Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Wiesław A. Żmuda"

Applicability of a char from pyrolysis of rubber wastes in varnishing Weryfikacja przydatności karbonizatu z odpadów gumowych w lakiernictwie DOI:10.12916/przemchem.2014.2055


  A com. C black and waste rubber carbonizate were used as pigments for black varnishes studied then for pigment grinding and drying time, and used for coating steel plates. The coatings were then studied for relative hardness, resistance to corrosion, resistance to moisture, and resistance to simulated climate conditions. The carbonizate was a good substituent for C black. Sprawdzono, z technologicznego oraz ekonomicznego punktu widzenia, przydatność karbonizatu z odpadów gumowych do zastosowania jako czarny pigment w lakiernictwie. Porównano standardowo stosowaną sadzę techniczną oraz karbonizat w badaniach roztarcia pigmentu, czasu schnięcia, twardości względnej pokrycia, odporności na korozję, odporności na wilgoć oraz odporności na symulowane warunki klimatyczne. W laboratoryjnych badaniach jakościowych stwierdzono, że karbonizat może stanowić pełnowartościowy substytut sadzy technicznej. Jego zastosowanie może umożliwić zmniejszenie kosztów produkcji farb i lakierów w kolorze czarnym oraz korzystny recykling karbonizatu. Poszukiwanie obszaru, w którym zastosowanie karbonizatu pochodzącego z pirolizy zużytych opon samochodowych jest ekonomicznie opłacalne stanowi obecnie jeden z problemów z zagospodarowa-niem tego odpadu1-3). Wykorzystanie go jako czarnego pigmentu w lakiernictwie stwarza perspektywy na rozwiązanie tego problemu4). Dotychczas karbonizat po pirolizie granulatu z gumy był stosowany przede wszystkim jako paliwo stałe, a w planach było użycie go jako reduktora w procesie Waelza5) (odzysk cynku). Ze względu jednak na względnie duże zawartości siarki oraz popiołu zastosowania te są ograniczone. Spalanie takiego odpadu na dużą skalę wymagałoby odsiarczania spalin, zaś wykorzystanie go jako reduktora w procesie Waelza niszczyłoby armaturę pieca. Jedną z potencjalnych metod wykorzystania granulatu jest substytuowanie nim sadzy technicznej w przemyśle lakierniczym6). Metoda ta pozwoliłaby na znaczące obniżenie [...]

Abatement of emissions of sulfur oxides from combustion of a fuel based on waste tire char Ograniczenie emisji tlenków siarki powstałych podczas spalania paliwa z karbonizatów otrzymanych w wyniku pirolizy gumy DOI:10.15199/62.2016.5.15


  CaCO3 and Ca(OH)2 were added (up to 10%) to tire rubber carbonizates used as solid fuels. The addn. resulted in a decrease of SO2 content in flue gases and in an increase in ash content in the fuel. Karbonizaty powstałe w wyniku procesu pirolizy opon, mogą mieć szerokie zastosowanie. Po zbrykietowaniu mogą służyć jako paliwo bezdymne, cechujące się niższą emisją cząstek stałych w porównaniu z węglem kamiennym. Problemem w użyciu pirokarbonizatu ze zużytych opon jako paliwa jest stosunkowo wysoka zawartość związków siarki, która po spaleniu jest emitowana w postaci szkodliwych tlenków do atmosfery. Przedstawiono metody ograniczania emisji tlenków siarki, powstałych w wyniku spalenia paliwa formowanego na bazie karbonizatu pozyskanego z rozkładu termicznego opon samochodowych. Za optymalną metodę odsiarczania uznano znane z przemysłu energetycznego odsiarczanie suchymi sorbentami wapniowymi. Dodatek wodorotlenku wapnia oraz węglanu wapnia do karbonizatu spowodował obniżenie zawartości SO2 w spalinach. Ditlenek siarki jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych szkodliwych substancji wprowadzanych do środowiska przez człowieka. Jego obecność w atmosferze i hydrosferze poprzez obniżenie wartości pH hamuje rozwój organizmów żywych, obniża wartość wód, przyspiesza degradację gleb1). Przy stężeniu 0,0002% ditlenek siarki silnie podrażnia błony śluzowe oczu i górnych dróg oddechowych2). Może wywoływać astmę, skurcze i zapalenie oskrzeli2). Zastosowanie po raz pierwszy skrubera do ograniczenia emisji tlenków siarki w legendarnej elektrowni Battersea w Londynie, będącej jednym z symboli architektury industrialnej, dało początek rozwojowi technologii odsiarczania spalin3). Za czas najbardziej dynamicznego rozwoju metod odsiarczania spalin uznaje się lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte XX w. Wtedy to wprowadzono palniki niskoemisyjne, które umożli[...]

