Wyniki 1-9 spośród 9 dla zapytania: authorDesc:"Agnieszka Marczewska"

Szkła talowe Cz.I: Szkła krzemianowe i boranowe


  W artykule przedstawiono przegląd dostępnych danych literaturowych, w tym artykułów, patentów i wyników prac doświadczalnych dotyczących szkieł zawierających tal (szkieł talowych), prowadzonych pod kątem uzyskania korzystnych właściwości fizykochemicznych, w tym zwłaszcza współczynników odbicia i załamania światła oraz współczynnika rozszerzalności termicznej. W artykule wykorzystano również wcześniej dokonane przeglądy literatury przedmiotowej, w tym opublikowane przez A.K. Yakhkinda [1]. Słowa kluczowe: szkła talowe, właściwości fizykochemiczne, gradient współczynnika załamania.Szkła o niskiej temperaturze topienia i wysokim współczynniku załamania światła są przedmiotem wielu badań ze względu na możliwość zastosowań w urządzeniach wymagających aby współczynnik załamania światła kształtował się w sposób gradientowy. Pod tym kątem badano szkła i układy szkłotwórcze o różnym składzie chemicznym. Z przeprowadzonego przeglądu literatury wynika, że najlepsze właściwości optyczne w zakresie tego rodzaju wymagań wykazują szkła z udziałem talu. Szkła zawierające jednotlenek talu zostały opracowane dla produkcji flintów o zredukowanej dyspersji (rozproszeniu) w widmowym zakresie widzialnym (tak zwanych krótkich flintów). Prawie 30 lat temu wykazano, że szkła tlenkowe zawierające tal (dalej zwane szkłami talowymi) dają możliwość wytwarzania elementów o gradientowo zmieniającym się współczynniku załamania. Jednakże toksyczność związków talu, ich lotność zachodząca podczas topienia szkieł talowych, jak również ich korozyjny wpływ na materiały ogniotrwałe pojemników służących do topienia, utrudniały szybki postęp w systematycznych badaniach i wprowadzanie wyników badań do praktyki. Tym niemniej zebrano znaczną ilość danych eksperymentalnych dotyczących właściwości fizykochemicznych i struktury szkieł talowych, jak również odnośnie wytwarzania na ich bazie włókien i soczewek o gradientowo kształtującym się współczynniku załamania [...]

Szkła zawierające tal Część II


  W artykule przedstawiono przegląd dostępnych danych literaturowych, informacji patentowych i wyników prac doświadczalnych przeprowadzonych na szkłach talowych pod kątem współczynnika odbicia, współczynnika rozrzeszalności cieplnej i innych własności fizykochemicznych. Artykuł przygotowano przede wszystkim na podstawie pracy: “Physicochemical Analysis as Applied to Investigations into the Refraction of Light and the Thermal Expansion of Optical and Gradient - Index Thallium Glasses" - A.K. Yakhkind opublikowanej w czasopiśmie Glass Physics and Chemistry [1]. Słowa kluczowe: szkła talowe, właściwości fizykochemiczne, gradient współczynnika załamania.Szkła niskotopliwne o wysokim współczynniku załamania światła są przedmiotem wielu badań ze względu na możliwość zastosowań w urządzeniach wymagających gradientowego współczynnika załamania. Pod tym kątem badano szkła i układy szkłotwórcze o różnym składzie chemicznym. Z przeprowadzonego przeglądu literatury wynika, że najlepsze w zakresie tego rodzaju właściwości optycznych są szkła z udziałem talu. Szkła zawierające jednotlenek talu zostały opracowane dla produkcji flintów o zredukowanej dyspersji (rozproszeniu) w widmowym zakresie widzialnym (tak zwanych krótkich flintów). Prawie 30 lat temu wykazano, że szkła tlenkowe zawierające tal (odtąd szkła talowe), dają możliwość wytwarzania składników o gradientowym współczynniku załamania. Jednakże toksyczność związków talu, lotność topionych szkieł talowych i ich korozyjny wpływ na materiały ogniotrwałe naczyń topliwych utrudniały szybki postęp w systematycznych badaniach i wprowadzenie wyników badań do praktyki. Niemniej jednak zebrano dużo danych eksperymentalnych dotyczących właściwości fizykochemicznych i struktury szkieł talowych, jak również wytwarzania na ich podstawie włókien i soczewek o gradientowym współczynniku. Właśnie produkcja elementów o współczynniku gradientowym spowodowała przewagę szkieł talowych nad sz[...]

