Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"PIOTR POŁOWNIAK"

Wykorzystanie modelu matematycznego do modelowania ślimaka globoidalnego stożkowym narzędziem trzpieniowym DOI:10.15199/148.2016.1-2.5


  W artykule przedstawiono matematyczny opis powierzchni bocznej ślimaka globoidalnego kształtowanego narzędziem trzpieniowym. Został pokazany układ kinematyczny kształtowania boku zwoju ślimaka, a także parametry narzędzia stożkowego. Podano parametryczny opis narzędzia, wyznaczono linie styku narzędzia i kształtowanego ślimaka globoidalnego, przedstawiono matematyczny opis powierzchni bocznej zwoju ślimaka kształtowanego narzędziem stożkowym. Słowa kluczowe: przekładnia ślimakowa globoidalna, ślimak globoidalny.Do opisu uzębienia ślimaka globoidalnego wykorzystuje się znajomość zarysu osiowego. Dla ślimaków globoidalnych o prostoliniowym zarysie opis matematyczny i metodologia modelowania została przedstawiona przez autorów [1]. Trudniejszym zadaniem jest przedstawienie ślimaka globoidalnego, dla którego powierzchnia boczna jest definiowana znamionowym zarysem narzędzia użytego do obróbki. Rozważania niniejszej pracy obejmują określenie zarysu zwoju ślimaka globoidalnego kształtowanego narzędziem trzpieniowym. Analiza otrzymanego zarysu ślimaka pozwala poprawnie dobrać geometrię narzędzia do obróbki otoczki. Modelowanie ślimaka globoidalnego frezem trzpieniowym Przy modelowaniu ślimaka globoidalnego frezem trzpieniowym należy przyjąć i wyznaczyć podstawowe parametry przekładni, określić układ kinematyczny kształtowania powierzchni bocznej zwoju, a także zdefiniować parametry narzędzia i równań opisujących jego powierzchnię. Następnie należy wyznaczyć linie styku frezu trzpieniowego i kształtowanego ślimaka, które będą podstawą zamodelowania powierzchni bocznej zwoju ślimaka. Na rys. 1 przedstawiono wybrane parametry przekładni ślimakowej globoidalnej. Ważną cechą przekładni ślimakowej globoidalnej jest zmienna podziałka osiowa wzdłuż osi ślimaka i stała podziałka kątowa ślimaka mierzona względem środka ślimacznicy (rys. 1) [1, 3]. Wynosi ona: 2 360 z ° ε = (1) z2 - liczba zębów ślimacznicy, Rys. 1. Wybrane parame[...]

Metodyka analizy śladu styku w przekładni ślimakowej globoidalnej w środowisku MES DOI:10.15199/148.2017.11.3


  Ślad styku jest to powierzchnia na boku zęba, na której dochodzi do kontaktu ze współpracującą powierzchnią drugiego zęba w danej chwili. Znanych jest kilka metod otrzymywania śladu styku przekładni zębatych [1, 2]. Można wyróżnić m.in.: - metodę analityczną lub analityczno-numeryczną rozwiązywania układu równań styku powierzchni współpracujących, - metodę bezpośrednią CAD przez wyznaczenie części wspólnej przenikających się modeli kół (zagłębienie brył równe np. grubości filmu olejowego), - z użyciem MES (określenie grubości filmu olejowego). Wyznaczony geometrycznie ślad styku nie uwzględnia odkształceń sprężystych kół współpracujących. Na rys. 1 pokazano chwilowy ślad styku przekładni ślimakowej globoidalnej na tle modelu ślimacznicy wyznaczony metodą bezpośrednią CAD. Uzyskano go przez zestawienie kół w przekładnię, obrócenie modelu ślimacznicy o wartość, przy której otrzymano określone zagłębienie brył. Po wyodrębnieniu iloczynu brył otrzymano twory płatkowe, reprezentujące [...]

 Strona 1