Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Marek ROŚKOWICZ"

WPŁYW ŁĄCZNIKÓW MECHANICZNYCH NA NOŚNOŚĆ POŁĄCZEŃ HYBRYDOWYCH DOI:


  Połączenia hybrydowe są kombinacją połączeń adhezyjnych i mechanicznych, które wspólnie tworzą węzeł konstrukcyjny. Bardzo często kombinację tego typu połączeń wykorzystywano w celu poprawy cech użytkowych węzła połączeniowego, w tym m.in. zapewnienia szczelności połączenia lub zabezpieczenia konstrukcji przed negatywnym wpływem warunków atmosferycznych - problematyka korozji elektrochemicznej. Coraz szersze zastosowanie polimerowych materiałów kompozytowych w konstrukcjach lotniczych czy samochodowych spowodowało, że oprócz właściwości użytkowych tego rodzaju połączeń istotne znaczenia mają również ich właściwości mechaniczne, w tym ich nośność [2, 3, 4]. Nośność połączeń hybrydowych zależy od wielu parametrów konstrukcyjnych, technologicznych i materiałowych, w tym m.in. rodzaju połączenia, rodzaju łączonych materiałów, rodzaju wykorzystywanych klejów i mechanicznych łączników [1, 5, 6]. Celem przeprowadzonych testów eksperymentalnych było porównanie nośności połączeń adhezyjnych, mechanicznych i hybrydowych w kontekście możliwości łączenia kompozytowych elementów pierwszorzędowych struktury płatowca statku powietrznego połączeniami hybrydowymi. Nośność połączeń oceniano na podstawie niszczącej próby osiowego rozciągania próbek. W badaniach oceniono również możliwość ograniczenia negatywnego wpływu łączników mechanicznych na materiał kompozytowy poddany naciskom powierzchniowym. Metodyka badań W badaniach eksperymentalnych wykorzystano połączenia dwuzakadkowe, w których kompozytowy element łączono z dwiema stalowymi nakładkami. Elementy kompozytowe zostały powycinane techniką WaterJet z 10 warstwowego laminatu węglowego w układzie quasi-izotropowym o grubości 3 mm. Do przygotowania próbek połączeń zostały wykorzystane elementy kompozytowe i [...]

ANALIZA NOŚNOŚCI POŁĄCZEŃ HYBRYDOWYCH, STOSOWANYCH W BUDOWIE STATKÓW POWIETRZNYCH DOI:


  W pracy zaprezentowano rezultaty badań własnych, których celem było porównanie nośności połączeń nakładkowych, stosowanych w budowie płatowców statków powietrznych, wykonywanych z polimerowych materiałów kompozytowych. Elementy były łączone metodą klejenia (połączenia adhezyjne), metodą mechaniczną i hybrydową (adhezyjnomechaniczną). W badaniach wykorzystano elementy przygotowane na bazie prepregów węglowych techniką autoklawową oraz elementy przygotowane z tkanin węglowych i syciwa MGS L285. Stwierdzono, że nośność połączeń hybrydowych w sposób istotny zależy od geometrii montażu elementów mechanicznych w połączeniu nakładkowym oraz że zastosowanie połączeń mechanicznych z jeden strony obniża nośność połączenia, ale z drugiej strony zabezpiecza konstrukcję przed jej gwałtownym zniszczeniem w przypadku dekohezji połączenia adhezyjnego. S ł o w a k l u c z o w e: połączenia klejowe, połączenia hybrydowe, nośność połączeń A b s t r a c t: The paper presents the results of its own studies, which aim was to compare the load capacity of the overlay joints used in the construction of aircraft airframe made of polymer composite materials. The elements were connected by adhesive joints and mechanical and hybrid (adhesive - mechanical) joints. The study used items prepared on the basis of prepreg carbon technology autoclaves and elements prepared from carbon fabric and saturant MGS L285. It has been found that the load capacity of the hybrid connection greatly depends on the mounting geometry of the mechanical elements in cover joint, and that the use of mechanical fasteners with one hand reduces the load capacity of the joints, but on the other hand protects the structure against rapid destruction in the case of the decohesion of the adhesive joints. K e y w o r d s: adhesive joints, hybrid joints, load capacity.Wstęp Połączenia hybrydowe powstają w wyniku zastosowania kombinacji połączeń mechanicznych (nity, śruby) oraz połączeń adhezyjn[...]