Badania naprężeń w szkle


  Naprężenia to siły ściskające lub rozciągające, działające na jednostkę powierzchni przekroju danego ciała. Procesy technologiczne przeprowadzane w przemyśle szklarskim niemal zawsze wpływają na stan naprężeń produkowanych wyrobów. Jednym z takich procesów jest formowanie szkła w wysokich temperaturach, a następnie chłodzenie uzyskanych produktów do temperatury otoczenia.Odmienne warunki stygnięcia warstw zewnętrznych i wewnętrznych w tym wypadku stają się przyczyną powstawania naprężeń termicznych. Ponadto do czynników wywołujących naprężenia w szkle należą najczęściej: - zewnętrzne czynniki mechaniczne i termiczne, - zbyt szybkie i nierównomierne ochładzanie, - niejednorodność chemiczna, - obecność warstwy dyfuzyjnej na szkle, - różnica współczynnika rozszerzalności cieplnej na złączach szkło-szkło, szkło-metal, szkło-ceramika (Ciecińska, 2004). Nadmierne, a przede wszystkim nierównomiernie, rozmieszczone naprężenia w wyrobach szklanych wpływają znacząco na obniżenie ich wytrzymałości mechanicznej i termicznej. Mogą również inicjować pękanie pod wpływem niewielkich nawet zmian temperatury (Ciecińska, Środa, 2005). W celu usunięcia naprężeń wyroby ze szkła poddawane są procesowi termicznemu zwanemu odprężaniem. Działanie to, w przypadku szkieł przemysłowych i powszechnego użytku ma na celu zmniejszenie naprężeń do wielkości dopuszczalnej dla danego rodzaju wyrobów (Ciecińska, 2004; Ciecińska, Środa, 2005). Natomiast w celu podwyższenia właściwości wytrzymałościowych w przetwórstwie szkła płaskiego często stosuje się hartowanie termiczne. Jest to proces odwrotny do odprężania i polega na poddaniu szkła obróbce termicznej przez nagrzewanie tafl i w jej ostatecznym kształcie do temperatury bliskiej mięknięcia a następnie szybkie i intensywne ochładzanie za pomocą wymuszonej konwekcji powietrza. W ten sposób uzyskuje się szkło hartowane, czyli celowo równomiernie naprężane. MGR INŻ. AGNIESZKA MARCZEWSKA, MGR INŻ. ANNA KUŚNIER[...]

Szkło na fasadach DOI:10.15199/33.2015.09.05


  Szklane fasady mają nie tylko walory estetyczne, ale również użytkowe. Dąży się, aby stosowane szkło fasadowe wpływało korzystnie na środowisko naturalne przez zmniejszenie zużycia prądu na ogrzewanie i klimatyzację. Sposoby mocowania szkła Szklenie strukturalne, to technologia mocowania zestawu szklanego do konstrukcji nośnej budynku za pomocą specjalnych elastycznych szczeliw silikonowych [1]. Pod względem rozwiązań konstrukcyjnych rozróżnia się cztery podstawowe typy oszkleń strukturalnych: ● system dwustronny - dwa boki panelu elewacyjnego są klejone, a pozostałe mocowane mechanicznie; ● system czterostronny - panel elewacyjny jest mocowany wyłącznie za pomocą kleju konstrukcyjnego, ● system sworzniowy klejony - zestaw szybowy montowany jest za pomocą specjalnego sworznia przyklejonego bezpośrednio do szkła; ● system żeber szklanych - elewacje szklane usztywnione są żebrami szklanymi mocowanymimechanicznie do konstrukcji budynku, a całość fasady jest klejona klejami konstrukcyjnymi do żeber szklanych. Systemy strukturalnemogą występować jako podparte, w których ciężar własny panelu elewacyjnego przenoszony jest przez odpowiednie mechaniczne podparcie panelu, oraz niepodparte, gdzie ciężar własny panelu elewacyjnego przenoszony jest wyłącznie przez klej konstrukcyjny. System mocowania punktowego polega na mocowaniu szyb do konstrukcji nośnej budynku za pomocą specjalnych sworzni,wprowadzonychwoszklenie przez odpowiednio zaprojektowane otwory. System ten pozwala na stworzenie elewacji budynku jako jednolitej płaszczyzny szklanej, niezakłóconej elementami konstrukcyjnymi. Rodzaje i jakość szkła Zarówno w szkleniu strukturalnym, jak i w systemie mocowania p[...]

