, 5]. Other consequences of the contraction stress are extensively reported in the literature [6, 7]. The elimination or significantly reduction of shrinkage during the polymerization processes is one of the major problem in the development of dental composites. Many factors influence contraction stress in dental composites. These can be divided into material formulation factors, eg. monomer structure and chemistry, filler type and amount, filler-polymer matrix interactions etc. [5]. Secondary group of factors are those connected with material polymerization factors, such as polymerization initiators, inhibitors, cavity geometry, curing method, placement [...]

Wybrane właściwości mechaniczne eksperymentalnego kompozytu stomatologicznego. Cz. I DOI:10.15199/62.2017.6.28


  Popularność kompozytów stomatologicznych na bazie światłoutwardzalnych żywic dimetakrylanowych, z których wykonuje się ponad 70% wszystkich wypełnień, wynika przede wszystkim z łatwości ich aplikacji i formowania, szybkiego utwardzania, bardzo dobrych właściwości użytkowych oraz estetyki rekonstrukcji. Charakterystyczne cechy tych materiałów wynikają ze składu kompozytów: organicznej osnowy (polimerowa matryca, w skład której wchodzą najczęściej żywice dimetakrylanowe lub dimetakrylanowo- -uretanowe) oraz nieorganicznego napełniacza (przede wszystkim związki krzemu, takie jak ditlenek (krzemionka amorficzna, kwarc), borokrzemiany, szkła litowo-, strontowo- i barowo-glinowe oraz tlenki cyrkonu i glinu)1-5). Od rodzaju i ilości składników tych faz oraz ich efektywnego połączenia zależą właściwości kompozytu. Jedną z kluczowych właściwości, decydujących o praktycznym zastosowaniu jest wytrzymałość mechaniczna. Dąży się do osiągnięcia takich parametrów wytrzymałościowych, jakie posiada szkliwo ludzkiego zęba, najtwardsza tkanka organizmu (tabela 1). Amalgamaty, stosowane wcześniej w roli wypełnienia, charakteryzują się dobrą wytrzymałością mechaniczną, znacznie wyższą niż wytrzymałość kompozytów z żywic dimetakrylanowych7-10). Jednak pod względem estetyki odbudowy zniszczonych tkanek zębów przegrywają z kompozytami. Wymogi stawiane polimerowym materiałom do wypełnień zostały opisane w normie11). Norma ta uwzględnia m.in. badania biozgodności, głębokości utwardzania, odcienia barwy, transparencji (przezierności), wrażliwości na światło i trwałości barwy po naświetlaniu, chłonności wody i rozpuszczalności w wodzie. Z właściwości mechanicznych norma ta uwzględnia jedynie wytrzymałość 96/6(2017) 1361 Dr hab. n. med. prof. nadzw. Jerzy SOKOŁOWSKI - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 2/2017, str. 393. Lek. dent. Krzysztof SOKOŁOWSKI w roku 2008 ukończył studia na Wydziale Lekarsko- -Dentystycznym Uniwersytetu [...]

Ocena wytrzymałości połączenia ceramiki dwukrzemowo-litowej z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Odbudowa utraconych tkanek twardych zębów za pomocą pełnoceramicznych, stałych uzupełnień protetycznych, także w bocznych odcinkach łuków zębowych, stała się możliwa dzięki zastosowaniu nowych, wysokowytrzymałych ceramik dentystycznych. Długotrwały sukces kliniczny stosowania takich uzupełnień protetycznych, wykonanych z wysokowytrzymałej ceramiki szklanej na bazie dwukrzemianu litu, zależy od możliwości uzyskania trwałego połączenia z tkankami zęba za pomocą cementów [1]. Dużą odporność mechaniczną ceramika ta zawdzięcza obecności dużej ilości kryształów dwukrzemianu litu zatopionych w szklistej masie krzemionki oraz ich zwartej strukturze. O trwałości połączenia ceramiki dentystycznej z materiałami na bazie żywic kompozytowych decyduje uzyskanie chemicznego wiązania powierzchni ceramiki z żywicą za pośrednictwem silanu oraz możliwość zakotwiczenia żywicy w mikroretencyjnej strukturze powierzchni ceramiki [2÷6]. W celu rozwinięcia powierzchni ceramiki i stworzenia korzystnych warunków dla retencji żywicy kompozytowej są stosowane różne sposoby wstępnego przygotowania powierzchni ceramiki do adhezyjnego łączenia z materiałami kompozytowymi [7]. Metodami standardowo polecanymi są obróbka strumieniowo-ścierna, trawienie kwasem fluorowodorowym oraz silanizacja [8÷10]. Podaje się, że trawienie ceramiki szklanej wzmocnionej dwukrzemianem litu kwasem fluorowodorowym nie pozwala na uzyskanie zadowalającego wzoru retencyjnego na jej powierzchni [11]. Inni autorzy podają, że struktura krystaliczna tej ceramiki sama w sobie stanowi o jej retencyjności. Dlatego też część autorów badań i klinicystów skłania się ku tradycyjnemu cementowaniu uzupełnień wykonanych z tej ceramiki. Jednakże problem ich wewnątrzustnej naprawy za pomocą materiałów kompozytowych pozostaje nadal nierozwiązany. Celem pracy była ocena wytrzymałości połączenia materiału kompozytowego z ceramiką szklaną wzmocnioną dwukrzemianem litu w zależności od sposobu przygotow[...]