BADANIA KLEJÓW WYKORZYSTYWANYCH W PRÓBACH STOISKOWYCH KONSTRUKCJI LOTNICZYCH DOI:


  Stoiskowe badania wytrzymałościowe statków powietrznych przeprowadzane są w celu uzyskania informacji o odkształceniach konstrukcji płatowca oraz danych dotyczących sztywności poszczególnych jej elementów. Płatowiec statku powietrznego w trakcie prób wytrzymałościowych jest poddawany obciążeniom zewnętrznym ekwiwalentnym obciążeniom występującym w trakcie jego eksploatacji, m.in. w locie, podczas lądowania, z wykorzystaniem układu nadciśnienia kabiny, itd. Elementami obciążającymi, stosowanymi obecnie są najczęściej siłowniki hydrauliczne, mocowane do nośnych elementów stanowiska (tzw. klatki) [5]. Trudność zaprojektowania układu obciążającego polega na zamianie sił skupionych generowanych przez siłowniki układu obciążającego na obciążenie ciągłe, wynikające z działania na konstrukcje sił aerodynamicznych. Stan wytężenia konstrukcji jest realizowany za pomocą układu belek, cięgien, obejm i uchwytów. Obecnie bardzo często wykorzystuje się uchwyty wykonane z tkanin, przyklejanych do pokrycia płatowca. Zaletą tego rozwiązania jest łatwość dopasowania uchwytów do krzywizn płatowca i nieinwazyjna technologia ich montażu. Trudnością natomiast jest zapewnienie odpowiedniej wytrzymałości połączenia klejowego uchwytu oraz konieczność jego odklejenia po zakończeniu badań [4]. Najczęściej do połączenia uchwytu z płatowcem wykorzystuje się kleje z grupy klejów rozpuszczalnikowych, m.in. dlatego, że umożliwiają one późniejsze łatwe odklejenie uchwytu [2]. Niestety zalecany do stosowania klej typu Butapren wymaga dokładnego przygotowania powierzchni (wielokrotne przemywanie acetonem i szorstkowanie) oraz długiego czasu potrzebnego do osiągnięcia wymaganej wytrzymałości połączenia klejowego (aż 14 dni w celu całkowitego odparowania rozpuszczalnika). Biorąc pod uwagę liczbę uchwytów oraz czas przygotowania powierzchni pod każdy uchwyt, wykonanie systemu uchwytów staje się zadaniem pracochłonnym i czasochłonnym, a przez to również kosz[...]

OCENA MOŻLIWOŚCI ZASTĄPIENIA NITÓW TYPU SOLID W POŁĄCZENIACH KONSTRUKCJI LOTNICZYCH DOI:


  W procesie eksploatacji konstrukcji lotniczych o trwałości konstrukcji w dużej mierze decyduje trwałość połączeń nitowych [3, 5, 8]. Uszkodzenia połączeń nitowych mają wpływ na zdatności statku powietrznego (SP) do wykonania operacji lotniczych. W związku z tym w systemie obsług okresowych i bieżących statków powietrznych występujące uszkodzenia połączeń nitowych podlegają naprawie [1, 2, 4]. Ponieważ w konstrukcjach lotniczych dominują nity typu solid, w procesie naprawy wykorzystuje się również tego rodzaju nity. Poważnym ograniczeniem stosowania nitów typu solid jest konieczność dostępu w procesie ich spęczania do dwóch stron naprawianej konstrukcji. Dodatkowo wykorzystanie w naprawie nitów typu solid bardzo często wiąże się z potrzebą roznitowania sąsiednich, nieuszkodzonych połączeń [6, 7]. Oprócz nitów typu solid w lotnictwie wykorzystywane są nity jednostronne. Istotnymi zaletami systemów nitów jednostronnych jest z pewnością łatwiejszy, jednostronny dostęp do naprawianej konstrukcji oraz krótszy czas wykonania połączenia, co bezpośrednio wpływa na obniżenie kosztów eksploatacji SP. Ograniczeniem nitów jednostronnych mogą być niższe parametry wytrzymałościowe, co jest bezpośrednio pochodną materiałów stosowanych w budowie nita oraz ich niższa trwałość zmęczeniowa, spowodowana m.in. zjawiskiem samoczynnego demontażu poszczególnych elementów składowych tego rodzaju nita. Celem niniejszej pracy była analiza porównawcza nośności, trwałości zmęczeniowej połączeń nitowych przygotowanych z użyciem nitów typu solid i systemów nitów jednostronnych. Dodatkowo w badaniach zmęczeniowych obserwowano czy nity jednostronne nie ulegają samoczynnemu demontażowi. Metodyka badań W badaniach eksperymentalnych zastosowano połączenia jednozakładowe o długości zakładki 36 mm. Łączono ze sobą elementy wykonane ze stopu aluminium 2024T3 (o wymiarach 120 × 60 ×2 mm), powszechnie wyk[...]

WPŁYW WARTOŚCI WSPÓŁCZYNNIKA SPRĘŻYSTOŚCI WZDŁUŻNEJ KLEJU NA UDARNOŚĆ POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH BLOKOWYCH DOI:


  Wprowadzenie Producenci środków transportu, poszukując możliwości zmniejszenia masy całkowitej swoich konstrukcji, zastępują połączenia mechaniczne połączeniami klejowymi, ponieważ w połączeniach mechanicznych masa elementów łączących jest nawet kilka razy większa niż masa kleju tworzącego takie same połączenia. Jednak aby poprawnie projektować i stosować połączenia klejowe, należy znać ich właściwości. Jednym z istotnych parametrów wytrzymałościowych połączeń klejowych, stosowanych do łączenia elementów w konstrukcjach, jest odporność na działanie obciążeń dynamicznych, która może mieć związek z modułem Younga kleju zastosowanego do wykonania połączenia. W opisanych w artykule badaniach autorzy poszukują zależności jakościowej pomiędzy modułem Younga kleju a udarnością wykonanego nim połączenia. Autorzy podjęli również próbę oszacowania związku pomiędzy udarnością kleju a udarnością wykonanego nim połączenia. W testach połączeń klejowych stosowano metodykę badania udarności z wykorzystaniem próbek blokowych, w których spoina klejowa jest niszczona poprzez udarowe obciążenia ścinające. Używając tej technologii, energię traconą podczas niszczenia próbki - czyli wytrzymałość udarową połączenia [6] można wyznaczyć na podstawie różnicy wysokości wahadła przed i po uderzeniu. WPŁYW WARTOŚCI WSPÓŁCZYNNIKA SPRĘŻYSTOŚCI WZDŁUŻNEJ KLEJU NA UDARNOŚĆ POŁĄCZEŃ KLEJOWYCH BLOKOWYCH Infl uence of Young’s adhesive modulus on impact strength of block adhesive joints Andrzej KOMOREK, Jan GODZIMIRSKI, Marek ROŚKOWICZ, Jarosław GĄSIOR S t r e s z c z e n i e: Opisane w artykule badania stanowią część poszukiwań autorów, zmierzających do określenia zależności pomiędzy określonymi właściwościami klejów a udarnością wykonanych z ich użyciem połączeń. Kleje konstrukcyjne (jako materiały polimerowe) charakteryzują się różnymi wartościami modułów Younga, wynoszącymi od kilku do prawie 10 000 MPa w temperaturze pokojowej. Wstępne badania wskazuj[...]

 Strona 1