Szkło fasadowe z powłokami wielofunkcyjnymi DOI:10.15199/33.2017.09.24


  Zastosowanie powłok funkcyjnych na powierzchni szkła stosowanego w oszkleniach budowlanych pozwala na modyfikację jego właściwości w celu osiągnięcia odpowiednich właściwości świetlnych i energetycznych, hydrofobowych czy fotokatalitycznych hydrofilowych zapobiegających zabrudzeniom i jednocześnie ułatwiającym czyszczenie. Uzyskanie oszkleń energooszczędnych i/lub przeciwsłonecznych jestmożliwe dzięki wykorzystaniu powłok o właściwościach niskoemisyjnych (elektroprzewodzących) i przeciwsłonecznych. Powłoki antyrefleksyjne z kolei pozwalają na ograniczenie odbicia światła i dzięki temu zwiększenie jego przepuszczalności. Katalityczne powłoki (samoczyszczące) zmniejszają przyleganie kurzu i ułatwiają usuwanie zanieczyszczeń organicznych, a hydrofobowe charakteryzują się brakiem zwilżania przez wodę. W budownictwie stosuje się również powłoki elektrochromowe, których działanie polega na zmianie transmisji warstwy pod wpływem przyłożonego napięcia. Natomiast nanopowłoki, wykazujące właściwości absorpcji selektywnej, stosowane są w celu wyeliminowania pewnej długości fali światła, czego przykładem mogą być powłoki pochłaniające ultrafiolet [4, 6, 12]. Obecnie powłoki nakładane są na powierzchnię szkła metodami fizycznymi lub chemicznymi. Jedną z najważniejszych metod fizycznych jest metoda magnetronowa stosowana przede wszystkim do nakładania powłok niskoemisyjnych, których głównym składnikiem jest cienka warstwa metalu. Mimo wielu zalet są one niestety niezbyt trwałe i wymagają ochrony przed wpływem warunków otoczenia jak najszybciej po wyprodukowaniu. Powłoki trwale związane z podłożem są natomiast możliwe do otrzymania metodami chemicznymi, m.in.wwyniku pirolizy (metoda CVD - Chemical Vapour Deposition) iwykorzystywane podczas procesu produkcji szkła metodą float ("on line") oraz metodą zol-żel [1, 11]. Metoda ta polega na otrzymywaniu nanowarstw w postaci roztworów (zol), a następne ich polikondensacji i p[...]

Samoistne pękanie szkła hartowanego na elewacji DOI:10.15199/33.2016.09.11


  Wartykule przedstawiono badania pozwalające potwierdzić lub wykluczyć obecność inkluzji siarczku niklu w szkle hartowanym jako przyczyny samoistnego pękania tego szkła. Wtrącenia badano z wykorzystaniem próbek pobranych z szyb hartowanych, które uległy destrukcji po kilku latach od montażu na elewacjach budynków bez ingerencji zewnętrznych czynnikówmechanicznych. Przeprowadzone badaniametodąmikroskopii skaningowej SEM wykazały w badanych mikroobszarach, pobranych z miejsc, w których zainicjowane zostało pękanie tafli szkła, obecność dużej zawartości S (17,5 - 26,9%,) oraz Ni (37,9 - 45,1%,), a także Fe (0,3 - 0,9%). Świadczy to o obecności siarczku niklu w szkle i pozwala na wyjaśnienie przyczyny oraz mechanizmu spontanicznego zniszczenia szyb. Słowa kluczowe: szyby hartowane, inkluzje NiS, pękanie szyb.znaj- 1) Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych wWarszawie, Oddział Szkła iMateriałów Budowlanych w Krakowie *) Adres do korespondencji: a.marczewska@icimb.pl Streszczenie.Wartykule przedstawiono badania pozwalające potwierdzić lub wykluczyć obecność inkluzji siarczku niklu w szkle hartowanym jako przyczyny samoistnego pękania tego szkła. Wtrącenia badano z wykorzystaniem próbek pobranych z szyb hartowanych, które uległy destrukcji po kilku latach od montażu na elewacjach budynków bez ingerencji zewnętrznych czynnikówmechanicznych. Przeprowadzone badaniametodąmikroskopii skaningowej SEM wykazały w badanych mikroobszarach, pobranych z miejsc, w których zainicjowane zostało pękanie tafli szkła, obecność dużej zawartości S (17,5 - 26,9%,) oraz Ni (37,9 - 45,1%,), a także Fe (0,3 - 0,9%). Świadczy to o obecności siarczku niklu w szkle i pozwala na wyjaśnienie przyczyny oraz m[...]

