Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"MARIUSZ SOBOLAK"

Krzywa przejścia u podstawy zęba w kole walcowym obrabianym narzędziem zębatkowym DOI:10.15199/148.2017.10.7


  Krzywa przejścia u podstawy zęba jest geometrycznym połączeniem pracującego boku zęba z dnem rowka międzyzębnego. W przypadku obróbki obwiedniowej powstaje w wyniku wielu kolejnych wzajemnych położeń narzędzia i obrabianego koła. Kształt tej krzywej wpływa na wytrzymałość zęba i to zarówno doraźną, jak i zmęczeniową. Znajomość geometrii uzębienia, w tym krzywej przejścia, jest niezwykle istotna w przypadku analiz wytrzymałościowych koła przekładni, przykładowo z wykorzystaniem Metody Elementów Skończonych (MES) [1]. Koło zębate o zębach prostych W przypadku, gdy wierzchołek narzędzia jest zaokrąglony promieniem Rz krzywa przejścia ek jest ekwidystantą ewolwenty wydłużonej ew, wyznaczonej przez centrum łuku zaokrąglenia (rys. 1). Wykorzystując fakt, iż krzywa przejścia jest ekwidystantą ewolwenty wydłużonej, można wyznaczyć jej równanie. W tym celu należy wyznaczyć dla każdego punktu wektor styczny, wyznaczyć wektor normalny jako prostopadły do stycznego i według kierunku tego wektora wyznaczyć współrzędne punktu w odległości równej promieniowi zaokrąglenia wierzchołka narzędzia (rys. 2). Rys. 1. Ekwidystanta ewolwenty wydłużonej; ew - ewolwenta, ek - ekwidystanta ewolwenty wydłużonej Rys. 2. Ekwidystanta ewolwenty wydłużonej w powiększeniu 43 TECHNOLOGIE rok wyd. LXXVI - zeszyt 10/2017 [...]

Problem "drzazgi" przy modelowaniu ewolwenty w środowisku CATIA z wykorzystaniem powierzchni śrubowo-ewolwentowej DOI:10.15199/148.2017.11.5


  Najpowszechniej stosowanym zarysem zęba w kołach zębatych jest zarys ewolwentowy. W środowisku CAD zarys taki może być modelowany na kilka sposobów [1, 2]. Możliwe jest także wykorzystanie właściwości powierzchni śrubowo-ewolwentowej. Na rys. 1 przedstawiono powierzchnię śrubowo-ewolwentową. Powierzchnia θ jest zbiorem odcinków t, stycznych do linii śrubowej s. Jest to powierzchnia prostokreślna. Ewolwentę e otrzymuje się w wyniku przecięcia powierzchni θ płaszczyzną π prostopadłą do osi linii śrubowej. W środowisku CAD powierzchnia taka powstaje przykładowo w wyniku przeciągnięcia odcinka t wzdłuż linii śrubowej s z zachowaniem orientacji względem osi linii śrubowej. Aby otrzymać ewolwentę e dla zadanych parametrów koła zębatego, należy stworzyć linię śrubową na walcu o promieniu równym promieniowi zasadniczemu rb koła zębatego. Po tej linii śrubowej wyciąga się odcinek t styczny do niej, zachowując orientację względem osi linii śrubowej. Następnie powierzchnię θ przecina się płaszczyzną π prostopadłą do[...]

Metodyka analizy śladu styku w przekładni ślimakowej globoidalnej w środowisku MES DOI:10.15199/148.2017.11.3


  Ślad styku jest to powierzchnia na boku zęba, na której dochodzi do kontaktu ze współpracującą powierzchnią drugiego zęba w danej chwili. Znanych jest kilka metod otrzymywania śladu styku przekładni zębatych [1, 2]. Można wyróżnić m.in.: - metodę analityczną lub analityczno-numeryczną rozwiązywania układu równań styku powierzchni współpracujących, - metodę bezpośrednią CAD przez wyznaczenie części wspólnej przenikających się modeli kół (zagłębienie brył równe np. grubości filmu olejowego), - z użyciem MES (określenie grubości filmu olejowego). Wyznaczony geometrycznie ślad styku nie uwzględnia odkształceń sprężystych kół współpracujących. Na rys. 1 pokazano chwilowy ślad styku przekładni ślimakowej globoidalnej na tle modelu ślimacznicy wyznaczony metodą bezpośrednią CAD. Uzyskano go przez zestawienie kół w przekładnię, obrócenie modelu ślimacznicy o wartość, przy której otrzymano określone zagłębienie brył. Po wyodrębnieniu iloczynu brył otrzymano twory płatkowe, reprezentujące [...]

 Strona 1