Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Mateusz Krzak"

Abatement of emissions of sulfur oxides from combustion of a fuel based on waste tire char Ograniczenie emisji tlenków siarki powstałych podczas spalania paliwa z karbonizatów otrzymanych w wyniku pirolizy gumy DOI:10.15199/62.2016.5.15


  CaCO3 and Ca(OH)2 were added (up to 10%) to tire rubber carbonizates used as solid fuels. The addn. resulted in a decrease of SO2 content in flue gases and in an increase in ash content in the fuel. Karbonizaty powstałe w wyniku procesu pirolizy opon, mogą mieć szerokie zastosowanie. Po zbrykietowaniu mogą służyć jako paliwo bezdymne, cechujące się niższą emisją cząstek stałych w porównaniu z węglem kamiennym. Problemem w użyciu pirokarbonizatu ze zużytych opon jako paliwa jest stosunkowo wysoka zawartość związków siarki, która po spaleniu jest emitowana w postaci szkodliwych tlenków do atmosfery. Przedstawiono metody ograniczania emisji tlenków siarki, powstałych w wyniku spalenia paliwa formowanego na bazie karbonizatu pozyskanego z rozkładu termicznego opon samochodowych. Za optymalną metodę odsiarczania uznano znane z przemysłu energetycznego odsiarczanie suchymi sorbentami wapniowymi. Dodatek wodorotlenku wapnia oraz węglanu wapnia do karbonizatu spowodował obniżenie zawartości SO2 w spalinach. Ditlenek siarki jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych szkodliwych substancji wprowadzanych do środowiska przez człowieka. Jego obecność w atmosferze i hydrosferze poprzez obniżenie wartości pH hamuje rozwój organizmów żywych, obniża wartość wód, przyspiesza degradację gleb1). Przy stężeniu 0,0002% ditlenek siarki silnie podrażnia błony śluzowe oczu i górnych dróg oddechowych2). Może wywoływać astmę, skurcze i zapalenie oskrzeli2). Zastosowanie po raz pierwszy skrubera do ograniczenia emisji tlenków siarki w legendarnej elektrowni Battersea w Londynie, będącej jednym z symboli architektury industrialnej, dało początek rozwojowi technologii odsiarczania spalin3). Za czas najbardziej dynamicznego rozwoju metod odsiarczania spalin uznaje się lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte XX w. Wtedy to wprowadzono palniki niskoemisyjne, które umożli[...]

Adsorption of sulfur(IV) oxide on activated carbon from pyrolysis of waste tires Adsorpcja SO2 na węglu aktywnym z pirolizy zużytych opon samochodowych DOI:10.15199/62.2016.6.16


  Waste tire fragments (50×50 mm) were carbonized at 400°C, activated with CO2 at 850°C or 1000°C for 15 min and studied for porous structure (low-temp. adsorption of N2) and for SO2 adsorption capacity. The sp. surface of the activated C samples and SO2 adsorption capacity increased with increasing activation temp. Przedstawiono wyniki badań adsorpcji SO2 na adsorbencie węglowym otrzymanym z karbonizatu, powstałego w wyniku niskotemperaturowej pirolizy odpadów gumowych. Surowy karbnizat poddano aktywacji fizycznej w dwóch temperaturach. Scharakteryzowano strukturę porowatą na podstawie adsorpcji azotu. Zmiana parametrów struktury porowatej próbek otrzymanych w wyniku aktywacji fizycznej przy użyciu CO2 dobrze koreluje z wielkością adsorpcji SO2 oznaczonej metodą wagową. Mimo niskiego rozwinięcia powierzchni otrzymane adsorbenty cechują się bardzo dobrymi właściwościami sorpcyjnymi względem SO2. Ditlenek siarki stanowi antropogeniczne zanieczyszczenie powietrza emitowane z różnych źródeł przemysłowych. Przede wszystkim jego emisja jest wynikiem spalania paliw kopalnych oraz odpadów stałych zawierających siarkę. Obecność SO2 w atmosferze jest bardzo niekorzystna, gdyż przyczynia się do powstawania tzw. kwaśnych deszczy. Jednak oprócz swojego szkodliwego wpływu na środowisko ma również praktyczne zastosowanie. Używany jest w przemyśle spożywczym jako konserwant oraz antyutleniacz. Badania adsorpcji SO2 na adsorbentach węglowych rozpoczęły się prawie sto lat temu1) i trwają do dzisiaj2, 3). Według literatury czynnikiem mającym istotny wpływ na proces adsorpcji SO2 jest mikroporowatość adsorbentu, dlatego też spotyka się prace badające sorpcję tego gazu na zeolitach4, 5) i węglach aktywnych6, 7). Z punktu widzenia mechanizmu, sorpcja ditlenku siarki może mieć charakter fizyczny (oddziaływania van der Waalsa2), wiązania wodorowe lub, jak w przypadku zeolitów, oddziaływanie jon-dipol4) SO4 2- Na+) lub charakter chemiczny8, 9). [...]

Porównanie właściwości fizykochemicznych oleju z pirolizy opon gumowych z właściwościami oleju opałowego ciężkiego DOI:10.15199/62.2017.7.21


  W ostatnich latach intensywnej eksploatacji samochodowej zakłada się, że zużyte opony to aż 60-70% wszystkich odpadów przemysłu gumowego, a opony i tworzywa sztuczne stanowią 15-25% wszystkich odpadów generowanych przez człowieka1). Roczna produkcja opon na świecie to 1,5 mld szt.2). Przykładowo w 2011 r. kraje Unii Europejskiej wraz z Norwegią i Szwajcarią wyprodukowały w postaci odpadu 3,418 mln t zużytych opon. W Polsce było to 214 tys. t3). Opona po zużyciu staje się odpadem o kodzie 16 01 03 sklasyfikowanym wg Europejskiego Katalogu Odpadów. Większość z nich trafia do cementowni, gdzie są spalane jako paliwo alternatywne. Podstawowym składnikiem opon są mieszanki syntetycznych kauczuków, stanowiące 60-65% całkowitej masy opony, sadza aktywna stanowi 25-30% mas., a ewentualnie koloidalna krzemionka 5% mas.4). Naturalny lub syntetyczny kauczuk poddawany jest sieciowaniu za pomocą siarki w obecności przyspieszaczy i aktywatora wulkanizacji5). Jako aktywatora używa się kwasu stearynowego w obecności tlenku cynku. Kwas stearynowy kontroluje proces wulkanizacji i modyfikuje twardość, elastyczność, wytrzymałość na rozciąganie i ścieralność opony6). Złożona budowa opon sprawia, że ich utylizacja jest skomplikowana7). Zużyte opony nie ulegają degradacji w środowisku naturalnym i degradacji biotycznej, w związku z czym, jeśli nie zostaną odpowiednio przetworzone, mogą stanowić poważny problem środowiskowy8). Przy tak złożonej strukturze, podczas spalania opon nieunikniona jest emisja szkodliwych gazów9). W związku z tym poszukiwane są alternatywne metody utylizacji opon. Jedną z nich jest niskotemperaturowa piroliza, stanowiąca metodę termicznego rozkładu substancji z wyłączeniem czynników chemicznych niezbędnych do zgazowania (powie- Mateusz Krzak*, Janina Milewska-Duda, Grzegorz S. Jodłowski, Marta Wójcik, Wiesław A. Żmuda, Grzegorz Borówka 96/7(2017) 1551 Dr inż. Marta WÓJCIK ukończyła studia na Wydziale Inżynierii i Technol[...]

 Strona 1