Technologia nanoszenia nanostrukturalnych powłok na opakowania szklane


  W artykule omówiono technologię otrzymywania cienkich warstw o charakterze nanostrukturalnym z tlenków odpowiednich metali na szkło opakowaniowe oraz sposób nanoszenia z wykorzystaniem roztworów soli kompleksowych w postaci acetyloacetonianów metali, w temperaturze bliskiej punktu mięknięcia szkła. Powłoki te pozwalają nadać wyrobom szklanym właściwości przeciwsłoneczne, a także barwę i walory dekoracyjne oraz dodatkowo przyczynić się do zwiększenia odporności ich powierzchni w sposób trwały, w wyniku wytworzenia wiązań chemicznych pomiędzy powierzchnią szkła i warstwą powłoki. Słowa kluczowe: acetyloacetoniany metali, nanopowłoki tlenkowe, piroliza. Abstract Technology of nanostructure coatings deposition on glass containers The paper describes the technology of coating the commercial container glass products with nanostructure thin metal oxide films by spray pyrolysis method. The coating method depends on using the appropriate metal acetylacetonates in form of solutions dispersed in air as a carrier gas applied on the glass surfaces at the temperature close to the glass softening point. The metal oxide components of the coatings were chosen with aim to obtain the glass products with solar control properties, decorative values and enhanced surface resistance. High temperature coating process enables formation of the strong chemical bonds between the surface layer of glass and metal oxide films resulted in increased surface mechanical and chemical resistance. Keywords: metal acetyloacetonates, nano-structured films, metal oxide films, pyrolysis. 1. Wprowadzenie W krajach rozwiniętych gospodarczo, rynek opakowań jest ściśle powiązany z poziomem zamożności i rozwoju cywilizacyjnego społeczeństwa, co przekłada się na ilość zużywanych opakowań, zarówno w obrocie towarowym, jak i w gospodarstwach domowych. W Polsce, mimo iż udział opakowań szklanych w rynku opakowań ogółem stanowi ok. 9,6% w ujęciu wartościowym, wartość [...]

Powłoki optyczne na bazie SiO2 otrzymywane z zastosowaniem metody zol-żel


  W związku z szerokim rozpowszechnieniem aparatów cyfrowych oraz urządzeń w rodzaju e-czytników, monitorów, tabletów, telewizorów LCD, a także w motoryzacji, budownictwie itp. niezbędne jest zapewnienie odpowiedniej jakości i funkcji użytkowych szkieł stosowanych w układach optycznych urządzeń do obrazowania [1]. Szkła z powłokami tego rodzaju, zwłaszcza o właściwościach antyodblaskowych i ograniczających przepuszczalność promieniowania ultrafi oletowego (UV) (antyrefl eksyjnych, polaryzacyjnych) są powszechnie stosowane w układach optycznych wielu urządzeń obrazujących, w tym elektronicznych codziennego użytku. Obecnie powłoki takie są produkowane metodami próżniowego naparowania warstw odpowiednich materiałów z fazy plazmy, co ogranicza gabaryty i zakres stosowania tak otrzymywanych szkieł z powłokami głównie do układów optycznych zaawansowanych urządzeń oraz podnosi ich cenę. Z literatury, informacji handlowych (np. niemieckiej fi rmy Schott i japońskiej frmy Nippon Sheet Glass Co.) [2] i badań własnych wiadomo, że efekt poprawy właściwości optycznych szkieł można osiągnąć również metodami chemicznymi (zol-żel, pirolizy i CVD). Metody chemiczne dają możliwości nakładania jednej lub większej ilości warstw o zróżnicowanym składzie i grubości w celu kształtowania pożądanych właściwości optycznych i innych użytkowych, a przy tym są łatwe w stosowaniu i bazują na stosunkowo niedrogich prekursorach powłok. W związku z tym przedmiotem pracy badawczej realizowanej w ramach działalności statutowej ICiMB - Oddział Szkła i Materiałów Budowlanych w Krakowie było opracowanie stosunkowo tanich i łatwych do otrzymywania powłok ochronnych dla szkieł optycznych i urządzeń obrazujących, których charakterystyki optyczne pozwalałyby ograniczyć zjawisko niepożądanych odblasków bez zmniejszenia kontrastu i zniekształcenia barw. Wyniki prezentowane w niniejszym artykule dotyczą powłok otrzymywanych na bazie metody zol-żel [1]. STOSOWANE PREKURSORY[...]

 Strona 1