Bond strength at interface after composite repair depending on surface treatment method Wytrzymałość połączenia uzyskanego podczas naprawy wypełnień kompozytowych w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni DOI:10.12916/przemchem.2014.1437


  Microhydrid polymer-matrix dental composite was photochemically cured then polished and HF - etched or corundum - sandblasted, optionally silanized and joined to flow type dental composite. The bonds were tested for shear strength. The strength depended on the treated surface quality. The best results were achieved after surface polishing or sand blasting. Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych możliwości uzyskania połączenia materiału kompozytowego z mikrohybrydowymi wypełnieniami kompozytowymi podczas ich naprawy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni. Stwierdzono różnice w strukturze i składzie chemicznym powierzchni wypełnień w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni. Na podstawie wyników badań doświadczalnych ustalono warunki dla uzyskania połączenia kompozyt-kompozyt o najwyższej wytrzymałości.W ostatnich latach, zgodnie z tendencjami współczesnej medycyny, także w stomatologii, dąży się do wyboru metod ukierunkowanych na profilaktykę, wczesną diagnozę i nieinwazyjne metody leczenia w ramach tzw. stomatologii minimalnie inwazyjnej, stanowiącej część stomatologii minimalnie interwencyjnej, która promuje minimalnie inwazyjne metody terapii we wszystkich specjalnościach stomatologicznych1). Stomatologia minimalnie inwazyjna (mikrostomatologia), stawia przed lekarzami wyzwania nie tylko w aspekcie technik opracowania tkanek, ale także podejmowania decyzji o kwalifikacji wypełnień do rutynowej wymiany lub naprawy. Powszechnie stosowane kompozyty dentystyczne mają wiele zalet, wciąż nie są jednak materiałami, które w sposób trwały klinicznie odtwarzają utracone tkanki zęba. Średnią kliniczną trwałość wypełnień określa się na 7 lat2). To zmusza lekarzy do relatywnie częstej wymiany wypełnień, zaś wielokrotna wymiana wypełnień pociąga za sobą utratę części tkanek zęba, a w konsekwencji przedwczesną utratę zębów. Terapia minimalnie inwazyjna, w ramach której często podejmuje się decyzje o naprawie w[...]

Naprężenia skurczowe generowane podczas fotoutwardzania eksperymentalnego kompozytu stomatologicznego. Cz. II DOI:10.15199/62.2017.7.8


  Wykorzystanie żywicznych, kompozytowych materiałów stomatologicznych pozwala wiernie i estetycznie odtworzyć zniszczone twarde tkanki zęba. Jednak ich stosowanie wiąże się z kilkoma, jeszcze nierozwiązanymi problemami, z których najważniejsze są skurcz polimeryzacyjny oraz efekty termiczne generowane podczas naświetlania polimerowych materiałów wypełniających.Skurcz polimeryzacyjny kompozytów stomatologicznych jest wynikiem przekształcania (podczas fotopolimeryzacji) oligomerów dimetakrylanowych w makrocząsteczki. W czasie tego procesu wraz z wytworzeniem krótkich wiązań kowalencyjnych pomiędzy makrocząsteczkami zanikają relatywnie słabe, pierwotne oddziaływania van der Waalsa. Prowadzi to do zmniejszenia początkowej odległości między cząsteczkami monomeru (0,3-0,4 nm) do odległości pojedynczego wiązania kowalencyjnego pomiędzy merami2-4) (ok. 0,15 nm). Większość kompozytów komercyjnych zmniejsza swoją objętość o 2-3%5-7). Skutkiem tego zjawiska są naprężenia skurczowe powstające w materiale zamkniętym w ubytku i połączonym z jego ścianami. Naprężenia generowane są na granicy tkanek i materiału rekonstruującego. Mogą one prowadzić do powstania defektów pobrzeży, nadwrażliwości pozabiegowej, stanów zapalnych, następnie do utraty szczelności oraz mikroprzecieku, a w konsekwencji również do wtórnej próchnicy8). Naprężenia skurczowe materiałów kompozytowych wynoszą 6-17 MPa. Wartość graniczna, która może uszkodzić połączenie z zębiną wynosi 17-20 MPa9). Próby zmniejszenia lub eliminacji naprężeń skurczowych koncentrują się na modyfikacji składu kompozytów poprzez wprowadzanie nowych komonomerów o mniejszym skurczu polimeryzacyjnym1, 10-13) i niższym współczynniku sprężystości, oraz dodatek nowych napełniaczy i inhibitorów polimeryzacji1, 14, 15). Przedstawiono wyniki badań naprężeń skurczowych generowanych podczas naświetlania eksperymentalnego kompozytu stomatologi[...]

 Strona 1