Adsorption of sulfur(IV) oxide on activated carbon from pyrolysis of waste tires Adsorpcja SO2 na węglu aktywnym z pirolizy zużytych opon samochodowych DOI:10.15199/62.2016.6.16


  Waste tire fragments (50×50 mm) were carbonized at 400°C, activated with CO2 at 850°C or 1000°C for 15 min and studied for porous structure (low-temp. adsorption of N2) and for SO2 adsorption capacity. The sp. surface of the activated C samples and SO2 adsorption capacity increased with increasing activation temp. Przedstawiono wyniki badań adsorpcji SO2 na adsorbencie węglowym otrzymanym z karbonizatu, powstałego w wyniku niskotemperaturowej pirolizy odpadów gumowych. Surowy karbnizat poddano aktywacji fizycznej w dwóch temperaturach. Scharakteryzowano strukturę porowatą na podstawie adsorpcji azotu. Zmiana parametrów struktury porowatej próbek otrzymanych w wyniku aktywacji fizycznej przy użyciu CO2 dobrze koreluje z wielkością adsorpcji SO2 oznaczonej metodą wagową. Mimo niskiego rozwinięcia powierzchni otrzymane adsorbenty cechują się bardzo dobrymi właściwościami sorpcyjnymi względem SO2. Ditlenek siarki stanowi antropogeniczne zanieczyszczenie powietrza emitowane z różnych źródeł przemysłowych. Przede wszystkim jego emisja jest wynikiem spalania paliw kopalnych oraz odpadów stałych zawierających siarkę. Obecność SO2 w atmosferze jest bardzo niekorzystna, gdyż przyczynia się do powstawania tzw. kwaśnych deszczy. Jednak oprócz swojego szkodliwego wpływu na środowisko ma również praktyczne zastosowanie. Używany jest w przemyśle spożywczym jako konserwant oraz antyutleniacz. Badania adsorpcji SO2 na adsorbentach węglowych rozpoczęły się prawie sto lat temu1) i trwają do dzisiaj2, 3). Według literatury czynnikiem mającym istotny wpływ na proces adsorpcji SO2 jest mikroporowatość adsorbentu, dlatego też spotyka się prace badające sorpcję tego gazu na zeolitach4, 5) i węglach aktywnych6, 7). Z punktu widzenia mechanizmu, sorpcja ditlenku siarki może mieć charakter fizyczny (oddziaływania van der Waalsa2), wiązania wodorowe lub, jak w przypadku zeolitów, oddziaływanie jon-dipol4) SO4 2- Na+) lub charakter chemiczny8, 9). [...]

Porównanie właściwości fizykochemicznych oleju z pirolizy opon gumowych z właściwościami oleju opałowego ciężkiego DOI:10.15199/62.2017.7.21


  W ostatnich latach intensywnej eksploatacji samochodowej zakłada się, że zużyte opony to aż 60-70% wszystkich odpadów przemysłu gumowego, a opony i tworzywa sztuczne stanowią 15-25% wszystkich odpadów generowanych przez człowieka1). Roczna produkcja opon na świecie to 1,5 mld szt.2). Przykładowo w 2011 r. kraje Unii Europejskiej wraz z Norwegią i Szwajcarią wyprodukowały w postaci odpadu 3,418 mln t zużytych opon. W Polsce było to 214 tys. t3). Opona po zużyciu staje się odpadem o kodzie 16 01 03 sklasyfikowanym wg Europejskiego Katalogu Odpadów. Większość z nich trafia do cementowni, gdzie są spalane jako paliwo alternatywne. Podstawowym składnikiem opon są mieszanki syntetycznych kauczuków, stanowiące 60-65% całkowitej masy opony, sadza aktywna stanowi 25-30% mas., a ewentualnie koloidalna krzemionka 5% mas.4). Naturalny lub syntetyczny kauczuk poddawany jest sieciowaniu za pomocą siarki w obecności przyspieszaczy i aktywatora wulkanizacji5). Jako aktywatora używa się kwasu stearynowego w obecności tlenku cynku. Kwas stearynowy kontroluje proces wulkanizacji i modyfikuje twardość, elastyczność, wytrzymałość na rozciąganie i ścieralność opony6). Złożona budowa opon sprawia, że ich utylizacja jest skomplikowana7). Zużyte opony nie ulegają degradacji w środowisku naturalnym i degradacji biotycznej, w związku z czym, jeśli nie zostaną odpowiednio przetworzone, mogą stanowić poważny problem środowiskowy8). Przy tak złożonej strukturze, podczas spalania opon nieunikniona jest emisja szkodliwych gazów9). W związku z tym poszukiwane są alternatywne metody utylizacji opon. Jedną z nich jest niskotemperaturowa piroliza, stanowiąca metodę termicznego rozkładu substancji z wyłączeniem czynników chemicznych niezbędnych do zgazowania (powie- Mateusz Krzak*, Janina Milewska-Duda, Grzegorz S. Jodłowski, Marta Wójcik, Wiesław A. Żmuda, Grzegorz Borówka 96/7(2017) 1551 Dr inż. Marta WÓJCIK ukończyła studia na Wydziale Inżynierii i Technol[...]

 Strona 1